Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει. ΑΣΚΗΤΙΚΗ-Νίκου Καζαντζάκη

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Η "καθυστερημένη" Ελλάδα...

Η Ελλάδα είναι μια "καθυστερημένη" χώρα χωρίς βιομηχανία, χωρίς συσσώρευση κεφαλαίου, χωρίς κοινωνικά κινήματα. Μοναδική αυτόνομη εστία κοινών συμφερόντων η οικογένεια. Καθένας για το σπίτι του, για τον εαυτό του... ο θεός για όλους.
Ούτε κοινές προσπάθειες για την αντιμετώπιση της αδικίας, ούτε κοινοί αγώνες για αλλαγή του συστήματος. Μόνο με προσωπική δράση θα ξεπεράσει το άτομο της δυσκολίες της ζωής.Η πολιτική εξουσία είναι απροσπέλαστη, το κράτος δεν προστατεύει τον πολίτη, είναι μακρινό και αθέατο. Χρειάζεται επομένως κάποιος ενδιάμεσος, κάποιος διαμεσολαβητής. Είναι ο κομματάρχης, ο βουλευτής....Ο πολίτης θα προσφέρει την ψήφο του, αφοσίωση αλλά και δυναμική συμπαράσταση...στην ανάγκη με την κουμπούρα και το στυλιάρι...!!!Ο πολίτης δεν πιστεύει στη νομιμότητα και δεν εμπιστεύεται τον κρατικό μηχανισμό- δυσκίνητο και διεφθαρμένο. Είναι μάταιο να προσμένει προστασία από το κράτος αφού δεν λειτουργούν οι θεσμοί.
Και αντί να υπερασπισθεί τα συμφέροντα του συνδέοντας τα με τα συμφέροντα και δικαιώματα ατόμων του επαγγέλματος, της ίδιας κοινωνικής ομάδας και ιδεολογίας, με συνδικαλιστικούς δηλαδή και ταξικούς αγώνες, καταφεύγει στον τοπικό κομματάρχη, τον βουλευτή και τους ανθρώπους τους.
 Τα κόμματα παρέχουν ατομική προστασία, κρατούν χωρισμένους και επομένως εξαρτημένους και ευάλωτους τους πολίτες, αποτρέπουν ή δυσχεραίνουν τη συνένωσή τους, τη δημιουργία μαζικών κινημάτων με βάση τη σωματειακή ή ταξική τους ταυτότητα.

Το πελατειακό κοινοβουλευτικό σύστημα δεν επιτρέπει ευρείες συνενώσεις και συμμαχίες πολιτών με κοινούς στόχους και κοινά οράματα γιατί η μαζική συμμετοχή οδηγεί σε ταξικές συγκρούσεις και κοινωνική αναταραχή. Επιτρέπει μόνο και υποθάλπει τη συνεργασία — το συμβόλαιο — δύο ατόμων, ενός ανώτερου, του προστάτη, του κομματάρχη, του βουλευτή και ενός κατώτερου, του «πελάτη», του εξαρτημένου και πιστού ψηφοφόρου.
Η επαρχία συνδέεται με την πρωτεύουσα διαμέσου των κομματικών παραγόντων. Ο πολίτης πρέπει να προσπέσει στον βουλευτή ή τον εκπρόσωπό του και να υπογράψει «συμφωνητικό» τυφλής υποταγής. Ούτε ατομική συνείδηση, ούτε ομαδική -ούτε ίχνος ιδεολογίας.
Τα δικαιώματα του ατόμου είναι τυπικά, ποτέ ουσιαστικά. Ο πολίτης είναι «πελάτης», ποτέ ελεύθερο και αυτεξούσιο πρόσωπο. Στις βουλευτικές εκλογές δεν μετέχει  ανεξάρτητος και αυτόνομος αλλά ως  εντολοδόχος του προεστού ή του κομματάρχη. Είναι εξαρτημένος, δέσμιος, έμφοβος και με μόνιμη αίσθηση ανασφάλειας. Αυτό είναι το ελληνικό «κοινοβουλευτικό σύστημα». Πελατειακό και διόλου αντιπροσωπευτικό.
 Δεν είναι μηχανισμός για την προστασία των πολιτικών δικαιωμάτων και της ελεύθερης έκφρασης του ατόμου αλλά σύστημα κυριαρχίας των προεστών αρχικά και αργότερα μερικών οικογενειών που αποτελούν τα πανίσχυρα «πολιτικά τζάκια». Λειτουργεί μια επίφαση κοινοβουλίου. Κοροϊδία, απάτη, ψέμμα το λεγόμενο αντιπροσωπευτικό σύστημα. 
Η εξουσία ανήκει  πάντοτε στην ολιγαρχία που ελέγχει τον πολιτικό βίο της χώρας — μια νέα μορφή  πατρωνίας...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ, ΜΙΣΗΣΕΣ ΠΟΤΕ;

Το αφήγημα μιας σκλάβας από τον 19ο αιώνα
Οι Εκδόσεις Πηγή παρουσιάζουν την πραγματική ιστορία της Χάριετ Ανν Τζέικομπς που σόκαρε εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. Αποκτήστε το νέο μας βιβλίο
"Αναγνώστη, μίσησες ποτέ;".

Λίγα λόγια για το βιβλίο
«Γεννήθηκα σκλάβα αλλά δεν το γνώριζα, μέχρι που πέρασαν τα πρώτα 6 χρόνια της παιδικής μου ηλικίας…
Ούτε καν ονειρευόμουν ότι ήμουν προϊόν προς πώληση. Ξεχνούσα ότι, στη χώρα που γεννήθηκα, οι σκιές ήταν υπερβολικά πυκνές για να τις διαπεράσει το φως.
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ οι αναμνήσεις με γεμίζουν θλίψη και ντροπή. Με πονάει να σου τα πω, αλλά υποσχέθηκα να σου πω την αλήθεια, και θα το κάνω με ειλικρίνεια, και ας μου κοστίσει.»
– απόσπασμα από το βιβλίο

Η αληθινή Ιστορία της Χάριετ Τζέικομπς που διαβάστηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο και εξέπληξε, τώρα και στα ελληνικά!
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ, μίσησες ποτέ;
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ, να είσαι σίγουρος ότι αυτή η αφήγηση δεν ειναι μυθιστόρημα
Πώς θα ήσουν εσύ, αν είχες γεννηθεί και ανατραφεί ως σκλάβος, με γεννιές σκλάβων για προγόνους;

Δείτε εδώ περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο μέσα από την ιστοσελίδα μας.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
H Ηarriet Ann Jacobs (11 Φεβρουαρίου του 1813 – 7 Μάρτη, 1897) ήταν αφροαµερικανή συγγραφέας, η οποία έγραψε την αυτοβιογραφία της µε τίτλο «Αποσπάσµατα από τη ζωή µίας νεαρής σκλάβας». Στόχος της ήταν να «φωνάξει» στις λευκές κυρίες της βόρειας Αµερικής «βοήθεια».

Θέλησε να δείξει την κακοποίηση που υφίσταντο οι γυναίκες – σκλάβες και µε απόλυτη αξιοπρέπεια να προσπαθήσει µέσα από τη δηµοσίευση της δικής της ιστορίας να γνωστοποιήσει στον κόσµο τι απάνθρωπο καθεστώς είναι η δουλεία µε απώτερο στόχο την κατάργησή της.

Τα σκούρα λιμπρέτο

Οι εκδόσεις Πηγή και η ποιήτρια Ευτυχία Μανώλα, σας προσκαλούν στην πρώτη παρουσίαση της νέας μας ποιητικής συλλογής, "Τα σκούρα λιμπρέτο".
Από το κείμενο του οπισθόφυλλου...
Σ’ αγγίζω κι εδώ!
Παρακαλώ ας θυµάµαι…
Το δωµάτιο όλο κι αιωρείται
κι οι µελωδίες το βάφουν µε κάτι χρώµατα πρωτάκουστα.
Γυναίκες που βρέθηκαν ξανά εδώ γελούν βουρκωµένες
Παρακαλώ, ας θυµούνται…
Κι όταν στο σώµα µου τ’ αληθινό αναπόφευκτα επιστρέψω,
κι αφεθώ σ’ ό,τι η σκόνη µου ‘χει ορίσει για τα ταξίδια τα ερχόµενα,
παρακαλώ, άσε µε µόνο τη θύµηση να πάρω µαζί µου!

Μάθετε περισσότερα για το βιβλίο πατώντας εδώ.
 
Γνωρίστε τη συγγραφέα
Η Ευτυχία Μανώλα κατάγεται από το Γραµµατικό Αττικής. Σήµερα, 21 ετών, ζει και σπουδάζει στην Αθήνα.
Συχνά εµπνέεται από µικρές σκηνές της καθηµερινότητας, για άλλους εντελώς φευγαλέες. Συνηθίζει, µάλιστα, να τους δίνει έναν αλληγορικό χαρακτήρα και κρατά σηµειώσεις µετά από κάθε είδους περιπλάνηση.
Ένας Κερκυραίος «κάµει τα σκούρα λιµπρέτο». Τα πατζούρια µένουν µισάνοιχτα.
 

