Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει. ΑΣΚΗΤΙΚΗ-Νίκου Καζαντζάκη

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΩΝ ΤΟΥ 1955

Η Οικουμενική Ομοσπονδία Κων/πολιτών (Οι.Ομ.Κω.) ούσα  ο ενωτικός φορέας της Κοινότητας των εκπατρισμένων Ελλήνων της Κων/πολης, οργανώνει στην φετινή 61η επέτειο του Πογκρόμ των Σεπτεμβριανών του 1955, σειρά εκδηλώσεων που θα πραγματοποιηθούν στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά την περίοδο 6-10 Σεπτεμβρίου 2016. 


Σκοπός των εκδηλώσεων είναι η προβολή του αιτήματος αποκατάστασης της κατά συντριπτική πλειοψηφία εκπατρισμένης Κοινότητας, συνέπεια μακρόπνοου προγράμματος εκρίζωσης που σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε από αλλεπάλληλες τουρκικές Κυβερνήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα. 

 Στα πλαίσια των εκδηλώσεων θα πραγματοποιηθούν οι εξής δράσεις:
- Έκθεση με υλικό από τον ελληνικό, τουρκικό και κυπριακό Τύπο της εποχής συνοδευμένο από φωτογραφίες και οπτικοακουστικό υλικό του Ιστορικού Αρχείου της ΕΡΤ.
- Προβολές ταινιών: «Η Φρικτή Νύχτα» του Γ. Μουτεβελλή (6/9/2016, ώρα: 19.30) και «Η Απώλεια της Πατρίδος» του AKapancık (9/9/2016, ώρα: 20.00).
-Προβολές μαγνητοσκοπημένων μαρτυριών των θυμάτων που έζησαν τα γεγονότα.
-Βίντεο από την εικονική δίκη που πραγματοποιήθηκε στην 60η επέτειο των γεγονότων στην Κων/πολη.
-  Εγκαίνια και συζήτηση Στρογγυλής Τραπέζης με θέμα: «Η Σκιά των Σεπτεμβριανών στα 60 χρόνια που ακολούθησαν στην Τουρκία». (7/9/2016, ώρα: 19.00). Ομιλητές: Χ. Παπασωτηρίου (Διεθ. ΙΔΙΣ-Καθ. Πάντειο), Α. Συρίγος (Αναπ. Καθ. Πάντειο), Α. Αλεξανδρής (Πρέσβης), Ν.Ουζούνογλου (Καθ. ΕΜΠ). Συντονιστής: ο Δημοσιογράφος Πάνος Χαρίτος
-Συζήτηση Στρογγυλής Τραπέζης σε συνεργασία με την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδας (ΟΠΣΕ)  το Δίκτυο Μικρασιάτης και τον συγγραφέα Π. Μάρκαρη  με θέμα: «Ο αντίκτυπος των Σεπτεμβριανών στον Προσφυγικό Κόσμο στην Ελλάδα». (8/9/2016, ώρα: 19.00) 
-Ημερίδα με θέμα: «Η Νομική Κατοχύρωση των Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων» (10/9/2016, ώρα 10.00). Ομιλητές: Petra Roter, Καθ. και Πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Σύμβαση Πλαίσιο της Προστασίας των Εθνικών Μειονοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης και ο Loránt Vincze, Πρόεδρος των Ηνωμένων Εθνοτήτων της Ευρώπης  (FUEN).
Η έκθεση θα είναι ανοικτή στο κοινό από τις 6 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 2016. Ώρες 10.30-14.00 και 18.00-21.00.Περίπτερα της Έκθεσης θα λειτουργήσουν στην Πλ.  Κοραή και την Πλ. Δημ. Πειραιά την περίοδο 6-7 Σεπτεμβρίου 2016.
Επικοινωνία: 
Ν. Ουζούνογλου, nikolaos.uzunoglu@gmail.com

Έλλη Χ. Κόβη, elisavetkovi@gmail.com

ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Η μάχη του Τοπ Τσαμ της 22-12-1921

 Εντύπωση προκαλεί στους σύγχρονους το γεγονός ότι οι αρχηγοί των αντάρτικών ομάδων του ελληνισμού του Πόντου κατεύθυναν τις πολεμικές επιχειρήσεις τους από την πρώτη γραμμή των επιχειρήσεων και όχι από τα μετόπισθεν. Αυτή ήταν μια παλιά τακτική, που εφαρμόστηκε σε όλη τη διάρκεια των συγκρούσεων.

Στη μεγάλη αναμέτρηση του Τοπ Τσαμ, με την πρώτη επαφή πυρός των ανταρτών, οι άτακτοι Τούρκοι (τσέτες) άρχισαν να λιποτακτούν, προκαλώντας αναταραχή στις γραμμές του τακτικού στρατού. Από τις πρώτες πρωινές ώρες το πυροβολικό των Τούρκων έριχνε στα τυφλά στις θέσεις των ανταρτών, ενώ άρχισαν λίγο αργότερα και τα πολυβόλα. Σε μια προσπάθεια των Τούρκων να κυκλώσουν τους αντάρτες από τη δεξιά πλευρά, δέχτηκαν τα πυκνά καταιγιστικά πυρά των ανταρτών στη θέση Τσαλούτα, με μεγάλες απώλειες των Τούρκων, που άρχισαν να κάμπτονται και να υποχωρούν. Βέβαια, πυρπόλησαν τα ακραία ελληνικά σπίτια του Γέγου Κολκέ, όμως δεν κατόρθωσαν να πλησιάσουν στο χωριό. Η υποχώρηση τους ήταν άτακτη προς την Ερπαά, ενώ αργά τις βραδυνές ώρες έφτασαν από την πόλη της Τοκάτης άλλα τρία τάγματα τουρκικού στρατού για ενίσχυση των υποχωρούντων. Οι πληθυσμοί των Τσερκέζηδων, που διακρίνονται για τα φιλικά τους αισθήματα προς τους Έλληνες, ειδοποίησαν τα γυναικόπαιδα που προωθήθηκαν προς το Τοπ Τσαμ.
Η μάχη του Τοπ Τσαμ ήταν μια από τις σημαντικότερες μάχες των ανταρτών, στην οποία σκοτώθηκε ένας από τους σπουδαιότερους οπλαρχηγούς, ο Αναστάσιος Αράπογλης ή Αράπογλου. Στις μάχες αυτές του Τοπ Τσαμ πήραν μέρος οι φημισμένοι οπλαρχηγοί και καπεταναίοι: Κοτζά Αναστάς, Μιχάλ αγάς, Παντέλ αγάς κ.ά. Για μια ακόμα φορά, ο τουρκικός στρατός και οι ηγέτες του νικήθηκαν και εξευτελίστηκαν από τις λιγότερες συγκριτικά ελληνικές ανταρτικές δυνάμεις. Τελικά, υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ του Τούρκου στρατηγού Λιβά πασά, των Βαλήδων και Καϊμακάμηδων, για την κάθοδο των ανταρτών από τα βουνά. Παρά τη λήψη προστατευτικών μέτρων, πολλοί δε διέφυγαν τις δολοφονίες από δήθεν άγνωστους Τούρκους.
Από τη συμπεριφορά των Τούρκων στους επτά περίπου αιώνες της κατοχής τους στη Μ. Ασία και τον Πόντο, αβίαστα συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι Τούρκοι δε γνωρίζουν τις έννοιες της συνθήκης της τιμής και υπόληψης, καθώς και των δικαιωμάτων του πολίτη. Κι αυτό, επειδή πρωτογενή πολιτιστικά αγαθά των Τούρκων δεν υπήρχαν, δεν υπάρχουν και ασφαλώς δε θα υπάρχουν ούτε μελλοντικά.
Στη σύγχρονη εποχή μας, περίτρανα αποδεικνύεται η κυνική ομολογία τους για τη δολοφονία 2.000 αγνοουμένων Ελλήνων της Κύπρου, αλλά και οι δολοφονίες νέων άοπλων παιδιών με τον πιο βάρβαρο τρόπο, στα πρόσφατα γεγονότα της Κύπρου τη 11-8-1996 και 14-8-1996.

