Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος: Μνημες Μικράς Ασίας

Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος
Ομως και οι πνευματικοί ανθρωποι δεν υστέρησαν σε ευνοϊκές κρίσεις.Το πιό σημαντικό όργανο των διανοουμένων και των λογοτεχνών, Η «Νέα Εστία» αφιέρωσε το τεύχος της των Χριστουγέννων του 1972 στη «Μνήμη της Μικράς Ασίας», όπου ανάμεσα σε άλλους διανοητές και λογοτέχνες, ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος,  γράφει στο «κομμάτι» του:
«Σήμερα η αντιπάθεια των πρώτων χρόνων έχει σβήσει. Οι πυκνές επιγαμίες έμπασαν τη Μικρασία στις φλέβες μας. Και δεν υπάρχει σημείο της ελληνικής γης όπου ένας πρόσφυγας, ή ένας απόγονος προσφύγων, να μην έχει στήσει και ένα μικρό τρόπαιο φιλοπονίας και επινοίας και τόλμης.
Πριν έρθουν οι μηχανές να βελτιώσουν την καλλιέργεια της γης, ήρθαν οι ξύπνοι «τουρκομερίτες» να μας διδάξουν πολλά. Και πριν το Εμπόριο, με την ώθηση των γενικών ιστορικών συνθηκών ευρύνει τα όριά του, ήρθαν οι πολυμήχανοι εγκέφαλοι της Ανατολής να μας μάθουν, κατά πιο τρόπο ο βιοτέχνης εξελίσσεται σε βιομήχανο και κατά ποιό τρόπο κερδίζει την εμπιστοσύνη των αγορών και του εσωτερικού και του εξωτερικού.
Δεν θέλω να πω πως η κάθε πρόοδος του τόπου είναι έργο των Ελλήνων της συμφοράς... Αλλά, και δεν θέλω να παρασιωπήσω το αναμφισβήτη­το γεγονός πως είναι και κατά μεγάλο μέρος, αν όχι το μέγιστο τμήμα της, έργο δικό τους...».
 Δεν είμαστε από κείνους που πιστεύουν πως όλα τα έκαναν οι πρόσφυγες. Αυτή η άποψη είναι υπερφίαλη και έξω από κάθε πραγματικότητα. 
Η χώρα δεν θα σταματούσε στα επίπεδα του 1922, αν δεν ερχόταν οι πρόσφυγες. Το προσφυ­γικό στοιχείο - πρέπει να το τονίσουμε για να αποφευχθεί κάθε παρεξήγηση -δεν δημιούργησε μόνο του την εξέλιξη της χώρας μας. Την προώθησε όμως, της έδωσε ταχείς ρυθμούς και σε ορισμένες περιπτώσεις, άλλαξε την πορεία αυτής της εξελίξεως και ιδίως στον αγροτικό τομέα

Οι πρόσφυγες στην Ελλάδα "πενήντα χρόνια προσφοράς που άλλαξε τον τόπο"

Στο ειδικό τεύχος του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» της 26 Απριλίου 1973, που ήταν αφιερωμένο εξολοκλήρου στην επίδραση του προσφυγικού στοιχείου στην πορεία της χώρας μας, με τον γενικό τίτλο:
Οι πρόσφυγες στην Ελλάδα «πενήντα χρόνια προσφοράς που άλλαξε τον τόπο», έγραψαν τη γνώμη τους καθηγητές Πανεπιστημίων, οικονομολόγοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και πνευμα­τικοί άνθρωποι για την επίδραση των ανθρώπων που ήλθαν από μιά συμφορά και άνοιξαν τα φτερά τους στην ελεύθερη πατρίδα, για να τη βοηθήσουν με την πείρα και τις γνώσεις τους.
Γιάννης Μαρίνος
 Ο Διευθυντής του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» Γιάννης Μαρίνος, προλογίζοντας την έκδοση, έγραψε ανάμεσα σε άλλα:
«... Σήμερα που έχουν εκλείψει τα πάθη των πρώτων χρόνων, πάθη που συνδέονται και με τη φιλελεύθερη τοποθέτηση των προσφύγων, οι οποίοι λάτρεψαν τον Βενιζέλο, οι παλιοί πρόσφυγες αισθάνονται ακόμα αδικαίωτοι. 
Κι' ας τους οφείλουμε τόσα πολλά, ακόμα και πολλές καινούργιες ιδέες, μέχρι τις πιο ακραίες, χάρις στις οποίες προκαλείται αντίδραση και τελικός συμβιβασμός μεταξύ παλιού και νέου, δηλαδή, πρόοδος.
 Και κοντά σ’ αυτή τη μεταφύτευση του πολύ πιο ανεπτυγμένου πολιτισμού τους, που έδωσε τη σφραγίδα του στην ελληνική Επιστήμη, στα Γράμματα και στις Τέχνες της νεώτερης Ελλάδος. Μέχρι και το μοναδικό Νόμπελ στον πρόσφυγα Σεφέρη...».