Πότε;  Δευτέρα 23 Ιανουαρίου, στις 18:30
Που; Πολυχώρος Αίτιον (Τζιραίων 8, Αθήνα)

Χραντ Ντινκ:Ένα ακόμη θύμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων

Χραντ Ντινκ
Με εμπνέει ως άνθρωπο ο συνεπής αγώνας του Αρμενικού λαού, της πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας για την ιστορία του και για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Για αυτό και έχει αποτελέσματα, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Τα οποία  είναι πολλά, αλλά επειδή έχει μαζί του  την αλήθεια και το δίκαιο, είναι νικηφόρος. 
Έχω δει πολλά δείγματα της προσπάθειας αυτής, για το πως δηλαδή  ο αγώνας αναγνώρισης μπορεί να είναι δυνατός πνευματικά και ηθικά. Να μπορεί  δηλαδή να παλέψει το σκοτάδι, τις δολοφονίες, το ψέμα, την προπαγάνδα. 
Ωστόσο, δύο γεγονότα, είναι αυτά που ξεχωρίζω τον τελευταίο χρονικό διάστημα, που δείχνουν ότι ο Αρμενικός λαός, έχει μεγάλη αίσθηση της ιστορικής του πορείας και διαθέτει, κυρίως,  αυτοσεβασμό.
Η αγιοποίηση των 1.500.000 θυμάτων της Γενοκτονίας ήταν το πρώτο.   Βρέθηκα, στην τελετή αυτή στο Ερεβάν τον Απρίλιο του 2015 και πρέπει να γράψω ότι  ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής μου. 

Το δεύτερο ήταν η δολοφονία του Χράντ Ντίνκ, του Αρμένιου αγωνιστή δημοσιογράφου της εφημερίδας Agos της Κωνσταντινούπολης.  Τώρα οι Αρμένιοι έχουν 1.500.000 θύματα συν ένα. Τον Χράντ.  Ο Τουρκικός Φασισμός νόμιζε ότι με τη δολοφονία του τον Ιανουάριο του 2007, θα τελείωναν με  τον αγώνα Δικαιοσύνης. Πέτυχε βεβαίως ακριβώς το αντίθετο. Το μαρτυρούν οι διαδηλώσεις στην Τουρκία την ημέρα της δολοφονίας του και  την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας,το μαρτυρούν οι αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας, το δείχνουν οι νέοι αγωνιστές, όπως ο Γκάρο Παϊλάν, που μιλά στη Τουρκική βουλή για τη Γενοκτονία!
Ο  Μάρτιν Λούθερ Κινγκ  έλεγε πως όταν ένας άνθρωπος δολοφονείται κατά τη διάρκεια ενός αγώνα για την απελευθέρωση ενός έθνους, τότε συμβάλλει στην Ανάσταση του έθνους του.  
Και είναι βέβαιο ότι ο Χράντ Ντίνκ έχει συμβάλλει στο ποθούμενο.  Στη δικαίωση δηλαδή, την απελευθέρωση  και την Ανάσταση του Αρμενικού έθνους.


Հրանդ Տինք։ 1.500.000+1  

Theofanis Malkidis Hrant Dink: 1.500.000 +1


Հրանդ Տինք։ 1.500.000+1  


Թէոֆանիս Մալքիտիս

Հայ ժողովուրդին հետ ունեցած կապերս՝ երկարաժամկէտ, պատմական եւ աձնական են։ Խորապէս ներշնչուած կը զգամ այս ազգի ներկայացուցիչներու տարած հետեւողական պայքարէն, ճանաչել տալու իրենց պատմութիւնը եւ Ցեղասպանութիւնը։ Այդ պատճառով է արդէն, որ արդիւնքներու կը հասնի այս պայքարը, հակառակ դժուարութիւններուն եւ խոչընդոտներուն, որոնք բազմաթիւ են. բայց հայութեան կողքին է ճշմարտութի՛ւնն ու արդարութի՛ւնը, երաշխաւորելով յաղթանակը։ Ես տեսած եմ այս ջանքի բազմաթիւ օրինակներ։ Տեսած եմ, թէ ինչպէս կարելի է պայքարը տանիլ հոգեպէս ուժեղ ու բարոյապէս բարձր պայմաններու տակ։ Ինչպէս կարելի է պայքարիլ խաւարին, ահաբեկչութեան, կեղծիքին ու հակաքարոզչութեան դէմ։
Կը շեշտեմ երկու օրինակ, փաստելու համար թէ ինչպէս հայութիւնը գիտակից է իր ազգի պատմական ճանապարհին, առանձին նշելով նաեւ իրենց ինքնագիտակցութեան զգացումը։
Հայոց Ցեղասպանութեան 1.500.000 անմեղ զոհերու սրբադասման արարողութիւնը այս փաստերու առաջինն է։ Արարողութիւնը տեղի ունեցաւ 2015ի Ապրիլին, Երեւանի մէջ, եւ պարտք կը զգամ ըսելու, թէ ներկայ էի ու իմ կեանքի ամէնէն իւրայատուկ ու ցնցիչ պահերէն էր։
Երկրորդը՝ Պոլսոյ մէջ հրատարակուող «Ակօս» թերթի խմբագիր Հրանդ Տինքի ահաբեկչութիւնն էր։ Հիմա հայերը 1.500.000+1 զոհեր ունին։ Հրանդը աւելցաւ զոհերու թիւին վրայ։ Ֆաշիստները հաւատացին թէ 2007ի Յունուարին, իր ահաբեկչութեամբ, միանքամընդմիշտ պիտի յաջողէին լռեցնել զինք եւ իր տարած պայքարը։ Ճիշդ հակառակը սակայն յաջողցուցին։ Վկայ՝ իր յուղարկաւորութեան օրը կազմակերպուած ցոյցերը. Վկայ՝ Ցեղասպանութեան շարունակուող ճանաչումները։
Մարթին Լութըր Քինկ կ'ըսէր, թէ երբ անձ մը կը սպաննուի իր ազգի շղթայազերծած ազատագրական պայքարին ընթացքին, այն կը նպաստէ իր ազգի Յարութեան։
Վստահ եղէք, թէ Հրանդ Տինք նպաստած է պայքարին։ Հայ ազգի արդարացման, ազատագրման ու Յարութեան։
 


Theofanis Malkidis









Hrant Dink: 1.500.000 +1

With the Armenian people have  historical and personal relationsAs a human,  the Armenian struggle I know that this struggle   is for history, for humanity, for justice and for the recognition of all Genocides and mass crimes. 
 I have seen many examples of this effort, how that the struggle for recognition can be stronger spiritually and morally, to fight the darkness, murders, lies and propaganda.
However, two facts are what distinguish the last time, showing that the Armenian people has a great sense of historical course.
The beatification of the 1.5 million victims of the Genocide was the first. I was this ceremony in Yerevan in April 2015 and I have to write that was one of the most exciting moments of my life.
The second was the murder of Hrant Dink, the Armenian journalist of Constantinople newspaper “Agos” . Now Armenians have 1,500,000 victims plus one: Hrant. 
The fascists thought that by killing him in January 2007, would end with him and his struggle. Certainly achieved exactly the opposite. The witness demonstrations on the day of the murder and the day of Genocide memory, the witness reconnaissance Genocide.
Martin Luther King said that when a man is murdered during a struggle for the liberation of a nation, it contributes to the resurrection of the nation.
And it is certain that Hrant Dink has contributed to the demand of the Armenian people and all humanity. In vindication, iliberation and resurrection of the Armenian nation.

Γράμμα της Θεοδώρας στο θείο της Δαβίδ


" Οι αξιώσεις του Ουζούν Χασάν πάνω στο κράτος των Μεγάλων Κομνηνών, ήσαν πολύ καλά γνωστές στο Μεχμέτ II, και είναι αδύνατο να δεχτούμε πως αυτός θα ήθελε να εξυπηρετήσει πάνω σ' αυτό το σημείο, τον εχτρό του. Ένας μεγάλος Κομνηνός στα χέρια του Χασάν του Μακρου, θα γίνονταν σημαία για τον ξεσηκωμό του υπόδουλου ελληνικού κόσμου".
H. Βαρζος: Βυζαντινά: σ, 278

Θέα από τα τείχη κοντα στο Yedi Kardes Burcu ( 
Ντιγιαρμπακίρ)