Αχιλλέας Στ. Ανθεμίδης

Μάχες - συγκρούσεις στους ορεινούς όγκους της γης του Πόντου.

Το τμήμα του Τοπ Τσαμ είχε έξι τομείς και σε ένα από αυτούς ήταν αρχηγός ο Τσαουσίδης, μαζί με τον Φιλός αγά, υπαρχηγό του Γκοτζά Αναστάς. Σε ακτίνα 25 χιλιομέτρων, τα παλικάρια του Γκοτζά Αναστάς έδωσαν πολυάριθμες μάχες και έγιναν θρύλος.
 Και να η πρώτη μάχη, που γίνεται το Νοέμβρη του 1921. Ολόκληρη μέρα κρατά η μάχη. Ο τουρκικός στρατός πολυάριθμος και με κανόνια. Οι αντάρτες με ελαφρό οπλισμό και λιγοστές χειροβομβίδες. Κατά το σούρουπο, οι αντάρτες αντεπιτίθενται και τρέπουν τον τακτικό στρατό σε άτακτη φυγή, με δέκα νεκρούς και άγνωστο αριθμό τραυματιών. Από τους Έλληνες κανένας νεκρός. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη αναμέτρηση. Αναπτέρωσε το ηθικό των ανταρτών και στα ψηλά βουνά γιορτάστηκε η νίκη με προσευχές, όπου κυριαρχούσε το “τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια”.

Η δεύτερη μάχη γίνεται στο Ταζλί Τερεσί, όπου το γενικό πρόσταγμα είχε ο οπλαρχηγός Γιώργη αγάς. Τέσσερις μέρες και τέσσερις νύχτες κράτησαν οι μάχες, και ο Γιώργη αγάς με τα παλικάρια του κινδύνεψαν πολλές φορές. Την πέμπτη μέρα, ειδοποιείται ο Γκοτζά Αναστάς και του ζητούνται ενισχύσεις. Γρήγορα σχηματίζεται σώμα από 100 άοπλους και 150 ένοπλους, με επικεφαλείς τους: Θεόφιλο Κουλετσενίδη (Φιλός Αγά), το Μιχάλη Κουρτσόγλου και Τσαουσίδη Παύλο.
Με αιφνιδιαστική επίθεση κατά του τουρκικού στρατού και ύστερα από 5ωρη μάχη οι Τούρκοι λυγίζουν και τρέπονται σε άτακτη φυγή, με απολογισμό 20 νεκρούς, άγνωστο αριθμό τραυματιών και με λάφυρα ένα μικρό αριθμό οπλισμού και πυρομαχικών.
Η τρίτη μάχη γίνεται με επιθετική τακτική και όχι αμυντική, όπως τις προηγούμενες.
Τον Μάρτιο του 1921, στο μέτωπο του Τοπ Τσαμ χτυπιέται ο στρατιωτικός καταυλισμός των Τούρκων στο χωριό Σοχού - Τας. Πλησιάζουν οι μαχητές στις σκοπιές, τις αιφνιδιάζουν και τις καταλαμβάνουν. Πέφτουν επάνω στον καταυλισμό με πυκνούς πυροβολισμούς, ενώ οι Τούρκοι πανικοβάλλονται και τρέπονται σε άτακτη φυγή.
Η τέταρτη μάχη γίνεται με τα παλικάρια του Δημ. Παϊραχταρίδη, όπου ένας τουρκικός λόχος αποδεκατίζεται σε ενέδρα, με αποτέλεσμα 20 νεκρούς και άγνωστο αριθμό τραυματιών.
Το καλοκαίρι του 1921 ήταν πλούσιο σε πολεμικά γεγονότα σε όλα τα μέτωπα. Οι Έλληνες αντάρτες έπαιρναν θάρρος και από τις επιτυχίες του ελληνικού στρατού που προέλαυνε, παρά τη μεγάλη βοήθεια που έπαιρνε ο Κεμάλ από τους Λένιν, Τσιτσέριν, Φρούντζε (Σοβ. Ένωση) και ουδετερότητα από τις δυνάμεις της Αντάντ.
Από την άνοιξη ακόμα του 1921 ο Λιβά πασάς, ξεκίνησε τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του στα βουνά του Πόντου. Στις περιοχές του Τοπ Τσαμ και Τελικλί Νταγί συγκρούεται ο στρατός του Λιβά πασά με τους αντάρτες του Γκοτζά Αναστάς. Και οι δύο πλευρές έδειξαν δύναμη και πείσμα. Οι Έλληνες γαντζωμένοι στις οχυρές θέσεις τους δεν οπισθοχωρούσαν, ενώ οι Τούρκοι σε αλλεπάλληλες επιθέσεις τους είχαν μεγάλες απώλειες, με ένα μόνο νεκρό Έλληνα. Η μάχη κράτησε μια ολόκληρη μέρα, με αποκορύφωμα μια δίωρη σφοδρή σύγκρουση, προς το σούρουπο, οπότε αποσύρθηκαν οριστικά οι τουρκικές δυνάμεις. Έτσι, τα ανταρτικά συγκροτήματα γιόρτασαν πάλι τη νίκη τους, μια νίκη μεγαλόπρεπη και λαμπρή. Και βέβαια οι συγκρούσεις συνεχίζονται και οι μάχες ακολουθούν η μία την άλλη με πείσμα και σκληρότητα.
Η έβδομη μάχη γίνεται ύστερα από τη μεγάλη σύναξη των οπλαρχηγών Αναστ. Παπαδόπουλου, καπετάν Παύλου Τσαουσίδη, Μιχ. Κουρτσόγλου, Μελετίου Παϊραχταρίδη, ενώ από το Τεζλί Τερεσί παίρνουν μέρος ο γενικός οπλαρχηγός Γιώργη αγάς, ο καπετάν Κωνσταντίνος (Καρακότας) και ο καπετάν Αναστάσης (Κοτζά Γκιοζ). Σε ενέδρα που τους έστησαν οι τσετέδες στο Ακτάγ Μαντέν, η μάχη κράτησε δύο ώρες. Η ορμή των Ελλήνων ήταν τέτοια που οι Τούρκοι άτακτοι σκορπίστηκαν τρομαγμένοι.

Αχιλλέας Στ. Ανθεμίδης


Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Γιορτάζοντας την καταστροφή της Σμύρνης και τη Γενοκτονία!