"Μνήμη Μικράς Ασίας"

Ο πρώην πρωθυπουργός και καθηγητής Πανεπιστημίου Π. Κανελλόπου­λος, του οποίου ο θείος Δημήτριος Γούναρης, - αδελφός της μητέρας του -που θεωρήθηκε ένας από τους κυριώτερους ενόχους της Μικρασιατικής καταστροφής και εκτελέσθηκε μαζί με άλλους πέντε, στο ειδικό τεύχος της «Νέας Εστίας» το αφιερωμένο στη «Μνήμη Μικράς Ασίας», ανάμεσα σε άλλα, σημειώνει τα παρακάτω: 

 «...Το πολιτικό πάθος, οι κομματικοί φανατισμοί έκαναν μιά μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, πού είχε από το 1915 διχασθεί, να μην αντικρύσει με συμπάθεια τους «πρόσφυγες», όταν τα αδυσώπητα κύματα της Ιστορίας τους έριξαν επάνω στα βράχια της Ελλάδος.
Το θυμάμαι και ανατριχιά­ζω. Αν και ήμουν τοποθετημένος οικογενειακά στη μερίδα εκείνη, δεν συμμερί­σθηκα - ούτε και ξέρω πολύ καλά, ότι και πολλοί άλλοι της ίδιας «παρατάξεως» δεν συμμερίσθηκαν - την αθέλητη αυτή διαστροφή, πού έχει ωστόσο, την ιστορική της εξήγηση...
Πάντως, όπως και νάχει το πράγμα, στην πίκρα της προσφυγιάς δεν έπρεπε - δεν τόθελε ο Θεός - να προστεθεί και η πίκρα πού γέννησε στην ψυχή των «προσφύγων» η στάση ενός μεγάλου μέρους γηγενών απέναντι τους.»  
(«Νέα Εστία» «Χριστούγεννα 1972»).

Αλέξανδρος Διομήδης : Πεπραγμένα χρήσεως 1924

Αλέξανδρος Διομήδης
Από τους οικονομικούς παράγοντες, ο Αλέξανδρος Διομήδης, διοικητής τότε της Εθνικής Τράπεζας, εκθέτοντας τα «Πεπραγμένα της χρήσεως του 1924», διέκρινε την ευεργετική επίδραση των προσφύγων στην Οικονομία της χώρας, παρόλο ότι δεν πέρασαν παρά δυό χρόνια από την τραγική τους έλευση στην Ελλάδα.
Στα «Πεπραγμένα» εκείνα υπογράμμιζε: «Εις όλους τους κλά­δους της παραγωγικής δραστηριότητος, τα απασχολούντα κεφάλαια εμφανίζουν ουσιώδη αύξησιν.  Εμπόριον, Βιομηχανία, Γεωργία, Οικοδομική εκινήθηοαν ζωηρώς εις το κέντρον και τας επαρχίας, ιδιαίτερα δε εν Μακεδονία.
 Ο προσφυγι­κός κόσμος, όστις μέχρις εσχάτων ακόμη απετέλει βαρύ καθήκον, αρχίζει να μεταβάλλεται εις ενεργόν στοιχείον της παραγωγής, ωθούν ταύτην προς τα εμπρός, με ζήλον και δραστηριότητα... Οι αγρόται πρόσφυγες είναι στοιχεία καλής πίστεως, εργατικοί και συνεπείς εις τας υποχρεώσεις των, φιλόνομοι, γνώσται και εισαγωγείς νέων μεθόδων εν τη καλλιέργεια των διαφόρων ειδών...
Δύναται τις βασίμως να ισχυρισθή ότι ουδέποτε η Ελλάς ενεφάνισε τοιαύτην έντασιν καλλιεργητικής δράσεως, της οποίας, κύριος παράγων υπηρξεν ο προσφυγικός...».