Η Δέσποινα - Θεοδώρα, στο παλάτι της του Ντιαρμπεκίρ συνήθιζε τις ελεύθερες ώρες της να τις περνάει στο γραφείο της. Αυτό ήταν μια μεγάλη αίθουσα απλά διακοσμημένη, με οικογενειακά πορτραίτα και ένα γύρω βιβλία θρησκευτικά, αλλά περισσότερο Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων. Η μόρφωσή της ήταν μεγάλη.
 Είχε παρακολουθήσει παραδόσεις των πιο φημισμένων δασκάλων της Τραπεζούντας, εκτός από τα ιδιαίτερα μαθήματα που έπαιρνε στο παλάτι του πατέρα της. Στη νέα της διαμονή την είχαν συνοδέψει πολλοί κληρικοί και λόγιοι. Έτσι πέρα από την ασύγκριτη ομορφιά της, είχε οξυνθεί κι εκλεπτυνθεί το πνεύμα της. Δίκαια λοιπόν ο Χασάν τη ξεχώριζε απ' όλες τις άλλες του συζύγους.
Από τη μεγάλη της ακολουθία από άρχοντες, αρχόντισσες και κληρικούς στο γραφείο της δεχόταν τους πιο οικείους κι αγαπημένους, όπως τη βαπτισιμιά της Θεοδούλη-μικρανεψιά του Βησσαρίωνα που εκτελούσε και χρέη γραμματέα, την παιδική της φίλη Μαρία από τη γενιά των Καββασιτών της Χαλδίας και η οποία είχε παντρευτεί, μ' έναν από τους αξιωματούχους του Χασάν, έναν ελληνομαθή κληρικό γνωστό για τα φιλικά του αισθήματα προς τους Βενετσιάνους και οπαδό της Ένωσης των Εκκλησιών από παλιά, μια αρχόντισσα από τη γενιά των Καββασιτών, που ήταν και αυτή και ο άνδρας της, άρχοντες από τους Σχολάριους, φανατικοί ανθενωτικοί.
Εκείνο τ' απόγευμα η συζήτησή τους στο γραφείο της Μεγαλο-Κομνηνής, δεν περιστρεφόταν μήτε γύρω από θεολογικά θέματα, που τόσο συνηθιζόταν στην Τραπεζούντα, μήτε σχετικά με κάποιον αρχαίο Έλληνα συγγραφέα. Η έγνοια τους για το βασιλιά Δαβίδ και τους δικούς του, τους τυραννούσε όλους. Μάθαιναν πως ο Μωάμεθ δεν είχε ησυχία. Χτυπούσε πότε δω, πότε κει. Έδινε υποσχέσεις που δεν τηρούσε. Μήπως δεν είχε υπογράψει συνθήκη με το Δαβίδ, πως αν του παρέδιδε τη Τραπεζούντα, εκεί κανένας κακό δεν θα πάθαινε; Κι όμως τι σφαγή και τι τρόμος ύστερα…  
Ευτυχώς, είπε ο Σχολάριος-άρχοντας, για το βασιλιά Δαβίδ και την οικογένεια του, κι όσους τον ακολούθησαν, ο κατακτητής τήρησε τις υποσχέσεις του.
Οι πληροφορίες, όμως, που αργά και με δυσκολία φτάνουν μέχρις εδώ, δεν είναι και τόσο ενθαρρυντικές, μπήκε στη συζήτηση ο κληρικός Μανουήλ.
Άρχοντες πιέζονται για ν' αλλαξοπιστήσουν  Και δεν μιλάω βέβαια για τον Γεώργιο   Αμυρούτζη, τον Πρωτοβεστιάριο....πρόσθεσε με κάποια περιφρόνηση στη φωνή του. Γι αυτόν τιμές και πλούτη…
Τι αχαριστία! ακούστηκε η Μεγαλο-Κομνηνή, να λέει. Πόσους τίτλους και τιμές δεν γνώρισε κι από τον πατέρα μου και από τον θείο μου Δαβίδ. Κι ορίστε να πηγαινοέρχεται στην "Πόλη" και νάχει σχέσεις με τον Κατακτητή, αυτός κι ο γιος του, που τούρκεψε..  0 Σκεντέρμπεης, έτσι δεν τον φωνάζουν τώρα; Δεν μεταφράζει κώδικες κι ότι άλλο του ζητήσει ο Μεχμέτης;
Δεν είμαστε και τόσο σίγουροι για όλ' αυτά, προσπάθησε να δικαιολογήσει τον Αμυρούτζη, ο Κωνσταντινοπουλίτης άρχοντας. Η απόσταση είναι μεγάλη. Δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Όλα μαθαίνονται, τον αντίσκοψε ο Μανουήλ. Κι ύστερα, πρόσθεσε, από πάντα του ήταν φιλότουρκος, μην το ξεχνούμε.
Τείχη στο  Ντιγιαρμπακίρ

Τον προδοτικό ρόλο που έπαιξε, για να πείσει τον θείο μου Δαβίδ, να παραδώσει αμαχητί την Τραπεζούντα, τον ξεχνούμε; είπε ερεθισμένα η Μεγαλο- Κομνηνή.
Πρωτοξαδέλφια δεν ήταν με τον Μαχμούτ Πασά, τον Τούρκο στρατηγό; Αδελφές δεν ήταν οι μητέρες τους; Ποιος μας εγγυάται πως δεν τα είχαν από νωρίτερα μιλημένα, ώστε να πείσει τον βασιλιά Δαβίδ να μην πολεμήσει; εξήγησε ο Μανουήλ και συνέχισε:
Μα και στο λαό δεν έσπερνε την ηττοπάθεια; Δεν έλεγε πως κανένα κακό δεν θα πάθαιναν, αν με το πρώτο παραδίνονταν; Δεν διέδιδε συνέχεια πως τον στρατό του Πατισάχ τίποτα δεν τον σταματάει;
Επέμενε ο Μανουήλ, μα επέμενε και ο Σχολάριος που είπε:
Πέρασαν δυο χρόνια, από τότε που έπεσε η δοξασμένη Τραπεζούντα και δεν πρέπει, να μας κυριεύει η εμπάθεια.
Μα δεν πρόκειται για εμπάθεια, αλλά για την αλήθεια, συμφώνησε και η Μεγαλο-Κομνηνή με τον Μανουήλ.
Δέσποινα μου, άρχισε με ύφος μειλίχιο ο Σχολάριος. Όλοι δεν τιμούσαμε τον Αμυρούτζη, για την μεγάλη του μόρφωση; Σ' αυτό όλοι συμφώνησαν.
Και δεν ήταν αγαπητός στο λαό, σαν περιπατητικός φιλόσοφος; Και σ' αυτό συμφώνησαν μαζί του.
Λοιπόν, παραδέχεστε όλοι, πως ήταν μορφωμένος, έξυπνος, διπλωμάτης. Κατάλαβε, λοιπόν, πως ο Μωάμεθ Β' θα την έπαιρνε την Τραπεζούντα οπωσδήποτε και μ' απώτερο σκοπό, βέβαια, να εκμηδενίσει τη δυναστεία των Μεγαλο-Κομηνών. Κι αν πιστέψουμε ακόμη πως ο Αμυρούτζης είχε από πριν μυστικές διασυνδέσεις με τον Βεζύρη-αρχιστρατηγό Μαχμούτ, τον ξάδερφό του, κι είχε πειστεί πως σωτηρία δεν υπήρχε, σαν Τραπεζούντιος δεν πονούσε το λαό; Σίγουρα σκέφτηκε, να παραδινόταν η Τραπεζούντα με τη Συνθήκη, ώστε να μη χυθεί αίμα.
Κι όμως και αίμα χύθηκε κι οι κάτοικοι διώχτηκαν από την πόλη, που την κατάστρεψαν, είπε με πόνο η Δέσποινα-Θεοδώρα.
Αυτό, απάντησε στα γρήγορα ο άρχοντας, δεν μπορούσε να το γνωρίζει. 0 Κατακτητής παραβίασε τη Συνθήκη, που υπέγραψε. Στο γράμμα του προς τον Καρδινάλιο Βησσαρίωνα, δεν εκφράζει ο πρωτοβεστιάριος την θλίψη του και το σπαραγμό του για το κακό που ακολούθησε; και πως ο ίδιος λιμοκτονεί;
Δεν μας τα βεβαίωσαν όλα τούτα οι Βενετσιάνοι;
Ακριβώς έτσι είναι, βιάστηκε να προσθέσει και η αρχόντισσα Μαρία, η γυναίκα του. Σαν Καββασίτισσα, η ίδια, στενοχωριόταν με όσα κυκλοφορούσαν για το θείο της.
Για λίγο έπεσε μια καταθλιπτική σιωπή, σαν να βρίσκαν πως μάταια πια τα κουβέντιαζαν όλα τούτα, αφού η Τραπεζούντια αυτοκρατορία δεν υπήρχε πια.
0 Ελληνομαθής Μανουήλ, όμως, δεν ήθελε να κλείσει έτσι αυτή η συζήτηση.
Δεν το άντεχε και είπε:
Τίποτα δεν αποδεικνύει αυτό το γράμμα. Ήταν απλούστατα ένας ελιγμός, μια ψεύτικη κίνηση του Αμυρούτζη. Δυνατός στο λέγειν και στην πένα το ίδιο, θέλησε να ελαφρύνει τη θέση του. Αυτό είναι. Σταμάτησε για μια στιγμή κι ύστερα απόσωσε:
'Υστερα αν το καλοσκεφτούμε, παρά την προδοτική, μεσολαβητική του στάση, πάλι η Τραπεζούντα δεν θα χανόταν   Όχι! Δεν έδωσε όμως εξηγήσεις.
Πως να μιλήσει για την άβουλη στάση του Δαβίδ, μπροστά στην Μεγάλη-Κομνηνή; Όλοι κατάλαβαν τι ήθελε να πει κι ο Μανουήλ συμπλήρωσε:
Η παλιά ρωμαϊκή γέφυρα του Τίγρη ακριβώς νότια του Ντιγιαρμπακίρ.
 Η γέφυρα χτίστηκε γύρω στο 349 μ.Χ.. Φωτο: Mark Pelletier