1.Οι θύτες εορτάζουν το έγκλημα

Στην Τουρκία η  αποκαλούμενη "Εορτή της Νίκης", στις 30 Αυγούστου, είναι από τις πιο επίσημες ημέρες για το κράτος, αφού αφορά τη νίκη του τουρκικού στρατού επί του ελληνικού, στις 30 Αυγούστου του 1922. Στις 26 Αυγούστου ο Μουσταφά Κεμάλ αυτοπροσώπως είχε ηγηθεί των στρατευμάτων στο Αφιόν Καραχισάρ με το  παράγγελμα «Στόχος μας είναι η Μεσόγειος! Εφοδος». Στις 30 ο ελληνικός στρατός ηττήθηκε στο Ντουμλούπιναρ και η υποχώρησή του συνεχίστηκε ως τις 9 Σεπτεμβρίου, ημέρα της άλωσης της Σμύρνης από τους Τούρκους. 
Η 30ή Αυγούστου χαρακτηρίζεται στην Τουρκία από ιδιαίτερη εθνικιστική  θέρμη. Οι εφημερίδες δημοσιεύουν στην πρώτη σελίδα τους μεγάλα πορτρέτα του πρωτεργάτη της Γενοκτονίας Κεμάλ και μερικές φορές μοιράζουν σημαίες. Όλοι καλούνται να σημαιοστολίσουν, η Τουρκία σκεπάζεται από κόκκινο και άσπρο, ενώ ο Τύπος γεμίζει επίσημες δηλώσεις.
Από το 1996 έχει δοθεί  ιδιαίτερη έμφαση στη μάχη του Μαντζικέρτ, που είχε σημάνει στις 26 Αυγούστου του 1071 την ήττα του Βυζαντίου από τους Σελτζούκους Τούρκους. Οι  εθνικιστές αρέσκονται να συνδέουν την 26η Αυγούστου του 1071 με την 30ή Αυγούστου του 1922, υπογραμμίζοντας τη συνέχεια εννέα αιώνων μαχών«εναντίον του ίδιου εχθρού».
Ο εορτασμός της «απώθησης του εχθρού στη θάλασσα» στη Σμύρνη, στις 9 Σεπτεμβρίου, έχει χαρακτήρα ακόμη  πιο ανθελληνικό. Κομπάρσοι αναπαριστούν τη σκηνή της άλωσης της πόλης, κατεβάζοντας την ελληνική σημαία και αντικαθιστώντας τη με τα τουρκικά χρώματα. 
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά με την απώθηση των Ελλήνων και των Ελληνίδων στη θάλασσα και την ολοκλήρωση του εγκλήματος, που ολοκληρωμένο στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.000.000 προγόνους μας.
  

2. Και το κράτος των  θυμάτων  εορτάζει τη σφαγή

Αλλά και στην Ελλάδα και εδώ είναι το οξύμωρο,  το κράτος εορτάζει (!)  την καταστροφή της Σμύρνης και τη   Γενοκτονία, αφού το θλιβερό και επαναλαμβανόμενο κάθε χρόνο κείμενο του Υπουργείου, της Περιφέρειας, της Αντιπεριφέρειας, του Δήμου, είναι το ακόλουθο:
"Σας κάνουμε γνωστό ότι με το Π.Δ. 304/2001 «Οργάνωση εκδηλώσεων μνήμης της 14ης Σεπτεμβρίου» καθιερώθηκε η 14η Σεπτεμβρίου κάθε έτους ως «Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».
Ο φετινός εορτασμός θα γίνει την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016.
Σύμφωνα με τις διατάξεις του Π.Δ 304/2001 ορίζονται τα εξής:
-Γενικός σημαιοστολισμός από 8ης πρωινής μέχρι της δύσεως του ηλίου της 18ης Σεπτεμβρίου, ημέρα της εορτής.
-Φωταγώγηση όλων των καταστημάτων του δημοσίου, των ΟΤΑ, καθώς και των καταστημάτων των Ν.Π.Δ.Δ και των Τραπεζών, από τη δύση του  ηλίου της 18ης Σεπτεμβρίου, μέχρι τις πρωινές ώρες της επομένης.
-Επίσημη δοξολογία- Πανηγυρικός λόγος"


3. Ύβρις και  παρακμή

Είναι φανερό το έγκλημα της Ύβρεως που διαπράττει η Τουρκία εναντίον των θυμάτων της Γενοκτονίας, η οποία είχε συμβολικό τέλος στο λιμάνι της Σμύρνης το 1922.
Από την άλλη είναι επίσης φανερή η παρακμή της Ελλάδας, όταν το κράτος,εορτάζει, φωταγωγεί, σημαιοστολίζει, δοξολογεί, πανηγυρίζει κλπ, μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές του ελληνικού λαού και ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας.

Ελπίζοντας  στη Νέμεση και στη Θέμις, κάθε άλλη αναφορά  για το ζήτημα της Γενοκτονίας κρίνεται ανώφελη.....



Θεοφάνης Μαλκίδης

Επιστολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Δίκτυο Αναγνώρισης Γενοκτονιών           Αθήνα 25 Αυγούστου 2016
                                                         
Εξοχότατο
                                                                        Πρόεδρο της Ελλην. Δημοκρατίας

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,
       Το Δίκτυο Αναγνώρισης Γενοκτονιών, που έχει ως κύριο στόχο την  αναγνώριση των Γενοκτονιών, απ’ οποιονδήποτε κι αν προέρχονται, συγκροτήθηκε από έμπειρα στελέχη που δραστηριοποιούνται σε οργανώσεις Ποντίων και Μικρασιατών Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, όλων δηλαδή όσων υπέστησαν τη Γενοκτονία των αρχών του 20ου αιώνα απ’ τον ίδιο θύτη.  
      Μετά τις δηλώσεις που κάνατε σχετικά με τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας τόσο στις 15 Αυγούστου στην Π. Σουμελά, όσο και στις 23 στη Ν. Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, τα μέλη του δικτύου αισθάνονται την ανάγκη να τονίσουν τα εξής:
-          Είναι η πρώτη φορά, που ο ανώτατος άρχοντας της χώρας δηλώνει τα αυτονόητα, ότι δηλαδή το τουρκικό κράτος, ως συνέχεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας, οφείλει να ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα που πραγματοποιήθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα, γιατί αυτό επιβάλλει η ιστορική πραγματικότητα, αλλά και γιατί αυτό οδηγεί στην αποτροπή ανάλογων εγκλημάτων στο μέλλον.
-          Το έγκλημα της Γενοκτονίας, είναι έγκλημα όχι εναντίον ενός  λαού (στην περίπτωσή μας τριών) αλλά εναντίον όλης της ανθρωπότητας. Συνεπώς πράξεις σαν τη δική σας, με στόχο την αποτροπή των επόμενων Γενοκτονιών, είναι πράξεις πανανθρώπινης αξίας, που υπηρετούν τη διασφάλιση του υπέρτατου ανθρώπινου αγαθού, του δικαιώματος στη ζωή.
Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,
      Παράλληλα με τις ευχαριστίες μας απέναντί σας για τη σημαντική αυτή πρωτοβουλία σας, θα επιθυμούσαμε να ενώσουμε τη φωνή μας με τη δική σας, ζητώντας απ’ τη σημερινή Τουρκία, αντί να αντιδρά άστοχα, όπως έκανε ο υπουργός της των εξωτερικών, να πάρει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για διόρθωση. Έτσι η νέα γενιά της δεν θα μολύνεται απ’ το άγος αυτού του εγκλήματος. Είμαστε βέβαιοι ότι μ’ αυτό τον τρόπο θα δημιουργηθούν καλύτερες προϋποθέσεις διασφάλισης της ειρήνης και συνεργασίας ανάμεσα σ’ όλους τους λαούς της περιοχής.-
Για το Δίκτυο Αναγνώρισης Γενοκτονιών
ΔΡ ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Συντονιστής,

Πρόεδρος Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών.






Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Αντεπίθεση στη βαρβαρότητα

Κάθε νίκη ενάντια στη βαρβαρότητα, είναι και μια απελευθέρωση ανθρώπων που υποφέρουν εδώ και χρόνια επειδή άργησε η αντεπίθεση διότι η κοινωνία δεν κοίταζε τα θύματα αλλά μόνο το συμφέρον το τοπικό.