Ο ίδιος, ο Α. Διομήδης, σε άρθρο του στο «Ελεύθερον Βήμα» της 29 Ιουνίου 1933, δηλαδή, ύστερα από μιά σχεδόν δεκαετία από τη διατύπωση των παραπάνω απόψεων του, επανέρχεται στο ίδιο θέμα, μιλώντας για τους πρό­σφυγες:
«Εις όλους τους κλάδους της εργασίας, τονίζει, η επίδοσις των (των προσφύγων) είναι χαρακτηριστική. Η καλλιεργούμενη έκτασις, από 14.500.000 στρέμματα το 1924, αυξάνει εις 19.300.000. Αι εξαγωγαί μας, από 8.000.000 στερλίνας το 1923, φθάνουν εις 18.700.000 στερλίνας το 1929, η αξία δε του εξαγομένου καπνού, από 21.000.000 κιλά, το 1923 αξίας 5.600.000 στερλινών, φθάνει 50.000.000 κιλά αξίας 10.500.000 στερλινών το 1929. Η αξία της βιομηχανικής παραγωγής από 4.986.000.000 δρχ. το 1925, φθάνει εις 7.157.000.000 δρχ. το 1929. Η κινητήριος δύναμις από 110.673 ίππους το 1920, φθάνει εις 359.300 ίππους το 1930..».

«Η αγροτική αποκατάστασις των προσφύγων»

Αλέξανδρος Παπαναστασίου
Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, προλογίζοντας το βιβλίο του Μ. Ι. Νοταρά «Η αγροτική αποκατάστασις των προσφύγων», που εκδόθηκε στα 1934, τόνισε τις μεγάλες θυσίες του κράτους και την κρίση που δημιουργήθηκε τότε με την έλευση των προσφύγων, αλλά και την εξαιρετική συμβολή των προσφύγων στην ανόρθωση της Οικονομίας:
«Από δημοσιονομικής απόψεως - γράφει ο Παπανα­στασίου - η προσφυγική εγκατάστασις προεκάλεσεν υπερβολικήν χρέωσιν του κράτους, τόσον εις το εξωτερικόν, όσον και εις το εσωτερικόν.
 Η χρέωσις αύτη επέτεινε, όπως ήτο φυσικόν, την οικονομικήν κρίσιν εις την Ελλάδα, διότι εξ άλλου, τα παραγωγικά αποτελέσματα της προσφυγικής εγκαταστάσεως δεν ήτο δυνατόν να εμφανισθούν από τα πρώτα έτη, η εις το ακέραιον αποζημίωσις των προσφύγων δια την εγκαταλειφθείσαν περιουσίαν των, δεν κατέστη δυνατή και ούτω δεν κατορθώθη ώστε τα έσοδα του κράτους να αυξήσουν παραλλήλως προς τα έξοδα, η παραγωγή να αυξάνει αναλόγως προς την αύξησιν της καταναλώσεως και να μη επέλθη διατάραξις του ισοζυγίου των εξωτερικών πληρωμών.
 Ως εκ τούτου ηναγκάσθη το κράτος κατ' αρχάς να αναστείλη και κατόπιν να περιορίση την εκπλήρωσιν των υποχρεώσεων του προς τους πιστωτάς του, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι πρόσφυγες.
»Τα δυσμενή αυτά αποτελέσματα εις τα δημόσια οικονομικά βαθμηδόν υποχωρούν, διότι οσημέραι καθίσταται μεγαλύτερα η συμβολή των προσφύγων εις την ανάπτυξιν της οικονομικής ζωής του τόπου.
 Μεγάλοι εκτάσεις εξεχερσώθησαν, αι μέθοδοι της καλλιέργειας εκαλυτέρευσαν και ως εκ τούτου η γεωργική Οικονομία παρουσιάζει αξιοσημείωτον αύξηοιν. Και εις την Βιομηχανίαν ακόμη, την Βιοτεχνιαν και το Εμπόριον παρατηρείται επίσης σοβαρά πρόο­δος.
Νέαι Βιομηχανίαι, όπως των ταπήτων, εισήχθησαν και πολλαί βιοτεχνικοί και βιομηχανικοί επιχειρήσεις εσχηματίσθησαν και αι παλαιοί ανεπτύχθησαν. Πλήθος αντικειμένων που εισήγοντο προηγουμένως από το εξωτερικόν, κατασκευάζον­ται τώρα εις τον τόπον μας και γενικώς παρατηρείται μεγάλη ζωηρότης εις όλους τους κλάδους της παραγωγής».