-Η Τραπεζούντα τώρα χάθηκε.. Να ευχόμαστε, τουλάχιστον, ο Μωχαμέτης να σεβαστεί το μέρος της Συνθήκης, που αφορά τον αυτοκράτορά μας και τους δικούς του. Κι ακόμη να μας ανησυχεί η επεκτατική του μανία που δεν έχει σταματημό.
Τα βλέμματά του δεν τα έχει συνέχεια στραμμένα πάνω στο σύζυγό μου τον γενναίο Χασάν; μίλησε η Θεοδώρα με τη μελωδική της φωνή. Κι όσο μαθαίνει τις επιτυχίες του και πως το πριγκιπάτο του το ξάπλωσε μέχρι τη Περσία, ποιος ξέρει τι μηχανεύεται.
Περισσότερο τον ανησυχεί, είπε ο Μανουήλ, η διπλωματική του ικανότητα. Οι επαφές του με τους Δυτικούς. Το κύρος και η εμπιστοσύνη, με την οποία τον περιβάλλουν οι Ανατολικοί λαοί, αλλά και η Δύση. Κι αν η Τραπεζούντα έπεσε, πάλι θα λευτερωθεί.
Μακάρι! είπαν όλοι με μια φωνή.
Τώρα, όμως, προέχει η έγνοια μας για τον θείο μου Δαβίδ. Γιατί, πως να ηρεμήσει μια τέτοια δυνατή προσωπικότητα, σαν τον Μωάμεθ, όταν ένας βασιλιάς Μεγαλο-Κομνηνός με τα παιδιά του, βρίσκονται στη ζωή; Μήπως του διαφεύγει, πως είναι κατ' ευθείαν απόγονος των Κομνηνών, βυζαντινών αυτοκρατόρων;
Όλοι άκουγαν προσεκτικά την όμορφη και μυαλωμένη πριγκίπισσά τους, που συνεχίζοντας είπε:
Σκέφτηκα, να στείλω ένα γράμμα στο θείο μου Δαβίδ.
Ένα γράμμα; είπαν όλοι ξαφνιασμένοι.
Ναι, ένα γράμμα, που να ζητάω, να μου στείλει ένα από τα τρία του αγόρια ή τον μικρό Αλέξιο, του θείου μου Αλεξάνδρου. Έχοντας, ένα παιδί εδώ, κοντά μου, κάτω από την προστασία του μεγάλου μου συζύγου, θα είμαι πιο ήσυχη.
Όλοι έδειχναν συγκινημένοι. Νοερά εύχονταν να είχαν κοντά τους ένα από τα Μεγαλοκομνηνόπουλα, αφού στις υποσχέσεις του Κατακτητή δεν είχαν καμιά εμπιστοσύνη. "Στα χείλη του είχε την ειρήνη, μα στην καρδιά του τον πόλεμο" όλοι το γνώριζαν.
Μήτε και αντιλήφθηκαν πως στην πόρτα βρισκόταν ο Χασάν με τον ιστορικό του και δύο αξιωματούχους του. Είχε ακούσει τα τελευταία λόγια της αγαπημένης του γυναίκας και κοντοστάθηκε σαστισμένος για μια στιγμή από την απόφασή της να γράψει στον Δαβίδ. Προχώρησε προς την Μεγαλοκομνηνή, χαιρετώντας μ' ένα νεύμα και τους άλλους εκεί. Ψηλός πάνω απ' το κανονικό, με μάτια που έβγαζαν φωτιές σαν άγριου θηρίου και που μόνο στ' αντίκρυσμα της Μεγαλοκομνηνής έπαιρναν λαφίσια τρυφεράδα. Φορούσε τον χρυσοκέντητο μανδύα του με τη σφιχτή ζώνη.
Φλογίστηκαν τα μάγουλα της Θεοδώρας στ' αντίκρυσμά του. Έλαμψαν τα μάτια της. Στα χείλη της διαγράφηκε ένα γοητευτικό μειδίαμα, όμοιο μ' ανοιξιάτικο πρωϊνό.
Δέσποινά μου, της είπε, πλησιάζοντάς την με μια ελαφριά υπόκλιση κι εσείς αγαπητοί μου άρχοντες κι αρχόντισσες, σας χαιρετώ. Ήμουν στην πόρτα σαν άκουσα για την επιστολή και κοίταξε ερωτηματικά την γυναίκα του.
- Κέντρο της πολύωρης συζήτησής μας, πήρε αμέσως το λόγο η Μεγαλη- Κομνηνή, ήταν το κατά πόσο ο Κατακτητής θα σεβαστεί την Συνθήκη, όσον αφορά τον θείο μου και την βασιλική οικογένεια, αφού όλοι γνωρίζουμε πως κάθε διεκδικητή του θρόνου, θέλει να τον εξοντώσει. Σκέφτηκα, λοιπόν, να γράψω στο θείο μου και να του ζητήσω ένα από τα μικρά μου ξαδέλφια. Τι μεγαλύτερη σιγουριά, ένας Μεγαλο-Κομνηνός, με προασπιστή την γενναιότητά του;
Όλοι προσπαθούσαν, ν' αντιληφθούν τις αντιδράσεις του Χασάν. Πως θα το έπαιρνε;
Το θέμα είναι πολύ σοβαρό, άρχισε ο Χασάν. Πρώτον, ποιος μας εγγυάται, πως το γράμμα θα φτάσει στα χέρια του βασιλιά Δαβίδ; Κι αν φτάσει, πράγμα απίθανο, πως θα φυγαδευτεί ο μικρός πρίγκιπας;
Ίσως, εξήγησε η Θεοδώρα, για τον πιο μικρό να μην φανεί τόσο άσπλαχνος ο Μωχαμέτης, στην περίπτωση που θα το πληροφορηθεί. 0 Χασάν την άκουσε με προσοχή και με τρυφεράδα στα μάτια του.
Κι ο πιο μικρός Μεγαλο-Κομνηνός πρίγκιπας είναι ένας κίνδυνος για τον Κατακτητή. Θα είναι ένα σύμβολο, που με την πρώτη ευκαιρία θα μαζευτούν γύρω του όλοι οι Έλληνες. Κι όχι μονάχα η Τραπεζούντα θα λευτερωθεί, μα κι όλη η αυτοκρατορία, όταν συντονιστούν οι προσπάθειες με τη Δύση. Γίνεται, λοιπόν ο Κατακτητής να ενδώσει για να έρθει εδώ ένας Μεγαλο-Κομνηνός, όσο μικρός κι αν είναι; Σε ποιόν; Στον μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο εχθρό του;
Επίτρεψε μου, Δέσποινά μου, να σου επισημάνω, πως ένα παρόμοιο γράμμα, σταλμένο, από σένα στον βασιλιά Δαβίδ, πέφτοντας στα χέρια του Μωάμεθ, θα σήμαινε την θανατική του καταδίκη. Κάτι που τόσο θα το επιθυμεί ο Κατακτητής, όπως καταλαβαίνουμε όλοι. Μην τον υποτιμούμε. Όλα τα σκέφτεται, κι όλα τα πληροφορείται.
Τα λόγια του Χασάν έπεσαν σαν κεραυνός μέρα καλοκαιρινή. Όλοι έπεσαν σε συλλογή, για λίγες στιγμές. Ήταν η μελωδική κι αποφασιστική φωνή της Θεοδώρας, που διέκοψε τις θλιβερές σκέψεις τους.
Κοιλάδα του ποταμού Τίγρη που φαίνεται από τα ανατολικά τείχη του Ντιγιαρμπακίρ

Η ελπίδα όμως, πως κάτι θα μπορέσουμε να κάνουμε και να βγούμε από το αδιέξοδο, δεν πρέπει να μας εγκαταλείψει ποτέ. Μπορεί να γίνει διαφορετικά, αφού έχουμε την δική σου συμπαράσταση Μεγάλε Χασάν;
Σ' αυτό είμαι σύμφωνος, της απάντησε στα γρήγορα ο Χασάν, σίγουρος, πως η Θεοδώρα συνειδητοποίησε το μέγεθος της ευθύνης της, γράφοντας μια τέτοια επιστολή και κολακευμένος για την αναγνώριση της μεγάλης του δύναμης και πρόσθεσε:
Σίγουρα και θα έρθει ώρα να αλλάξουν όλα στο καλύτερο. Το χρέος μου δεν το ξεχνώ. Όμως, Δέσποινά μου, χρειάζεται να προχωρούμε πολύ, μα πολύ προσεκτικά. Πριν γίνει κάποια κίνηση να την εξετάζουμε και να την μελετούμε, απ' όλες τις πλευρές. 0 εχθρός παραμονεύει.
Φίλησε με σεβασμό το χέρι της γυναίκας του, της πανέμορφης Μεγάλης Κομνηνής, ενώ με την ματιά του την πυρπολούσε από την τόση αγάπη που της είχε. Ήταν η ξεχωριστή από τις γυναίκες του!
Με μια κίνηση του κεφαλιού χαιρέτισε τους άρχοντες και τις αρχόντισσες και βιάστηκε ν' απομακρυνθεί, με τον ιστορικό του και τους αξιωματούχους του. Ξένοι πρέσβεις τον περίμεναν. Η Δύση στηριζόταν πάνω του για μια νέα Σταυροφορία.
Αργά, στα δώματά της η Δέσποινα Θεοδώρα, έχοντας δίπλα της τη Θεοδούλη, υπαγόρευε το μοιραίο γράμμα. Παρ' όλη την αγάπη που είχε στον σύντροφό της και την εμπιστοσύνη στη μεγάλη του κρίση, δεν μπόρεσε να παραιτηθεί από την ιδέα της. Μ' έναν έμπιστο μοναχό θα έστελνε το γράμμα.
'Ισως για το μικρό Γεώργιο ή τον αγαπημένο της Αλέξιο να γινόταν κάτι.

(Αρχές του 1463)

ΑΥΓΗ  Β. ΠΑΠΑΚΟΥ

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

ΜΑΓΕΙΡΙΚΑ ΣΚΕΥΗ ΣΤΗ ΣΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ.