 Ενώ τώρα όλοι είδαν ακόμα και οι πιο αδιάφοροι τι σημαίνει καταστροφή αγαθών, κτηρίων, μουσείων και γενικότερα πολιτισμού. Διότι η βαρβαρότητα δεν σκοτώνει μόνο τους ανθρώπους. Προσπαθεί να αφανίσει τα πάντα, και τους νεκρούς και τους αγέννητους. Και αυτό επειδή ο πολιτισμός είναι κομμάτι της Ανθρωπότητας. Επειδή αποτελεί υπέρβαση για τον κοινωνικό ιστό. Ενώ αυτή η βαρβαρότητα θέλει σε αυτή τη μορφή να σβήσει και το ίχνος της ανθρωπιάς.
 Έτσι η ανακατάληψη ενός χωριού, μίας πόλης, μίας περιοχής όχι μόνο είναι απαραίτητα σε ανθρώπινο επίπεδο αλλά επί της ουσίας αποτελεί Στρατηγική της Ανθρωπότητας που προστατεύει τους ανθρώπους όπου και να είναι αυτοί πάνω στη γη μας. Και αυτό που γίνεται τώρα στη Συρία και στο Ιράκ είναι αναγκαίο. Και μετά από την επιλογή του κεντρικού στόχου στη Μοσούλη κάθε σημείο που απελευθερώνεται είναι μια βοήθεια για το όλο θέμα και αυτό γίνεται κατανοητό και από τους ίδιους τους φανατικούς.
 Διότι βλέπουμε ότι δεν μπορούν να κρατήσουν τις θέσεις τους στη φάση της αντεπίθεσης αφού στις κινήσεις του εδάφους έρχονται επιπρόσθετα και αυτές του αέρος από την Μεγάλη Συμμαχία που καταρρίπτει κάθε προπύργιο και σύστημα άμυνας διότι ξέρει ότι είναι ο μόνος τρόπος να επισημoποιηθεί η αλλαγή φάσης που προετοιμάζει την αλλαγή του κύκλου με τον αφοπλισμό της βαρβαρότητας.

Ν. Λυγερός

Οι ανταρτικές δυνάμεις στον Πόντο και η αντιπαράταξή τους με τις τουρκικές δυνάμεις.

Μόλις στις δύο περίπου δεκάδες χιλιάδες έφταναν οι δυνάμεις των Ελλήνων ανταρτών, οι οποίοι, χωρίς κατάλληλο οπλισμό και χωρίς τη στοιχειώδη τροφοδοσία, ήταν αναγκασμένοι να μάχονται εναντίον υπερτέρων εχθρικών δυνάμεων, κατορθώνοντας ή να νικούν και να ξεφεύγουν από τον κλοιό των εχθρών τους ή να πέφτουν ηρωικά στο πεδίο της μάχης.
 Η υποχώρηση και η στρατηγική της ήττας ήταν άγνωστη. Δεν ήταν ούτε αμελητέα ποσότητα, όπως δέχονται ορισμένοι μελετητές, ούτε πάλι δύναμη πολλών χιλιάδων ανδρών, όπως δέχονται οι τουρκικές πηγές.
Ο οπλαρχηγός Απανόζ  Γιώργη με τα παλληκάρια του

 Ο Κεμάλ, για λόγους σκοπιμότητας, ανεβάζει τον αριθμό τους σε 30.000 άνδρες. Η αλήθεια είναι διαφορετική και πρέπει να ταυτίζεται με την άποψη της “εν Κωνσταντινουπόλει επιτροπής Ποντίων”, η οποία σε υπόμνημά της προς τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδος Δ. Γούναρη έγραφε τας εξής: 
“Οι Πόντιοι Έλληνες διαθέτουσιν εις την περιφέρειαν Αμισού περί τας 4-5 χιλιάδες μαχίμων ανδρών, ων οι πλείστοι κατέφυγον ως αντάρται εις τα βουνά. Επίσης, δε και εις τα χωρία της Σάντας υπάρχουσι 2-3 χιλιάδες ανδρείων επαναστατών Ελλήνων κατά της τυραννίας του Μουσταφά Κεμάλ...”
Οπωσδήποτε όμως από τις εκθέσεις των οπλαρχηγών και τις πληροφορίες των Μητροπολιτών του Πόντου, συνάγεται ότι ο αριθμός των μάχιμων ανταρτών έφτανε και υπερέβαινε τις 15-20.000.
Από την άλλη μεριά, οι τουρκικές δυνάμεις πολλές φορές ξεπερνούσαν τη δύναμη μιας ή και περισσότερων μεραρχιών, όπως αποδεικνύεται από έγγραφο της 22-8-1919 του ίδιου του Κεμάλ, ο οποίος είχε διατάξει δύο ολόκληρες στρατιές, την 3η, με έδρα τη Σεβάστεια, και τη 15η, με έδρα της το Ερζερούμ, “να διαλύσουν τις ποντιακές ομάδες”.
Πολυήμερες και πολύνεκρες μάχες με τους ατάκτους (τσετέδες του Κεμάλ), αλλά και με τον τακτικό τουρκικό στρατό σε τακτικό πεδίο ήταν η απασχόληση των ελληνικών ανταρτικών σωμάτων.
Ο πόλεμος των ανταρτικών σωμάτων του Πόντου δημιούργησε μια εποποιία χωρίς προηγούμενο στην ιστορία μας. Ήταν πόλεμος μέχρις εσχάτων, γιατί οι πολεμιστές Πόντιοι αγωνίζονταν για τις οικογένειές τους, την τιμή τους, την ελευθερία τους, για τους βωμούς και τις εστίες τους.
Οι μαυροφορεμένοι άντρες, με τις χιαστί ζώνες τους που ήταν φορτωμένες με σφαίρες, κολλημένοι πάνω στα βράχια των κακοτράχαλων βουνών του Πόντου, πολεμούσαν και προσεύχονταν, πολεμούσαν κι έκλαιγαν με τις οικογένειες τους, για τις οικογένειές τους. Πλάι τους, τραγικές και ηρωικές μορφές, τα γυναικόπαιδα, με επικεφαλείς τους ιερείς, που όλοι μαζί προσεύχονταν για τη νίκη των όπλων των δικών τους.
Έτσι, ο Κεμάλ αναγκάστηκε να στέλνει τακτικό στρατό για να αντιμετωπίσει τις ανταρτικές δυνάμεις που απλώνονταν από τα βουνά της Αμισού μέχρι το Τοκάτ, με τους αρχηγούς και υπαρχηγούς τους. Οι περιοχές Νεπιόν Νταγ, Ταφσάγ Νταγ, Τσοπού Τερεσί, Ταγλί Τερεσί και Τοπ Τσαμ Νταγ είναι οι περιοχές που έδρασε και δοξάστηκε για την ορμή και την παλικαριά του ο γενικός αρχηγός, ο στρατάρχης των βουνών Αναστάσιος Παπαδόπουλος, γνωστός με το όνομα Γκοτζά Αναστάς.

Αχιλλέας Στ. Ανθεμίδης

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Εθνικός Ύμνος της Δημοκρατίας του Πόντου


Ήρθε η μέρα, ήρθ’ η ώρα 
που προσμέναμε με χρόνια 
στα δεσμά στην καταφρόνια
 και στην τούρκικη σκλαβιά.