Απόσπασματα ομιλιών Βενιζέλου στη Βουλή.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος μιλώντας στη Βουλή στις 22 Οκτωβρη 1928, είπε τονίζοντας:
«Είναι γνωστόν, κύριοι, ότι η δεκαετής πολεμική μας προσπά­θεια, η Μικρασιατική καταστροφή και η συρροή ενός και ημίσεος εκατομμυρίου προσφύγων εις το έδαφος μας, εδημιούργησαν μίαν τρομεράν οικονομικήν κρίσιν εις την Ελλάδα.
Αλλά, ο πλέον αίσιος οιωνός δια το μέλλον είναι το γεγονός ότι ο προσφυγικός πληθυσμός, ο οποίος, κατά τα πρώτα έτη απετέλεσεν εν βάρος δια την χώραν και δια τον οποίον συνεχίζονται να γίνονται πολλαί θυσίαι, ήρχισε να αποτελεί ενεργητικόν.
Και αν σκεφθώμεν, κύριοι, το υπέροχον ανθρώπινον υλικόν, από το οποίον συντίθεται ο πληθυσμός αυτός, δυνάμεθα να είμεθα βέβαιοι ότι η Ελλάς, με την σημερινήν σύνθεσιν του λαού της, δύναται να ατενίζει μετ' εμπιστοσύνης εις το μέλλον...»

 Σε άλλη ομιλία του πάλι στη Βουλή, στις 25 Ιουνη 1930, ο Βενιζέλος διατύπωσε ότι «ο προσφυγικός πληθυσμός, εις όλα σχεδόν τα στάδια της ανθρώπινης δραστηριότητος διακρίνεται και ήδη είδομεν τα αποτελέσματα της παρουσίας του εδώ κυρίως εις την Γεωργίαν...».

Μουσταφά Κεμάλ, προς Μιχαήλ Φρούνζε*

Μιχαήλ  Φρούντζε

Συζήτηση στο τουρκικό Γενικό Επιτελείο Στρατού:

«Μας χρειάζονται:

1) Εκατό χιλιά­δες όπλα με χίλιες σφαίρες για το καθέ­να (100.000 όπλα επί 1.000 σφ. = 100.000.000),

2) Εξακόσια πολυβόλα,

 3) Τριάμισι χιλιάδες αυτόματα,

4) Είκοσι βα­ριά πυροβόλα,

5) Δώδεκα ελαφρά πυρο­βόλα,

 6) Ογδόντα τέσσερα πεδινά πυρο­βόλα,

7) Εκατόν είκοσι ορεινά πυροβόλα. Για να προμηθευτούμε το παραπάνω πο­λεμικό υλικό χρειάζονται πέντε ως δέκα εκατομμύρια λίρες. Σας λέω και άλλο μυ­στικό: Εάν ως την άνοιξη δε θα έχουμε στη διάθεση μας το παραπάνω πολεμικό υλικό, είμαστε υποχρεωμένοι να κατα­φύγουμε στη ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ. 