1. Χαλκωματένια

Χαλκόν δίλαβον : μεγάλο καζάνι με δύο χερούλια  ή μ' ένα μεγάλο για την πλύση και το μαγείρεμα σε γάμους, κηδείες, αργατείας.
Χεροχάλκ: καζάνι μικρότερο μ' ένα χερούλι για το ζύμωμα, πλυμίν κ.ά.
Χαλκοπούλ: μικρό καζάνι με χερούλι για το καθημερινό φαγητό.
 Τέντζιαρη: τέντζερης (σ.σ. τουρκική tencere)  διαφόρου μεγέθους χωρίς χερούλι για καθημερινή χρήση.
Σαχάν ή σαγάν: πιάτο ρηχό για σερβίρισμα φαγητού.
Τάς: πιάτο μεγαλύτερο και βαθύτερο για πολύ και ζουμερό φαγητό.
Τηγάν: μικρό τηγάνι για το φαγητό των νηπίων ή το καβούρδισμα βουτύρου, λαδιού.
Κλωστοτήνανον: μεγάλο τηγάνι ρηχό με πώμα για τσιριχτά, φελοτήγανα, θομαροτήγανα και κάθε είδος τηγανητό. Επειδή το τηγανητό αφού ψηνόταν από τη μια μεριά το γύριζαν (έκλωθαν) και από την άλλη γι αυτό ονομάσθηκε έτσι.
Σιζκιάτσ:μεγάλο τρυπητό για στράγγισμα (ύλιγμαν) μακαρίνας, κολύβων, χορταρικών.
Χαλκοτζούκ: μακρουλό που τοποθετούσαν στο τζάκι, πλάι σε άλλο σκεύος που έβραζε στην πυροστιά ή στην αλυσίδα.
Παρχάτσ': μικρό σκεύος με λαβή για μεταφορά φαγητού για λίγα πρόσωπα.
Πουλούλια, Κοκούμ, Μαστραπά, Καφεκούτ, Τσεβζέ

2. Πήλινα (τσιαμουρένια)

Κουτία : διαφόρων μεγεθών όπου έψηναν φαγητό ή έβαζαν γάλα, γιαούρτι.
Κιβιάτσ (γκιουβέτσι): ρηχό όπου έκαναν φαγητό από παστά ψάρια και πατάτες ή λάχανα, από το σκεύος και το φαγητό ονομάσθηκε κιβιάτσ.
Πινιάκ: διαφόρου μεγέθους και σχεδίου, βαθουλό ή ρηχό για σερβίρισμα ή άλλη χρήση· λεγόταν και τσιαμουροπίνιακον.
Μελιτιλάηνον: δοχείο βαθύ βερνικωμένο για μέλι κυρίως, αλλά και για βούτυρο, παστά, τουρσί.
Σκουτέλ: πιάτο βερνικωμένο.
Πουλούλ: πιθάρι μεγάλο πισσωμένο από μέσα κι έξω, για τουρσιά από λάχανα ή κοκκινογούλια ή απίδια μέσα σε νερό (πουλουλάπια).

3. Ξύλινα

Πινιάκ ή ξυλοπίνιακον: διαφόρων μεγεθών για σερβίρισμα, τα κατασκεύαζαν οι Γαλλιανίτ με τόρνο.
Κουτάλ: μεγάλη κουτάλα για κένωμα( σ.σ. σερβίρισμα) φαγητού.
Χουλιάρ: κουτάλι από πυξάρι τα καλύτερα, και από οξιά τα δεύτερα.

4. Γυάλινα

Σισιά: μπουκάλι για ποτό ή ξύδι.
Στακάν: ποτήρι τσαγιού και ποτού.

5.  Δοχεία νερού

Σταμνίν: μεγάλη στάμνα χαλκωματένια με χερούλι- οι γυναίκες έβαζαν τον αγκώνα στο χερούλι και  ακουμπούσαν την άκρη στο πλευρό.
Κουκούμ ή κικίμ: μικρή στάμνα χαλκωματένια με χερούλι. Μ’ αυτήν έβραζαν νερό για τσάϊ  ή άλλες ανάγκες.
Μαστραπά: μεγάλο χαλκωματένιο ποτήρι με χερούλι για να πίνουν νερό.
Ιμπρίχ: χάλκινο ή χωματένιο με χερούλι για να πίνουν ή να πλύνονται.
Λαήν, λαηνόπον: μικρή στάμνα χωματένια.
Καθαρίζ' νε τα σκεύα.

6. Σκεύη γαλακτοκομικά

Βαρέλ: βαρέλι  για βούτυρο (βουτουροβάρελον) μιζύθρα (μιντζοβάρελον) ή κρέμα (θογαλοβάρελον ή θογαλόσκευον).
Κοβλάκ: Κυλινδρικό ξύλινο δσχείο με πώμα και χερούλι για βούτυρο, μυζήθρα, τσιοκαλίκ.
Γαβάνα: μικρό ξύλινο δοχείο για βούτυρο, όταν έβγαιναν έξω.
Κενές: ξύλινο σκεύος σαν το χωνί περίπου που έχουν οι μπακάληδες για τη ζάχαρη κ.ά. Το χρησιμοποιούσαν για την αφαίρεση της κρέμας από το καρσάν (για να αποθογαλίζνε το καρσάν).
Ξυλάγγ ή ρδουβάν: κυλινδρικό ξύλινο δοχείο με τρύπα στη μέση και χερούλια στις άκρες για να κρούγνε το θόγαλαν δηλ. να βγάλουν το βούτυρο από την κρέμα.
Τσιορτανοχάρτωμαν: σανίδα 1,20- 1,50 μάκρος, πάνω στην οποία τοποθετούσαν τα τσιορτάνια για να ξεραθούν.
Καρσάν: μεγάλη ξύλινη πιατέλλα όπου έβαζαν το γάλα για να θογαλίζ, να ανεβεί η κρέμα στην επιφάνεια, απ’ όπου την αφαιρούσαν με το κενές. Τελευταία χρησιμοποιούσαν καρσάνια και από τενεκέ ή εμαγιέ. Γαλακτοκομικές μηχανές δεν υπήρχαν.
Υλιστερόξυλον: σανίδα στενή με τρύπα στη μέση όπου τοποθετούσαν το υλιστέρ.
Υλιστέρ: πλεκτό κομμάτι από τρίχες για να διυλίζουν το γάλα. Μεταλλικά τέτοια δεν υπήρχαν.
Αλμεχτέρ: κουβάς ή άλλο σκεύος όπου άρμεγαν.
Υλιστοσάνιδον: πλατειά σανίδα με περβάζι γύρω γύρω και τέσσερα πόδια εδώ τοποθετούσαν το γιαούρτι σε σακούλι για να στραγγίσει και γίνεται υλιστόν.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Η καταγραφή μαρτυριών των παλαιών προσφύγων

Εμπειρίες του Νίκου Τελίδη
Η ενασχόλησή μου εδώ και αρκετά χρόνια με την καταγραφή των εμπειριών εκείνων που έζησαν τα γεγονότα του διωγμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, τον Πόντου και της Θράκης, είτε γιατί συμπεριλαμβάνονται στους πρόσφυγες της πρώτης γενιάς είτε στη δεύτερη γενιά που βίωσαν τα ίδια γεγονότα ως απόηχο εκείνων που άκουσαν, με έπεισε για το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι, μέχρις ενός σημείου, είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις μέσα από τα κατάβαθα της σκέψης και της καρδιάς αυτών των τόσο ταλαιπωρημένων ανθρώπων τις τραγικές μνήμες εκείνης της ζοφερής περιόδου που έζησε ο Ελληνισμός.
Για να καταγράψω αυτές τις μνήμες, διέτρεξα - οπλισμένος με υπομονή, επιμονή και αγάπη για αυτούς που θα συναντούσα - ολόκληρη τη Μακεδονία και τη Θράκη. Συνομίλησα κυρίως με άγνωστους στους πολλούς πρόσφυγες και εκείνα που αποκόμισα ως ανεκτίμητο θησαυρό, καταγραμμένα στο μαγνητόφωνο, στη φωτογραφική μηχανή και στην τηλεοπτική κάμερα, επιβεβαίωσαν όσα είχα προηγουμένως διαβάσει σε διάφορα έντυπα, αλλά διαπίστωσα, επίσης, - και αυτό είναι το σημαντικότερο — ότι ο κάθε συνομιλητής μου πρόσθετε και κάτι άγνωστο μέχρι εκείνη τη στιγμή, γιατί το άγνωστο αυτό προερχόταν από τη δική του προσωπική εμπειρία.
Οι δυσκολίες οφείλονταν, πρώτα στο ό,τι είχα να κάνω με υπερήλικα άτομα, που δεν άκουγαν, μερικές φορές θυμούνταν λίγα, άλλες φορές κλείνονταν στον εαυτό τους. αρνούμενοι να επιστρέψουν στο επώδυνο παρελθόν, όπου θα έπρεπε να θυμηθούν πρόσωπα πολυαγαπημένα, που χάθηκαν μέσα στη λαίλαπα που προκάλεσαν οι λεγάμενες Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής.
Υπήρξαν, όμως, και άλλες αντικειμενικές δυσκολίες, όπως η άρνηση κάποιων στενών συγγενών να “εκθέσουν” τους δικούς τους σε μια τέτοια δοκιμασία, η αδυναμία ορισμένων συνομιλητών μου να μιλήσουν καθαρά, λόγω ηλικίας κ. ά.
Από το πολύτιμο υλικό που συγκέντρωσα, ένα μέρος δημοσίευσα στο περιοδικό των Φίλων Ιστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού “Ο Μικρός Πρόσφυγας” και στο περιοδικό “Ποντιακή Εστία” του Σωματείου “Παναγία Σουμελά”. Το μεγαλύτερο μέρος παραμένει αδημοσίευτο, περιμένοντας τον ιστορικό που θα το μελετήσει και θα το αξιοποιήσει.
Χωρίς ούτε καν τη σκέψη να θέλω να μειώσω την προσφορά εκείνων που έγραψαν και γράφουν την ιστορία των αλησμόνητων πατρίδων της Ανατολής, τους οποίους ίσα - ίσα εκτιμώ βαθύτατα για το έργο τους, πιστεύω ότι έχουν πολύ πιο μεγάλη αξία οι προσωπικές μαρτυρίες των απλών ανθρώπων από την ιστορία των σπουδαίων, που πολλές φορές δεν λένε όλη την αλήθεια.
Από όλα αυτά, πάντως, εκείνο που μένει σαν πίκρα μέσα στην καρδιά μου είναι ότι πολλούς, με τους οποίους συνεννοήθηκα να συνομιλήσω, δεν τους πρόφτασα, γιατί έφυγαν για πάντα από κοντά μας. Αυτό με κάνει να τους σκέφτομαι περισσότερο, ίσως, από εκείνους, τους οποίους ... πρόφτασα, θεωρώντας ότι, επειδή δεν μίλησαν, έφυγαν πολύ πιο αδικαίωτοι από τους άλλους.