Εις του Πόντου τ’ ακροβούνια
 καρυοφύλλια μαυρισμένα
 φέρουν το “Εικοσιένα”
ψάλλουν την ελευθερία.

Της Ανάστασης σημαίνει,
 η καμπάνα η μεγάλη
 ο καθένας μας ας βάλει 
την λαμπρότερη στολή.

Και μπροστά εις την εικόνα 
της Πατρίδας την αγία
 ας προσφέρει για θυσία 
νιάτα, πλούτη και ζωή.

Μεσ’ του Πόντου μας το χώμα,
 άνοιξε σε κάθε βήμα 
των Μαρτύρων ένα μνήμα
 του τυράννου η μαχαιριά.

Μας καλούν εκδικητάδες
 ζωντανοί και πεθαμένοι,
 η πατρίδα ερημωμένη
 μας καλεί “ΕΜΠΡΟΣ ΠΑΙΔΙΑ”.

Από Φίλωνα Κτενίδη 

Η βεβαιότητα της ηγεσίας του ποντιακού ελληνισμού για την ελευθερία του έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε ο μεγάλος πατριώτης Κτενίδης εμπνεύστηκε και σύνθεσε τον ύμνο του Πόντου, που ποτέ δε μελοποιήθηκε και ποτέ δεν ψάλθηκε από τους συμπατριώτες του. 
Η έμπνευση του Κτενίδη αντλεί δύναμη από τον επικό ένοπλο αγώνα των παλικαριών του Πόντου και συνδέεται με την επανάσταση του 1821 και τον ελληνισμό.


Πόντιοι εθελοντές από την Ελλάδα, για τον αγώνα ανεξαρτησίας του Πόντου. Δυσμενές πόρισμα της αμερικανικής αποστολής “Χαρμπορν”.

Πέρα όμως από την πολιτική και διπλωματική δραστηριότητα της ηγεσίας του ποντιακού ελληνισμού, στις κρίσιμες μέρες των διαπραγματεύσεων και παράλληλα με τις διπλωματικές ενέργειες, αποφασίστηκε σε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση, να στρατολογηθούν και οι Πόντιοι της Ελλάδας. Πράγματι, έπειτα από πολλές δυσχέρειες κατορθώθηκε να οργανωθεί στην Αθήνα ένα τάγμα και μια πυροβολαρχία, ενώ στη Θεσσαλονίκη συγκροτήθηκε ένα τάγμα πεζικού.

Στην στρατιωτική αυτή δύναμη, σε κάθε στιγμή ήταν έτοιμοι να προστεθούν και άλλοι δύο χιλιάδες (2.000) οπλίτες Πόντιοι, που υπηρετούσαν στις ελληνικές μεραρχίες των Σερρών και του Αρχιπελάγους.
Οι πιο πάνω στρατιωτικές προετοιμασίες γίνονταν με την προϋπόθεση ότι ο Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, που έδειχναν ζωηρό ενδιαφέρον για τους Αρμένιους, θα αναλάμβαναν την “εντολή” για την Αρμενία και τον Πόντο.
Όμως, το πόρισμα της αμερικανικής αποστολής του Χάρμπορντ ως προς την Αρμενία και τον Πόντο ήταν όχι ευνοϊκό για να αναλάβει η Αμερική την εντολή. Έτσι, αποφασίστηκε να βολιδοσκοπηθεί η Αγγλία και για το σκοπό αυτό έγινε το πρώτο διάβημα του Μητροπολίτη Χρύσανθου, που βρισκόταν, τον Ιούλιο του 1919, στο Λονδίνο, στον Υπουργό Εξωτερικών της Αγγλίας.
Παρόμοιο διάβημα έγινε και από το συνταγματάρχη Καθενιώτη προς τον πρεσβευτή της Αγγλίας στην Αθήνα, με γνώση και εντολή του πρωθυπουργού της Ελλάδος Βενιζέλου.
Μετά την άρνηση των μεγάλων δυνάμεων να αναλάβουν τη σχετική εντολή στην “Αρμενία” και τον “Πόντο”, η ηγεσία των Ποντίων έκρινε τότε σκόπιμο να γίνει μια απευθείας προσέγγιση με τους Τούρκους, με βάση πάντοτε το δικαίωμα της τοπικής αυτοδιοίκησης στον Πόντο. Για το σκοπό αυτό έγιναν στην Κωνσταντινούπολη σχετικές βολιδοσκοπήσεις, που όμως κατέληξαν χωρίς επιτυχία.

Αχιλλέας Στ. Ανθεμίδης


Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Ιστορικά ντοκουμέντα σχετικά με τον ελληνισμό του Πόντου και τους αγώνες για την ίδρυση ανεξάρτητης Δημοκρατίας.

Τα ιστορικά ντοκουμέντα που συγκεντρώθηκαν (και παρουσιάζονται σε συντομία) με στόχο την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους στον Πόντο, δείχνουν την οξύνοια, τη διορατικότητα, τη διπλωματική ικανότητα και το εύρος της εκτίμησης προς την προσωπικότητα του μεγάλου Κωνσταντινίδη. Και αυτά είναι:
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

1. Σύγκληση, στα 1918, του πρώτου πατριωτικού εθνικού απελευθερωτικού συνεδρίου από 22 Ιανουαρίου 1918-4 Φεβρουάριου 1918.

2. Υπόμνημα των αντιπροσώπων του Πόντου, του Φεβρουάριου 1919, με αίτημα την ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση.

3. Υπόμνημα της κεντρικής ενώσεως Ποντίων του Αικατερινοντάρ, της 26-2-1919.

4. Υπόμνημα του εθνικού κομιτάτου των Ποντίων της Αθήνας.

5. Υπόμνημα του πνευματικού ηγέτη των Ποντίων, Μητροπολίτη Χρύσανθου, της 2-5-1919.

6. Επιστολή του Μουφτή Τραπεζούντας, Χατζή Μεχμέτ, προς το Μητροπολίτη Τραπεζούντας, Χρύσανθο.

7. Επιστολή (στην ελληνική γλώσσα) του Τούρκου στρατηγού Βεχίπ πασά της Γ. στρατιάς της οθωμανικής αυτοκρατορίας, προς το Μητροπολίτη Χρύσανθο με ημερομηνία 3-1-1918.

8. Απαντητική επιστολή του Μητροπολίτη Χρύσανθου προς το διοικητή της Γ τουρκικής στρατιάς Βεχίπ πασά.

9. Επιστολή του Τούρκου στρατηγού Κιαζίμ πασά προς τους κατοίκους της Τραπεζούντας, δια του Μητροπολίτη Χρύσανθο.

10. Τηλεγράφημα του Ρώσου αντιστράτηγου μεγάλου Δούκα Νικολάου Νικολάγεβιτς προς το Μητροπολίτη Χρύσανθο.

11. Επιστολή του Γάλλου συνταγματάρχη του γαλλικού στρατού Σαρτικιέ προς το Μητροπολίτη Χρύσανθο, για τη συγκρότηση στον Πόντο ελληνικής στρατιωτικής μεραρχίας με την έγκριση και των Άγγλων και Αμερικανών.

12. Υπόμνημα συμπληρωματικό της αντιπροσωπείας των Ποντίων προς τη διάσκεψη ειρήνης, στο Παρίσι, με ημερομηνία 11 Φεβρουάριου 1919.

13. Υπόμνημα του προέδρου του διεθνούς συνεδρίου Κ. Γ. Κωνσταντινίδη και του προέδρου του εθνικού συμβουλίου των Ποντίων στο Παρίσι, Σωκράτη  Οικονόμου, με ημερομηνία 14 Μαΐου 1919.