Ξέρω ότι συμφωνία με τη δύση είναι σκλαβιά (δέ­σμευση) και δεν τη θέλω. Όμως η κατά­σταση μπορεί να είναι δυνατότερη από μας (να μας υποχρεώσει να κάνουμε συμ­φωνία)».


*Τον Δεκέμβρη του 1921, ο Frunze επισκέφθηκε την Άγκυρα κατά τη διάρκεια του τουρκικού πολέμου της "ανεξαρτησίας" ως πρεσβευτής της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και δημιούργησε σχέσεις Τουρκίας-Σοβιετικής Ένωσης. Ο Mustafa Kemal τον αξιοποίησε ως σύμμαχο και φίλο, στο βαθμό που τοποθέτησε ένα άγαλμα του Frunze ως μέρος του μνημείου της Δημοκρατίας στην πλατεία Ταξίμ , στην Κωνσταντινούπολη.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Μελίχ Τζεβντέτ Αντάι

"Στο παρελθόν όταν λέγαμε ιστορία της Ανατολίας, βρισκόμασταν α­ντιμέτωποι με τη λέξη "Έλληνας" και τις περισσότερες φορές σκιρτώντας από φόβο αποφεύγαμε τη συζήτηση.
Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ότι ε­θελοτυφλούσαμε, όταν τόσοι αρχαιολογικοί θησαυροί μεταφέρονταν απρο­κάλυπτα στην Ευρώπη;
Παινευόμασταν πως είμαστε "τριακόσια λιοντάρια" που ήρθαν από την Ασία. Ακόμη και σήμερα τα βιβλία ιστορίας του Δημο­τικού σχολείου αναφέρουν ότι η "μητέρα πατρίδα μας" είναι η Κεντρική Α­σία. 
Να λυπόμαστε γι αυτό είναι λίγο, θα έπρεπε να τρελαινόμαστε.
Αν η μητέρα πατρίδα μας είναι η Κεντρική Ασία, τότε τι μας είναι η Ανατολία; 
Δε νομίζω ότι θα χαρούμε πολύ, αν βγει ένας Έλληνας και απαντήσει σε αυτό το ερώτημα ότι εκείνη είναι η δική τους μητέρα πατρίδα".

 Μελίχ Τζεβντέτ Αντάι

Παναγία Σουμελά 1903.

Άποψη του εσωτερικού του μοναστηριού Παναγία Σουμελά
του Όρους Μελά
1903
φωτο: Θεόδωρος Στυλιανίδης

Τραπεζούντα

Καθεδρικός ναός  Αγιου Γρηγορίου Νύσσης, αριστερά διακρίνεται το Λεοντόκαστρο.



Η εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης  χτίστηκε από τον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Ιωάννη Β' (1280-1297) και την συζυγο του, Ευδοκία Κομνηνή την Παλαιολογίνα. Ο ναός είχε όμορφες τοιχογραφίες και από το 1665 ήταν ο μητροπολιτικός ναός της Τραπεζούντας.
 Το 1863 κατεδαφίστηκε και στη θέση του χτίστηκε ο νέος μητροπολιτικός ναός του Αγίου Γρηγορίου. 
Η εκκλησία κατεδαφίστηκε το 1930.

Πορτραίτο Αρμένισας στο Καρς.

Αρμένισα γυναίκα στο Καρς, αρχές του 20ου αιώνα
Η εικονιζόμενη γυναίκα είναι χήρα ή καλογρια;;;;

Τραπεζούντα ( Trabzon) 1911

Φροντιστήριο Τραπεζούντας 1911
Στη φωτογραφία διακρίνονται μαθητές με τις στολές τους , μαζί με τους καθηγητές τους.