Η επικοινωνία μας σήμερα

Θυμάμαι, τα παλαιότερα χρόνια, όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα ήθελε να επικοινωνήσει με τις γειτόνισσες, έπαιρνε ένα σκαμνί και έβγαινε έξω, στο τσιμέ­ντο. Το ίδιο έκαναν, βέβαια, και οι άλλοι της γειτονιάς. Εκεί τα έλεγαν, συζητού­σαν.

Παλιά δεν υπήρχαν περιφράξεις στα σπίτια. Εάν κανένας έχτιζε ψηλή μάντρα, τον κορόιδευαν:
-Τι διάολο, φυλακές έχτισε αυτός, για να μην τον βλέπουν!
Οι άνθρωποι, τότε, ήταν ζεστοί, ο ένας κοντά στον άλλον. Ό,τι χρειαζόσουν, ο γείτονας ήταν παρών. Με τη σημερινή τεχνολογία, σ’ ένα σπίτι υπάρχουν αρκετά τηλέφωνα  (σταθερά και κινητά), υπολογιστής με σύνδεση στο διαδίκτυο, δύσκολα όμως μπορείς να επικοινωνήσεις. Στα κινητά ανακάλυψαν τα mms, sms  και στον υπολογιστή  υπάρχουν για επικοινωνία τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης!!!!
Ή με ήχο ή χωρίς ήχο ή στέλνεις βίντεο με τη φάτσα σου ή ένα ξερό και παγωμένο “χρόνια πολλά” και καθάρισες. Έβγαλες την κοινωνική σου υποχρέωση μ’ ένα, πώς το είπαμε αυτό; Α, ναι, sms, mms και τα λοιπά και ας είναι μακριά πέντε μέτρα (στη χειρότερη περίπτωση), γιατί μπορεί να απέχεις και μισό μέτρο από το διπλανό σπίτι.
 Ούτε καλημέρα δεν λέμε ο ένας στον άλλον, έτσι καταντήσαμε σήμερα! Τσιμεντούπολη, απάνθρωπα κλουβιά.
Να απέχει η πόρτα μας μισό μέτρο από τη διπλανή πόρτα και να μην έχουμε καλημέρα με τους γείτονές μας! Ε, αυτό πάει πολύ!

Είπαμε ότι επικοινωνούμε με τα κινητά (sms, mms) με τον υπολογιστη (social media)  με εκείνους που έχουμε σχέση. Να του πεις, δηλαδή, ότι πήρες καινούργιο αυτοκίνητο, ότι παραθέρισες Παρίσι, ότι πήγες στους Ολυμπιακούς Αγώνες κ. τ. λ.
Αν, χωρίς λόγο, πεις σε κάποιον καλημέρα, θα αγριέψει, θα νομίσει ότι τον έβρισες και θα σε “φιλοδωρήσει” με εκείνες τις  λέξεις, που λένε σήμερα κατά κόρον, ή θα σου δώσει καμιά μούντζα και θα σου πει:
-Ρε φίλε, με γνωρίζεις; ; Αι πνίξου!
Έχουμε, λέει, ηλεκτρονική επικοινωνία, απρόσωπη, σύντομη, παγωμένη, απομακρυσμένη   εντελώς από τον διπλανό μας.
Εσείς, πότε είπατε καλημέρα στον γείτονά σας τελευταία; Για θυμηθείτε;;;

Γκάρο Παϊλάν:Μιλώντας για τη Γενοκτονία στην Τουρκική Βουλή!

Εκτιμώ τους ανθρώπους που σε δύσκολες στιγμές επιλέγουν να πουν την αλήθεια, να φερθούν με εντιμότητα, συνέπεια, σοβαρότητα και με θάρρος. Που δε φοβούνται να νιώσουν τη στιγμή «για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις», για να χρησιμοποιήσω  τους γνωστούς στίχους. Τους άλλους, όπως είναι αυτονόητο, αυτούς που λένε ψέμματα, που δειλιάζουν και κρύβονται τους αγνοώ. Είναι αυτονόητο ότι αυτοί  δεν καταγράφονται από την ιστορία, αντιθέτως  μένουν  οι Άνδρες, αυτοί που πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα.

Ο Αρμένιος Γκάρο Παϊλάν, ο βουλευτής του HDP, μιλώντας για ακόμη μία φορά  μέσα στην τουρκική βουλή, για τη Γενοκτονία των προγόνων του, των Ελλήνων, των Ασσυρίων, έδειξε πως ένας άνθρωπος της μνήμης και της ιστορίας, πως ένας λαός που διαθέτει αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια, πολιτική και πνευματική ηγεσία μπορεί να πετύχει το στόχο του.
Στη  συνέλευση της 13ης Ιανουαρίου 2017 για την αλλαγή του συντάγματος της Τουρκίας ο  Γκάρο Παϊλάν στην ομιλία του, μίλησε  για τη Γενοκτονία, αναφέρθηκε στους   Αρμένιους βουλευτές της πρώτης οθωμανικής βουλής, λέγοντας  ότι την περίοδο εκείνη το ποσοστό των χριστιανών του κοινοβουλίου ήταν 40% ενώ σήμερα είναι μόλις το 1%.
Παράλληλα, από το βήμα της βουλής έδειξε την φωτογραφία του Κρικόρ Οντιάν, ο οποίος είχε αναλάβει την σύνταξη του πρώτου συντάγματος της Τουρκίας, που θα εξασφάλιζε τα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες της χώρας ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής και θρησκείας.
Ο Παϊλάν κατά την διάρκεια της ομιλίας του, χρησιμοποίησε, τον όρο Γενοκτονία αναφερόμενος στους Αρμένιους, στους Έλληνες, στους Ασσύριους,  Αρμενίων, Ασσυρίων   που ζούσαν στην Τουρκία.
Για τον όρο   Γενοκτονία ο πρόεδρος  της Βουλής  Αχμέτ Αϊντίν απαίτησε « μην χρησιμοποιούνται  φράσεις που πληγώνουν το έθνος», ενώ ο βουλευτής του Ερντογάν, Μοχάμετ Εμίλ Αγμπάσογλου μίλησε για ιστορική συκοφαντία,  χτύπημα από πίσω, ατιμία και προδοσία.
Μετά από πρόταση και αφού η  συνεδρίαση διακόπηκε για μία ώρα  ζητήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 83 του Συντάγματος, να αφαιρεθεί από τα πρακτικά η φράση που περιλαμβάνει την Γενοκτονία, ενώ  το κοινοβούλιο ψήφισε για την αποβολή του Παϊλάν για τις 3 επόμενες συνεδριάσεις......
Ο Γκάρο Παϊλάν απέδειξε με το λόγο και το έργο του ότι ένα έθνος μπορεί να αντέξει  και να πολεμήσει την προπαγάνδα και την άρνηση καθώς και τα άλλα εμπόδια της Φασιστικής Τουρκίας και να συνεχίσει να αγωνίζεται για τη  δικαίωση. Σε αντίθεση με τους τυφλούς και  τους ευνουχισμένους, όπως τους ονομάζει ο Γιώργος Σεφέρης,  Ελλαδικούς, η  ομιλία, η στάση, η πράξη του Γκάρο Παϊλάν, είναι τα πρότυπα για όλους μας, μηνύματα, Δικαίωσης, Αναγνώρισης, Ζωής και Ανάστασης. Η αλήθεια, η ιστορία, η μνήμη θα νικήσουν!


Θεοφάνης Μαλκίδης



















Garo Paylan’ın ve Ermeni halkının yanındayız!


Anayasa değişikliği görüşmeleri sırasında HDP milletvekili Garo Paylan’ın 1913 ile 1923 arasında bu topraklarda soykırımlarla ve katliamlarla yok edilen gayrimüslimlerden bahsetmesinin ardından, meclisteki diğer tüm partiler soykırım karşısındaki bildik inkârcı tutumlarını sergiledi.

AKP, CHP ve MHP benzer inkârcı bir söylemde birleşti, meclis başkanı ‘uyardı’, kürsü dokunulmazlığı gasp edilen Paylan’a üç oturuma katılmama cezası verildi. Ayrıca ‘soykırım’ ifadesinin TBMM tutanaklarından çıkarılması kararlaştırıldı.

Yazılı belgelerden soykırım ifadesi çıkarılarak, 1915’te yaşananları Anadolu halklarının belleğinden silmek mümkün değil! Bu konuda sivil toplum tarafından 10 yılı aşkın bir süredir büyük bir mücadele sürdürülüyor. Hrant Dink ve Sevag Şahin Balıkçı için adalet arayışları, Ermeni Soykırımı’nın kurbanlarının anılması, geçmişle yüzleşme çabaları… bütün bunlar tarihsel gerçeklerin ortaya çıkarılması çabalarının eseri.

Garo Paylan, bu mücadeleyi verenlerin gururu, Meclis’teki sesidir.

Hükümeti, daha önce 24 Nisan Ermeni Soykırımı’nı anma etkinlikleriyle ilgili açıklamalarında övündüğü “Türkiye’de 1915’e ilişkin çoğulcu tartışma ortamını” sağlamaya, Paylan’a yönelik nefret kampanyasının önüne geçmeye, Ermeni Soykırımı’yla yüzleşmeye çağırıyoruz.

Hepimiz Ermeniyiz!