14. Δραματική έκκληση προς το συνέδριο της ειρήνης στο Παρίσι από τους εκπροσώπους του εθνικού συμβουλίου των Ποντίων στο Παρίσι, με το οποίο ζητούν “έλεος”, για τις διώξεις των Ελλήνων του Πόντου.
Δ. Καθενιώτης

15. Διάβημα αγωνίας του συνταγματάρχου Καθενιώτη και άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης, που γνωστοποιείται στον Καθενιώτη από τον Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος Πολίτη, στις 12-2-1919.

16. Το υπ’ αριθμόν 876 τηλεγράφημα από την Τυφλίδα προς τον πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο, για την ίδρυση ποντοαρμενικής Δημοκρατίας.

17. Από την πρωτεύουσα της Αρμενίας Εριβάν, ο πρωθυπουργός της αρμενικής κυβέρνησης Χατισιάν στέλνει εμπιστευτικό έγγραφο, για την είσοδο του ελληνικού Πόντου στη σύνθεση της αρμενικής Δημοκρατίας ως μέλους μιας ομόσπονδης μονάδας.

18. Επιστολή Χατισιάν, πρωθυπουργού της Αρμενίας, προς το Μητροπολίτη Χρύσανθο, για την αποδοχή του Πόντου, ως ομόσπονδο μέλος της αρμενικής Δημοκρατίας.

19. Γνωστοποίηση από τον Χρύσανθο προς τον Βενιζέλο της απόφασης της αρμενικής κυβέρνησης.

20. Δραματική έκκληση, από την Τυφλίδα, των Αρμενίων και Ποντίων προς το Βενιζέλο, για την αποστολή εφοδίων από την Ελλάδα.

21. Από την Τυφλίδα στέλνεται προς τον Βενιζέλο έγγραφο, για την αποστολή επ’ αμοιβή, οπλισμού (το αίτημα έμεινε χωρίς απάντηση).

22. Ρηματική διακοίνωση του συνταγματάρχη Καθενιώτη, που γνωστοποιεί την οριστική συγκρότηση της ποντοαρμενικής συνομοσπονδίας..

23. Υπογραφή, στην Τυφλίδα, στις 12/25 Ιανουαρίου 1920, συμφωνίας για κοινές στρατιωτικές ενέργειες.

24. Υπόμνημα της 10ης Μαρτίου προς τη διάσκεψη της ειρήνης, του προέδρου της επιτροπής των Ποντίων Κ. Γ. Κωνσταντινίδη, που ζητάει για τον Πόντο ένα καθεστώς όμοιο με εκείνο του “Λιβάνου”, με ημερομηνία 20 Απριλίου 1920.

25. Υπόμνημα της επιτροπής των Ποντίων που υπογράφεται από τους Μητροπολίτη Χρύσανθο, τον πρόεδρο του συνεδρίου, Κ. Γ. Κωνσταντινίδη, και τον πρόεδρο του εθνικού συμβουλίου των Ποντίων στο Παρίσι, Σωκράτη Οικονόμου, που ζητούν την αυτονομία του Πόντου με διορισμό γενικού διοικητή από την κοινωνία των εθνών.

26. Τελευταίο υπόμνημα της 1ης Ιουνίου 1920 με δραματικό περιεχόμενο, εκ μέρους των Κ Κωνσταντινίδη και Σωκράτη Οικονόμου.

Αχιλλέας Στ. Ανθεμίδης
Διδ. Νομικής του Πανεπιστημίου Gottingen

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Στο Ντιαρμπεκίρ. ΜΕΡΟΣ 1ο

" Οι απεσταλμένοι της Μεσοποταμίας (του Χασάν-Μπέη) πήγαν ακόμη κατά το έτος 1459 στην Κωνσταντινούπολη και ζήτησαν από τον Μωάμεθ Β' όχι μόνο την απαλλαγή του Δαβίδ από την πληρωμή του ετήσιου φόρου υποταγής, αλλά και τα καθυστερούμενα επιμίσθια για τον δικό τους ηγεμόνα» τα οποία είχε υποσχεθεί ο παππούς του Μωάμεθ Β' να στέλνει κάθε χρόνο στους  Ακ. Κογιουνζού..."


Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ

  ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ, σελ. 252.