Students of the Trebizond Tuition Center in their uniforms pictured with their teachers, Trebizond 1911

Armenian Genocide: Ottoman Turks Strike Again, This Time Killing Over 1 Million People

Not satisfied with the torture of Greeks, Turkish (Ottoman at the time) brutality extended into what is now called the "Armenian Genocide," one of the first of the 20th century. 
Despite the repeated invasions and occupations, Armenian pride and cultural identity never wavered. Unfortunately, that ended. The numbers were truly devastating; over two million Armenians living in Turkey were eliminated from their historic homeland through forced deportations and massacres between 1915-1918.

Despite its historical accuracy and undeniable facts, the Armenian genocide has only recently been officially recognized as a war crime against humanity. The European Parliament voted to recognize the Armenian Genocide on June 18, 1987, while American President Clinton issued a press release on April 24, 1994 to commemorate the "tragedy" that befell the Armenians in 1915.
According to some historians, the Armenian genocide is very similar to the Jewish holocaust in many respects. Both people adhere to an ancient religion and are religious minorities in their respective states. Both have a history of persecution, while both countries are relatively new democracies.

https://www.oddee.com/item_98661.aspx

The Greek Pontic Genocide: Over 350,000 People Killed for Being Greek


The Pontic Genocide is one of the darkest moments in history, not only for Greeks but also for mankind.
 The Genocide erased from its ancestral and historic homeland in Pontus a culturally vibrant and unique part of the Greek population that had been fighting for its survival for about 3,000 years. An estimated 353,000 Pontian Greeks were killed during the genocide, and about 1,100,000 Greek Orthodox Christians from Asia Minor (modern day Turkey) were relocated to Greece in the population exchange of 1923, thus ending thousands of years of Hellenic civilization in Asia Minor. 
The worst part of this is that the Turkish government still denies the specific genocide, along with a few others they committed against mankind, and call the specific holocaust nothing but a historical harassment.


Η Ποντιακή Γενοκτονία είναι μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας, όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά και για την ανθρωπότητα.
 Η γενοκτονία έσβησε από την προγονική και ιστορική πατρίδα του στον Πόντο ένα πολιτισμικά ζωντανό και μοναδικό κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού που είχε αγωνιστεί για την επιβίωση του περίπου 3.000 χρόνια.
 Εκτιμάται ότι 353.000 Πόντιοι Έλληνες σκοτώθηκαν κατά τη γενοκτονία και περίπου 1.100.000 Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί από τη Μικρά Ασία (σύγχρονη Τουρκία) μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα στην ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, εγκαταλείποντας έτσι  χιλιάδες χρόνια ελληνικού πολιτισμού στη Μικρά Ασία. 
Το χειρότερο όλων  είναι ότι η τουρκική κυβέρνηση εξακολουθεί να αρνείται τη συγκεκριμένη γενοκτονία, μαζί με μερικούς άλλους, που διαπράττονται κατά της ανθρωπότητας, και  ονομάζει το συγκεκριμένο ολοκαύτωμα...ιστορική παρενόχληση

https://www.oddee.com/item_98661.aspx

Αγαλματένια Κρίνα: Εννέα ιστορίες για την επιβίωση της αρχαίας ψυχής (9ος-20ός αιώνας)

 
Η Πολιτιστική-Ερευνητική Εταιρία "Ηλιοδρόμιον", οι Εκδόσεις Δαιδάλεος και ο συγγραφέας Μηνάς Παπαγεωργίου σάς προσκαλούν στην παρουσίαση της μελέτης "Αγαλματένια κρίνα: εννέα ιστορίες για την επιβίωση της αρχαίας ψυχής (90ος-20ός αιώνας). Η είσοδος είναι ελεύθερη.


