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

"Πατρική διδασκαλία" *

Τo 1798 κυκλοφορεί η "πατρική Διδασκαλία", ένα φρικαλέο, μνημειακό για το σκοταδιστικό του φρόνημα και την τουρκολατρία του κείμενο. Ως συγγραφέας του αναφέρεται ο ετοιμοθάνατος πατριάρχης Ιεροσολύμων Άνθιμος, αλλά πολλοί ιστορικοί πιστεύουν πως ήταν ο Γρηγόριος ο Ε' αυτός που το συνέταξε (κατ' άλλους, αποτελεί «πόνημα» του Αθανάσιου Πάριου, «άγιου» της Ορθόδοξης Εκκλησίας).
Το Πατριαρχείο δεν είχε τυπογραφικό πιεστήριο από την εποχή της πατριαρχίας του Κύριλλου Λούκαρη, στις αρχές του δέκατου εβδόμου αιώνα. Το γεγονός ότι μπόρεσε να επανασυγκροτηθεί, εκείνη ακριβώς την εποχή και με την έγκριση των οθωμανικών αρχών, τυπογραφείο υπό τον άμεσο έλεγχο του Πατριαρχείου ήταν ενδεικτικό της πιεστικής ανάγκης που ένιωθαν τόσο η Εκκλησία όσο και η Πύλη να καταπολεμήσουν τα ρεύματα των νέων Ιδεών, που διαδίδονταν μέσω των εκδόσεων των τυπογραφείων της διασποράς και ιδιαίτερα εκείνων της Βενετίας και της Βιέννης.
Η «Διδασκαλία Πατρική» προειδοποιούσε αυστηρά για «τας νεοφανείς ελπίδας της Ελευθερίας», τις οποίες ο συγγραφέας θεωρούσε ως «νεοφανή και έντεχνον παγίδα», το τελευταίο τέχνασμα το οποιο «εμεθοδεύθη» «ο πρώτος αποστάτης Διάβολος» για να παραπλανήσει τους ευσεβείς. 
Η υποδούλωση των  Ελλήνων ήταν θέλημα Θεού - «θείω  εγένετο βουλήματι». Μας έστειλε ο παντοδύναμος Κύριος "την υψηλήν βασιλείαν" — τους Οθωμανούς - για τη σωτηρία μας. Ο θεός καθοδηγεί τον σουλτάνο να διαφεντεύει  "τα της πίστεως ημών των ορθοδόξων"  και να "παιδεύη τους παρεκτρεπομένους χριστιανούς για να έχουν πάντοτε προ οφθαλμών του Θεού τον φόβον". Όσο για το "σύστημα της ελευθερίας", το "εμεθοδεύθη ο πρώτος αποστάτης Διάβολος".
 Επιφανειακά "φαίνεται τάχα καλόν", στην πραγματικότητα όμως είναι "φαρμάκι ολεθριον που θα κατακρημνίση τους λαούς εις την απώλειαν και την ακαταστασίαν". Θα πέσουν λοιπόν οι χριστιανοί στην "έντεχνον αυτήν παγίδα" για να χάσουν "την ουράνιον βασιλείαν και να βασανίζωνται αιωνίως;" Όχι! Όχι! "Κλείσατε τα ωτία σας και μην δώσετε ακρόασιν εις ταύτας  νεοφανείς ελπίδας ελευθερίας". Το "περί ελευθερίας σύστημα" είναι δολία και απατηλή διδασκαλία και "οδός φέρουσα εις την απώλειαν". Όχι! Μακριά! "Ας μη χάσωμεν, δια μίαν ψευδή και ανύπαρκτον τάχα ελευθερίαν του παρόντος βίου τους αμαραντίνους στεφάνους της αιωνίου μακαριότητας".
Όταν ο Κοραής (που απάντησε στην «Διδασκαλία Πατρική» με το φυλλάδιό του «Αδελφική Διδασκαλία») έμαθε αργότερα τον θάνατο του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, αναφώνησε: «Τώρα ο Σουλτάνος σκοτώνει και τους φίλους του;». Κι ο Άνθιμος όμως δεν απόλαυσε για πολύ την εύνοια του Σουλτάνου, καθώς τον καθαίρεσε με φιρμάνι, χαρακτηρίζοντάς τον ως «κακότροπο, ραδιούργο, φιλοχρήματο και αρχομανή που καταβρόχθιζε τα χρήματα που του έστελναν οι Έλληνες του εξωτερικού, για την παιδεία των Ελληνοπαίδων».



Αποσπάσματα (με ανάλογο σχολιασμό)...
Οι νέες ιδέες περί ελευθερίας και ανεξαρτησίας είναι του Διαβόλου και αντιβαίνουν τα ρητά του ευαγγελίου, ενώ οι πιστοί πρέπει να έχουν υπομονή εδώ και ελπίδα για την άλλη ζωή...
«Καθώς και εις τον τρέχοντα αιώνα δοκιμάζει ο πονηρός (ο Διάβολος που κατονομάζεται σε προηγούμενη παράγραφο) με νεοφανείς τρόπους πολιτείας και διοικήσεως τάχα αιρετωτέρας και ωφελιμοτέρας, η οποία αντιβαίνει εις τα αληθή κρίματα του Θεού και εις την χριστιανικήν ευαγγελικήν ζωήν, η οποία είναι περιορισμένη και νενομοθετημένη με εντολάς και νόμους, τόσον πολιτικούς όσο και πνευματικούς, όπου ποδηγετούσι τους πιστούς δια να περνώσι τον ολίγον καιρόν της παρούσης ζωής με υπομονήν εις τας θλίψεις και ελπίδα, όχι ενταύθα αλλά εις τη μέλλουσαν ζωήν».
Θαυμάστε την Οθωμανική Αυτοκρατορία που την έφτιαξε ο Γιαχβέ από το μηδέν για να προφυλάξει την πίστη των χριστιανών.
«Ιδέτε λαμπρότατα τι οικονόμησεν ο άπειρος εν ελέει και πάνσοφος ημών Κύριος, διά να φυλάξη και αύθις αλώβητον την αγίαν και ορθόδοξον πίστιν ημών των ευσεβών και να σώσει τους πάντας· ήγειρεν εκ του μηδενός την ισχυράν αυτήν βασιλείαν των Όθωμανών αντί της των Ρωμαίων ημών βασιλείας, η οποία είχεν αρχίσει τρόπον τινά να χωλαίνει εις τα της ορθοδόξου πίστεως φρονήματα».
Ο Θεός έφερε τους Οθωμανούς επειδή είμαστε οι εκλεκτοί και έτσι θα σωθούμε.
«Και ύψωσε την βασιλείαν αύτη των Οθωμανών περισσότερον από κάθε άλλην διά να αποδείξει αναμφιβόλως ότι θείω εγένετο βουλήματι και όχι με δύναμιν των ανθρώπων, και να πιστοποιήσει πάντας τους πιστούς ότι με αυτόν τον τρόπον ευδόκησε να οικονομήση μέγα μυστήριο, την σωτηρίαν δηλαδή εις τους εκλεκτούς των λαών».
[Σημείωση: Τον Παλαιολόγο και τους συμπολεμιστές του γιατί δεν τους ενημέρωσε κανείς πως πολεμώντας τον Μωάμεθ πολεμούσαν τον ίδιο τον Θεό; Γιατί αυτοί νόμιζαν πως πολεμούσαν τους Τούρκους. Αντίχριστε Παλαιολόγε...]
Η τουρκική σκλαβιά είναι «πρόξενος της σωτηρίας μας».
«Κατέστησε λοιπόν εφ' ημάς ο παντοδύναμος Κύριος αυτήν την υψηλήν βασιλείαν διά να είναι εις μεν τους Δυτικούς ωσάν ένας χαλινός, εις δε τους Ανατολικούς ημάς, πρόξενος σωτηρίας».
Η ελευθερία είναι εφεύρεση του Διαβόλου αυτού του αιώνα και αποτελεί φαρμάκι ολέθριο.
«Ο πρώτος αποστάτης, ο Διάβολος (...) εμεθοδεύη εις τον τρέχοντα αιώνα μία άλλη πονηρίαν και απάτην ξεχωριστήν, δηλαδή το νυν θρυλούμενον σύστημα της ελευθερίας· το οποίον κατ'επιφάνειαν φαίνεται τάχα καλόν (...) υπάρχει όμως ένα δέλεαρ του διαβόλου και φαρμάκι ολέθριον, διά να κατακρημνίσει τους λαούς εις την απώλειαν και εις την ακταστασίαν».
Εσείς όμως χριστιανοί, ακολουθώντας το παράδειγμα των οσφυοκαμπτών και τουρκόδουλων πατριαρχών σας, κλείστε τα αυτιά σας στην ελευθερία (μη χάσουμε κι εμείς τη δουλειά μας, μέρες κρίσης πού 'ρχονται).
«Αδελφοί, μην πλανηθήτε εκ της σωτηρίας οδού (...) αλλά κλείσατε τα αυτιά σας και μη δώσετε καμίαν ακρόασιν εις ταύτας τας νεοφανείς ελπίδας της ελευθερίας».
Η ελευθερία είναι κατά των κηρυγμάτων των Αποστόλων και της Αγίας Γραφής. Όσο πιο θλιμμένοι είστε τόσο καλύτερα.
«Από τα έθνη οπού εδέχθησαν αυτάς (δηλ. τις ιδέες της ελευθερίας) να γνωρίσωμεν, κοντά οπού είναι εναντίαι εις τα ρητά της θείας γραφής και των Αγίων Αποστόλων, οπού μας προστάζουν να υποτασσώμεθα εις τας υπερεχούσας αρχάς, όχι μόνον τας επιεικείς αλλά και σκολιάς, διά να έχωμεν θλίψιν εις αυτόν τον κόσμον».