Αγία Σοφία - Τραπεζούντας

Στο Ντιαρμπέκρ, η πανέμορφη Μεγαλη-Κομνηνή από την προηγούμενη χρονιά ζούσε δίπλα στον Χασάν, αρχηγό των Ασπροπροβατάδων, σαν η πιο αγαπημένη από τις συζύγους του. Το Ντιαρμπέκρ ήταν μια μεγάλη πόλη, που, βέβαια σε τίποτα δεν θύμιζε την ξακουστή της πατρίδα. Τα σπίτια εκεί έμοιαζαν με μικρούς πύργους-κάστρα, αφού οι συγκρούσεις στη γύρω περιοχή ήταν συνεχείς. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε ν' αντέξει στη μανία του Τσέχαν, του αρχηγού της Ορδής των Μαύρων Προβάτων;
Ο Τσέχαν, δεν μπορούσε, ν' αντέξει που ο Ταμερλάνος, παλιότερα, για ν' ανταμείψει τους Ασπροπροβατάδες, που με το ασύγκριτο ιππικό τους τον είχαν βοηθήσει στη νικηφόρα του εκστρατεία στην Ανατολία, τους είχε τότε χαρίσει πολλές πόλεις με τις περιοχές τους. Κι όλες αυτές οι περιοχές, αργότερα, είτε από τους Μαυροπροβατάδες, είτε από τους Οθωμανούς χάθηκαν! 
Μονάχα το Ντιαρμπέκρ τους απόμεινε, ώσπου πριν εννέα χρόνια, ο γενναίος Χασάν, άρχισε να συνενώνει τα μικρά κρατίδια των αδερφών του και με το μεγάλο του κατόρθωμα, να ανακαταλάβει το φοβερό οχυρό Αμίντα έγινε πασίγνωστος κι όλοι έτρεχαν να τεθούν κάτω από την αρχηγεία του.
Εκεί το παλάτι του Χασάν είχε έκταση μεγάλη, με πολλά κιανόκρανα εντοιχισμένα, μα συγκρίνοντάς το με το "Χρυσό παλάτι των Κομνηνών", δεν ήταν παρά ένα πελώριο κακόγουστο κτίσμα, που κάθε φορά και του πρόσθεταν και νέα χτίσματα. Εσωτερικά οι αίθουσές του ήταν στολισμένες με δέρματα άγριων ζώων, αλλά και παχιά περσικά χαλιά. Δεν έλειπαν επίσης τα μετάξια, τα βελούδα, οι γούνες κι οι μεταξένιες κουρτίνες. Όσο για την αυλή που διατηρούσε ο Χασάν, είχε πάντα μεγάλη κίνηση. Έμοιαζε με μια βουερή κυψέλη πάντα σ' εγρήγορση.
Εκείνη η χρονιά ήταν τόσο γεμάτη από γεγονότα! Την Άνοιξη κι ενώ η Θεοδώρα βρισκόταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, έφτασαν στο Ντιαρμπέκρ, απεσταλμένοι του θείου της Θεοδώρας, αυτοκράτορα Δαβίδ, σαν κομιστές επιστολής στον φημισμένο άνδρα της, Χασάν. Με την επιστολή εκείνη ο Δαβίδ του υπενθύμιζε την υπόσχεση που είχε δώσει στον αδερφό του, πατέρα της Θεοδώρας, αυτοκράτορα Ιωάννη. Να προστατέψει την Τραπεζούντα από τον Οθωμανικό κίνδυνο. Τον ενημέρωνε ακόμη, πως από την πλευρά του συγκέντρωνε στρατό και περισσότερο χρησιμοποιούσε τη διπλωματία, αποσκοπώντας σ' έναν γενικό ξεσηκωμό Ανατολής και Δύσης για την απομάκρυνση του Οθωμανικού κινδύνου. Του ζητούσε να μεσολαβήσει στον Μωάμεθ β', σαν δείγμα καλής θέλησης από μέρους του, ν'απαλλάξει την Τραπεζούντα από τον φόρο της υποτέλειας.
Ο Χασάν, που η δύναμή του μέρα τη μέρα μεγάλωνε, σκεφτόταν να ζητήσει από τον Μωάμεθ Β' να του καταβάλει τα καθυστερούμενα, σύμφωνα, με όσα ο παππούς του (Μωάμεθ) είχε υποσχεθεί στον πατέρα του. Έτσι πρόθυμα υποσχέθηκε, να στείλει το συντομότερο μια αντιπροσωπεία, για ότι του ζητούσε ο αυτοκράτορας Δαβίδ. Κάτι, που η Θεοδώρα, σαν το άκουσε, χάρηκε με την προθυμία του να συμπαρασταθεί στο αίτημα του θείου της και το ότι, δεν ξεχνούσε τις υποσχέσεις που είχε δώσει στον πατέρα της Καλο-Ιωάννη.
Πραγματικά η αντιπροσωπεία σε λίγες μέρες κίνησε για την "Πόλη", με πλούσια δώρα. Επικεφαλής ήταν, όπως τις περισσότερες φορές σε παρόμοιες δύσκολες αποστολές, η Σάρα Σατούμ, η μητέρα του Χασάν.
Η αρχόντισσα Σάρα έδειξε για μια ακόμη φορά τις ρητορικές και διπλωματικές της ικανότητες. Υπενθύμισε, δηλαδή, στον Μωάμεθ Β', τις υποχρεώσεις του παππού του προς τους Ασπροπροβατάδες και πως δε γινόταν μια τέτοια ξεχωριστή προσωπικότητα σαν τη δική του, να παραμελεί παρόμοιες εκκρεμότητες, που μείωναν το γόητρό του. Παράλληλα μίλησε με θέρμη για το θέμα του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Δαβίδ, θείο της νύφης της θεοδώρας. Προσπάθησε να τον συγκινήσει θυμίζοντας του κάτω από τι δύσκολες συνθήκες είχε βρεθεί τότε ο πατέρας της, (της Θεοδώρας) αυτοκράτορας ΚαλοΙωάννης και πως η νίκη τότε του στρατηγού του, Χιτίρ πασά, ήταν μια νίκη χωρίς σημασία και τελείως αντιανθρωπιστική. Οι κάτοικοι της Τραπεζούντας πέθαιναν κατά εκατοντάδες από την Πανούκλα, πώς ν'αμυνθούν; Κι απόσωσε:
-Μεγάλε Πατισάχ, καμάρι του Ισλάμ, πως γίνεται εσύ, να το θεωρήσεις αυτό νίκη, όταν οι γενναίοι σου στρατιώτες, δεν είχαν απέναντι τους παρά τον αυτοκράτορα με την ολιγάριθμη φρουρά του;
Ο Πατισάχ την άκουσε με προσοχή και θαύμασε τις διπλωματικές της ικανότητες. Έτσι μεγάλος διπλωμάτης που ήταν κι ο ίδιος και μην θέλοντας να υστερήσει απέναντι της, της απάντησε:
-Όλα, μητέρα, θα τακτοποιηθούν και στο γιό σου Χασάν θα καταβάλω όλα τα επιμίσθια, όπως το υποσχέθηκε ο παππούς μου, στον πατέρα του.
Επίσης και το θέμα της υποτέλειας του Δαβίδ, που κατάγεται από το βασιλικό γένος των Βυζαντινών αυτοκρατόρων θα τακτοποιήσω. Και για να μην μένει καμιά αμφιβολία για τη καλή μου θέληση, όταν τακτοποιήσω ορισμένες άλλες μου προτεραιότητες, μόνος μου θα έρθω εκεί, την επόμενη χρονιά.
Όλα τούτα ανακοίνωσε η Σάρα-Σατούν, στο γιο της, όταν επέστρεψε με την αντιπροσωπεία, στο Ντιαρμπέκρ, προσθέτοντας:
-Όλα γιέ μου, έγιναν τέλεια. Οι υποσχέσεις του Μωχαμέτη φαίνονταν αληθινές, μα μην ξεχνούμε πως, "την ειρήνη έχει στα χείλη του και στην καρδιά του, τον πόλεμο". Επίσης, πως για τους δυνάστες, ακόμα και οι γραπτές συνθήκες, δεν έχουν γι' αυτούς παρά παροδική ισχύ. Εσύ να θυμάσαι ότι όσο η δύναμη και το κύρος σου μεγαλώνουν, τόσο θα σε υπολογίζουν όλοι, εχθροί και φίλοι, σ'Ανατολή και Δύση.
Τα λόγια της Σύρας αρχόντισσας, δεν άργησαν να επαληθευτούν. Ο Μωχαμέτης ετοίμασε το στρατό του για να βοηθήσει, δήθεν, το Θωμά Παλαιολόγο στις διενέξεις του για την ηγεμονία του Μωριά με τον αδερφό του Δημήτριο - κάτι που είχε κάνει κι άλλες φορές - . Αυτή τη φορά, όμως, κατέλαβε το Μωριά και στον Θωμά που συνέπραττε μαζί του, χάρισε τη Θράκη με τα νησιά της. Όσο για το Δημήτριο, που βοηθιούνταν από τους Βενετσάνους, έφυγε στην Ιταλία, όπου τον καλοδέχτηκαν αυτόν και την οικογένειά του και τον τίμησαν σαν ηγεμόνα.
Τα μαύρα σύννεφα για την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, όλο και πύκνωναν. Όλοι το διαισθάνονταν πως ο Δυνάστης δεν χωράτευε. Μεθοδικά άπλωνε την εξουσία του και έναν-έναν, όσους είχαν δικαιώματα στο θρόνο της Ινσταμπούλ (δηλαδή του Βυζαντίου) τους εξόντωσε. Τέλειωσε με τους Παλαιολόγους, η ώρα να τελειώνει και με τους Μεγάλους-Κομνηνούς πλησίαζε.
Η Δύση και κύρια ο Πάπας είχαν καταθορυβηθεί, με την ασίγαστη κατακτητική μανία του Μωάμεθ Β', που τη μια στρεφόταν στα Βαλκάνια, την άλλη στη κυρίως Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Δύσκολες ώρες τους περίμεναν...
Ο Πάπας έγραψε σ'όλους τους Χριστιανούς ηγεμόνες, ν'αφήσουν τις εσωτερικές διαμάχες τους και να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα της κατάστασης. Με τον Βησσαρίωνα τους κάλεσε όλους στη Μαντούη, για ν'αποφασίσουν χωρίς χρονοτριβή πως θα δραστηριοποιηθούν    ν' απομακρύνουν πρώτα τον κίνδυνο από την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Με τη συνεργασία Ανατολής και Δύσης, ν'απελευθερώσουν την "βασιλίδα των Πόλεων" και να ξεφύγουν από τον Τουρκικό κίνδυνο. Για το σκοπό αυτό, αποφάσισε να στείλει τον σοφό Μινορίτη καλόγηρο Λουδοβίκο στον αυτοκράτορα Δαβίδ, για να οργανώσουν μαζί τον συνασπισμό με τους ηγεμόνες των γύρω κρατιδίων και απαραίτητα του γενναίου Χασάν.
Εκείνη τη χρονιά, εκεί στο Ντιαρμπέκρ, συνέβηκαν και δύο πολύ ευχάριστα γεγονότα. Πριν μπει για καλά το καλοκαίρι, η Θεοδώρα απέκτησε ένα αγοράκι, τον Μακσούν. Αυτή η γέννηση πανηγυρίστηκε απ'όλους. Επίσης τελέστηκε και ο γάμος της αδερφής του Χασάν με τον Γκιουνέϊ, τον αρχηγό των Σαφαβίδων. Ήταν ένας γάμος πολιτικής σκοπιμότητος και για τις δύο πλευρές. Ο μεν Γκιουνέϊ  επικεφαλής, μιας θρησκευτικής τάξης κι έχοντας την έδρα του στη πόλη Αρτεμπίλ, εχθρός του Τσέχαν, (είχε στο νου του, να του πάρει το Αρζαμπεϊτσάν). Παίρνοντας για γυναίκα του την αδελφή του Χασάν, αναγνωρισμένου αρχηγού των Ασπροπροβατάδων, θα το πετύχαινε πιο εύκολα. 0 Χασάν από την πλευρά του έχοντας για την ώρα αποσπάσει αρκετά περσικά εδάφη, προσανατολιζόταν να καταλάβει ολόκληρη την Περσία, αφαιρώντας την από τον Τσέχαν. Του ήταν λοιπόν απαραίτητο ν'αναγνωριστεί σ'ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο και θρησκευτικά. Οι Ασπροπροβατάδες-Σουίτες με τους Ινφαβίδες-Σιϊτες, μ'αυτό το γάμο θα ενώνονταν. Γι' αυτό και πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επισημότητα, που κράτησε μέρες και μέρες.