Από το οπισθόφυλλο

Ποιοι λάτρευαν το δωδεκάθεο κατά τον 9ο αιώνα στην Πελοπόννησο;
 Υπήρχαν Illuminati στο Βυζάντιο; 
Για ποιον λόγο την εποχή του Μεσαίωνα οι Κρήτες οραµατίζονταν την Αρτέµιδα και οι Μανιάτες έστελναν τους νεκρούς τους στον Άδη;
 Ποιες µαγικές τελετουργίες για την προστασία της Αθήνας λάµβαναν χώρα στα τέλη του 18ου αιώνα και µε ποια αφορµή οι Επτανήσιοι σκόπευαν την ίδια περίοδο να επαναφέρουν την αρχαία θρησκεία, αναβιώνοντας παράλληλα τους Ολυµπιακούς Αγώνες; 
Πώς είναι δυνατόν στα χρόνια του Έλγιν οι κάτοικοι της Ελευσίνας να τιµούν ένα αρχαίο άγαλµα της Δήµητρας; 
Πού έχουν τις ρίζες τους οι µαγικές πρακτικές των νησιωτών, που κατά τα νεότερα χρόνια «παγίδευαν» τους ανέµους; 
Και για ποιον λόγο οι κάτοικοι της επαναστατηµένης Ελλάδας «έβλεπαν» τους αρχαίους προγόνους τους ως µια λησµονηµένη φυλή γιγάντων;

Ο δηµοσιογράφος και συγγραφέας Μηνάς Παπαγεωργίου συνέλεξε και παρουσιάζει εννέα παράξενες ιστορίες που καταγράφονται στον ελλαδικό χώρο από τον 9ο µέχρι και τον 20ό αιώνα. Ιστορίες που µαρτυρούν ότι ήθη, πρακτικές και εικόνες του αρχαίου κόσµου, που υποτίθεται πως είχαν εξαλειφθεί αιώνες πριν, εξακολουθούσαν να υφίστανται, συνειδητά ή ασυνείδητα, σε οµάδες πληθυσµών ανά την επικράτεια. Πρόκειται για γεγονότα, καταστάσεις και ιδέες, που κατά έναν περίεργο τρόπο µοιάζει να αποκλίνουν από τη συµβατική ροή της Ιστορίας µας, καταδεικνύοντας ότι ποικίλες όψεις της «αρχαίας ψυχής» κατάφεραν να επιβιώσουν ή και να αναγεννηθούν µέσα στο χρόνο, διαµορφώνοντας, εν τέλει, πτυχές της πολυσύνθετης -και σε πολλές περιπτώσεις προβληµατικής- νεοελληνικής ταυτότητας.

Μάθετε περισσότερα για το βιβλίο πατώντας εδώ.
 
Γνωρίστε τον συγγραφέα

Ο Μηνάς Παπαγεωργίου είναι δηµοσιογράφος (µέλος της ΕΣΗΕΑ) και υπ. επικοινωνίας του Οµίλου Δραστηριοτήτων «Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή», όντας παράλληλα διευθυντής της σειράς Lux Orbis των εκδόσεων iWrite. 
Την περίοδο 2010-2014 διετέλεσε αρχισυντάκτης του περιοδικού «Φαινόµενα» στον Ελεύθερο Τύπο. Σπούδασε Στατιστική και Δηµοσιογραφία στο Πανεπιστήµιο Αιγαίου και το Εργαστήρι Επαγγελµατικής Δηµοσιογραφίας αντίστοιχα.
Στα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά του συγκαταλέγονται η αναζήτηση της Πολιτικής Αρετής, ο Μυθικισµός και ο διαχρονικός πόλεµος των ιδεών για την ελληνική ταυτότητα. Είναι συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων, ενώ έχει επιµεληθεί τον τόµο των πρακτικών του 1ου Πανελλαδικού Συνεδρίου για τον Μυθικισµό («Ιησούς και Μύθος», εκδ. Δαιδάλεος).
 Το αµέσως προηγούµενο συγγραφικό του έργο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δαιδάλεος, µε τίτλο «Το πρόβληµα της ιστορικότητας του Ιησού: Το ρεύµα των Μυθικιστών».