Χριστιανοί σημαίνει στον Τούρκο υποταγμένοι (με ρυθμό).
«Απατηλαί είναι, αδελφοί χριστιανοί, αι διδασκαλίαι των νέων αυτών ελευθέρων· και προσέχετε, φυλάξατε στερεάν την πατροπαράδοτον σας πίστην και ως οπαδοί του Ιησού Χριστού απαρασάλευτον την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησιν, οπού σας χαρίζει όσα αναγκαία μόνον εις την παρούσαν ζωήν και το τιμιώτερον απ' όλα, οπού δεν προξενεί κανένα εμπόδιον ή βλάβη εις την ψυχικήν σας σωτηρίαν».
Όποιος μιλάει για ελευθερία θα πάει στην Κόλαση (ενώ αν σκύβετε στον Τούρκο, ειδικά αν αυτός βρίσκετε όπισθέν σας, θα σώσετε την ψυχή σας).
«Όχι Χριστιανοί! Ας μην χάσωμεν διά μίαν ψευδήν και ανύπαρκτον τάχα ελευθερία του παρόντος βίου, τας αμαραντίνους στεφάνους της αιωνίας μακαριότητος».
Αγαπάς την ελευθερία; Αγαπάς τον Διάβολο.
Αγαπάς τον Σουλτάνο; Αγαπάς τον Θεό. 

«Ας μην ακροασθώμεν ολοτελώς, διά να καταισχύνωμεν απαρηγόρητα τον διάβολον και να απολαύσωμεν τα αγαθά εκείνα οπού ο Θεός ητοίμασε απ' αιώνος διά εκείνους οπού τον αγαπούν. Ενδυναμούσθε λοιπόν αδελφοί εν Κυρίω και εν τω πλήθει της ισχύος αυτού ενδύσασθε την πανοπλίαν του Θεού, διά να ημπορέσετε να αντισταθείτε εις τας μεθοδεύσεις του διαβόλου».


Με πληροφορίες απο το :http://www.pare-dose.net/3157 ( ολόκληρο το «πατριωτικό» κι «εθνεγερτικό» διάγγελμα του πατριάρχη)


*πρωτότυπος τίτλος: «Διδασκαλία Πατρική»

"Κατάρες" διάφορες...!!!!

Αίματα και φαρμάκια να έρχουν ας σην καρδία 'σ (ή  ας σα ρωθώνια 'σ).

Άκλερα ν' απομέννε (ή να γίνταν) τα λώματα 'σ.

Αμουροτσούζκον(σ.σ. άτυχο) να ελέπω σε.
Δρόμος για τη Σαντά

Ανάγκιαν απέσι 'σ.

Ανάθεμά σε, ή  Ανάθεμαν να έεις, ή Αναθεμά το σόϊ 'σ.

Απάν  σην κοιλίαν να σύρκεσαι.

Ας  επεθάνες κ’  έναν  ομμάτ  ας είχα.

Ας σα παιδία 'σ (ή  ας σον Θεόν) να ευρήξ άτο.

Ας σο μυτί 'σ να ερται το καλόν ντ'  εποίκα σε.

Ας σο στόμα 'σ σον κόφλε 'σ.

Ας σα μαχαίρια να διαβαίντζ.

Αχάντια και τριβόλια να  φυτρώνε σο τσιάγι 'σ.

Αχώνια (σ.σ. αχώνευτα)να δεβάεις άτα.

Γάρναν  απέσι 'σ (Να σκάσεις).

Γιλτουρούμ να κρεμίζ  απάνι 'σ ο Θεός.

Γουρπάνι 'μ να γίνεσαι.

Γουρζουλάς απέσι 'σ.

Γουρζούλια να τρως, ή Γουρζούλ(σ.σ. πανουκλωμένο) να  εν ντο τρως.

Γουρζουλόσπαχτος(σ.σ. ο σφαγμένος απο πανούκλα) να γίνεσαι.

Εϊ σε και βάϊ σε (Να πονέσεις και να φωνάζεις έϊ και βάϊ, αλλοίμονο! ).

Εϊ σε και  τ’ εννέα 'σ (να σου κάνω το μνημόσυνο των εννέα.

Εκεί σον κόσμον ανάπαψην να μη έεις.

Η  φάουσα(σ.σ. η αρώστεια) να τρώει σε.

Καλόν (ημέραν) να μη  ελέψ.

Καμίαν να μη εεις.

Κάρναν, ή Κάρνασι (Να σκάσεις).

Κομμενόχρονος να γίνεσαι.

Κοχράκαν και κουτούλαν να  ελέπω σε (μαυροντυμένη να σε δω).

Μάρσα κι άχαρος ν’ απομέντζ.

Με τα  σκοινία να δένε σε (να τρελλαθείς).

Να βάλτσε κά  η μάνα 'σ.

Να βάλλω σε κά.

Να ’βγαίνε τ’  ομμάτια 'σ, ή Να κορούσαι.(Κορούμαι= τυφλώνομαι)

Να βλαστημώ σε.

Να ευρήξ άτο σον παράδεισο 'σ.

Να γαγγρούσαι (σ.σ. να γίνεις παράλυτος), ή Να γαγγρούται το στόμα 'σ, το χέρι 'σ, το ποδάρι σ.
Δρόμος για τη Σαντά

Νά δέεις και τρέεις και ψωμίν να μη χορτάεις.

Να δέσκεσαι και να μη κρατεύκεσαι.

Να δουκαλεύνε(δουκάλ= καπίστρι) σε σα ξένα πόρτας.

Να δουλεύς, δουλεύς και καμίαν να μη έεις.

Να ελεάσε ο Θεός.

Να θάφτω σε.

Να θάφτς τα παιδί 'σ (ή τον άντρα 'σ).

Να καίει σε ο Θεός.

Να κείται σην ψή 'σ.

Να κολατίει σε ο Θεός.

Να κορούσαι.(σ.σ. τυφλώνομαι)

Να κόφτ  ο Θεός τα χρόνια 'σ.

Να λαγκάεις κ’ η ψή 'σ να μη εβγαίν.

Να μαυρύν  ο πρόσωπο 'σ,

Να μ' είχα φτάσν’ και να μ' είχα σώξν'.

Να μη  αναπαίεσαι.

Να μη κερδαίντζ άτο.

Να μη λύεσαι.

Να μη προφτάντζ σο πουρνά.

Να μη επροφτάνα κ' εποίνα σε.

Να μη χαίρεσαι.

Να μη σταυρών  και θέκνε με.

Να μη χωνεύς άτο.

Να 'μπαίντζ σην ήγην.

Να ξεραίνεται το στόμα 'σ (το χέρι 'σ, το ποδάρι 'σ).

Να πας και να μη κλώσκεσαι.

Να πας  όθεν παν' κι’ άλλο ’κι κλώσκουν.

Να πατεύ(σ.σ. να βουλιάξει)  τ’ όνεμα 'σ.

Να πρέσκεσαι και να μη 'χωρείς.

Να ρινίεσαι και ση βελονί τον κόλον να ’χωρείς.

Να σέπεσαι (ή Να τσουρουεύς) σα κρεββάτια.

Να στραβούσαι.

Νά σύρτς, συρτς κ’ η ψή 'σ να μη εβγαίν.

Να τρως τ’ ομμάτια 'σ (το κιφάλι 'σ).

Να τρως το σεβκιλή(σ.σ. αγαπητό) 'σ (το μαναχό 'σ).

Να τσακούνταν τα χέρια 'σ (τα ποδάρια 'σ).

Να τσακοποδίεσαι και να μη προφτάντζ.

Να τσιοκανίεσαι απάν σην κοιλίαν.
Karakapan (photo: Erdan Aydin)

Να τυφλούσαι.

Να υλάεις, υλάεις, κ' η ψή σ να μη εβγαίν.

Να ψοφάς και να χάσαι.

Όθεν κέσ' πας, τ’ έμπρια 'σ λιθάρια και καπάνια.

Ο Θεός να δί σε έναν πελιάν και να μη επορείς και σύρτς άτο.

Ο Θεός να κλαινίει σε.

Ο Θεός να κόφτ' τα χρόνια 'σ.

Όλια τα παιδία 'σ σ’ εναν ταφίν να βάλτς.

Σααψούζκον(σ.σ. χωρίς ιδιοκτήτη) να γίνεται.

Σα μαχαίρια να διαβαίντζ.

Σ’ άψουμον απέσ να ελέπω σε.

Σην κοιλίαν να έεις και σην αγκάλιαν να μη έεις.

Σο μέρωμαν να μη ρούεις.

Σον άκλωστον και σον αγύριστον και σα τρία κακά!

Σον γκρεμόν και σον  αγύριστον.

Σον πουρνόν να μη ρούεις.

Σο τσιαχιανιάμ(σ.σ. στην κόλαση) (να πας).

Στερεμονήν να μη έεις.

Σουρατσιάν(σ.σ. ανίατη πληγή) και γιαμιατσιάν(σ.σ. ανίατη πληγή) να φέρτς.

Συρκούμενον(σ.σ. που σέρνεται) οφίδ' να ελέπω σε.

Χιόραν και κουτούλαν να ελέπω σε (Είθε να σε δω χήρα και κουρεμένη).

Την κατάρα 'μ να έεις.

Τη Τροιάδας(σ.σ. Τροίας) τα κακά να ερχουνταν σο κιφάλι 'σ.

Το καράχαπαρι( σ.σ. μαύρη είδηση) 'σ να έρται.

Τ’ όνεμα 'σ να πατεύ(σ.σ. βουλιάξει), (να σκούται).

Το ψωμίν μομάκαν( σ.σ.το ψωμί στη γλωσσα των νηπίων) να κούεις.

Τσιόλια να γίνταν (να ερημωθούν).

Ύαν να μη χορτάεις.

Φαρμάκια και φιτίλια να έρχουν ας σην καρδία 'σ.

Χαΐρ να μη ελέψ.

Χαράμια να είν' τ’ αμιάκια(σ.σ. κόποι) 'μ απάνι 'σ.
Karakapan (photo: Erdan Aydin)

Χαράμ να εν η ζής για τ’ εμέν (ή το φαΐν).

Χορτλάχ(σ.σ. βρυκόλακας) να ελέπω σε.

Ψωμίν να μη χορτάεις.