Αυγή Β. Παπάκου

Στο Ντιαρμπεκίρ ΜΕΡΟΣ 2ο

" Γι' αυτό ο Δαβίδ προσπαθούσε στην από τον Καλο-Ιωάννη συναφθείσα συμμαχία των Τραπεζούντιων με τους Ασπροπροβατάδες να προσδώσει μια τέτοια έκταση, ώστε οι στρατιωτικές δυνάμεις όλων των λαών από τον Καύκασο και τον Τίγρη μέχρι την Βουργουνδία και από τα Καρπάθια μέχρι τα νησιά της Μεσογείου να ξεσηκωθούν ταυτόχρονα και να επιτεθούν εναντίον του κοινού εχθρού της  ελευθερίας τους.......
Τις προσπάθειες αυτές του Δαβίδ τις υποστήριζε θερμά από τη Δύση ο Πάπας Πίος Β'. 0 πατήρ Λουδοβίκος, ένας μονορίτης μοναχός......"


Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ

 ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ, σελ.: 246.

Την επόμενη χρονιά και πάλι μέσα στη χαρά της Άνοιξης, έφτασε στο Ντιαρμπέκρ, ο απεσταλμένος του Πάπα Πίου Β', ο Λουδοβίκος, ο σοφός Μονορίτης μοναχός από το τάγμα των Κορδιλλιέρων.
Στο μακρινό, κουραστικό και γεμάτο κινδύνους ταξίδι του, πρώτος του σταθμός ήταν φυσικά η Τραπεζούντα, αφού οι επίμονες εκκλήσεις του αυτοκράτορα Δαβίδ τόσο στον Πάπα, όσο και στους άλλους Χριστιανούς ηγεμόνες της Δύσης, για μιαν αντιοθωμανική Σταυροφορία, βρήκε απήχηση.
Στη συνέχεια επισκέφτηκε την Ιβηρία, τη Γεωργία και άλλους Καυκάσιους ηγεμόνες, στη προσπάθειά του να επικοινωνήσει απ' ευθείας μαζί τους, και να οργανώσει το συνασπισμό τους κατά τον καλύτερο τρόπο. Επειδή τον Χασάν τον θεωρούσε σαν το σπουδαιότερο συντελεστή για την επιτυχία του σχεδιαζόμενου αυτού συνασπισμού έφερε μαζί του και τους αντιπροσώπους των πιο πάνω κρατών. Όλοι αυτοί άλλωστε, και μ' επιστολές των ηγεμόνων τους, θα τον συνόδευαν στον Πάπα Πίο Β'.
Ο αρχηγός των Άσπρων Προβάτων, ο πολύ φημισμένος Χασάν, υποδέχτηκε τον παπικό απεσταλμένο μ' όλες τις πρεπούμενες τιμές. 0 ηλικιωμένος μοναχός πρώτα ξεκουράστηκε από την πολύμηνη περιοδεία του. Έπειτα όλη η Αυλή του Χασάν, από άρχοντες αξιωματούχους του, μα και η Αυλή της Μεγάλης-Κομνηνής, συγκεντρώθηκαν στη μεγάλη αίθουσα του παλατιού, ο Χασάν πλαισιωμένος ακόμη από τον ιστορικό του και τους δύο συμβούλους του, το θεολόγο Χριστοφελή, φανατικό ενωτικό και το Βενετσιάνο έμπορο Τζουλιάνο, είχε στα δεξιό του, την ασύγκριτη σ' ομορφιά σύζυγό του, τη Δέσποινα Θεοδώρα Κατούν. Ο χάνης του Ντιαρμπέκρ προσφώνησε τον εκλεκτό ξένο του, που ανάλαβε μια τόσο δύσκολη αποστολή. Δεν παράλειψε να τονίσει το ιστορικής σημασίας ενδιαφέρον του Ποντίφηκα, του μεγάλου αυτού ανθρωπιστή!
Επίσης έδωσε έμφαση, στον ανατολικό συνασπισμό και πόσο σημαντικό ρόλο θα παίξει στην αντιοθωμανική Σταυροφορία, που προετοιμαζόταν. Έκλεισε την προσφώνησή του, με την υπόσχεση της ολόπλευρης συμπαράστασής του, για την υπεράσπιση της Τραπεζούντας. Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο μοναχός Λουδοβίκος.
 Παναγιώτατος Πάπας Πίος Β', άρχισε, είναι ο εμπνευστής αυτής της μεγάλης αντιοθωμανικής Σταυροφορίας, που προετοιμάζεται. Την έχει κάνει προσωπική του υπόθεση και δεν πρέπει να παραλείψω να σας πώ, πως ο πολύ τιμούμενος όχι μόνο στην Ιταλία, μα και στην Ευρώπη ολόκληρη, φίλος του, καρδινάλιος Βησσαρίων, τον παρακινεί συνέχεια και του συμπαρίσταται με όλη του την ψυχή.
Βησσαρίων
Ο Ποντίφηκας έγραψε, σ'όλους τους ηγεμόνες της Ευρώπης, να συνενωθούν και να δραστηριοποιηθούν για ν'αποσείσουν τον τουρκικό κίνδυνο.
Λίγο πριν σταλεί η εγκύκλιος, μεγάλη πρεσβεία Ελλήνων παρουσιάστηκε στις διάφορες Ευρωπαϊκές αυλές.
Τους μίλησαν για "την ελεεινήν κατάστασιν των Χριστιανών της Ανατολής..." ζητούντες την συνδρομήν της Ευρώπης.
Στη Σύνοδο της Μάντοβας, τον Ιούνιο της περασμένης χρονιάς, που πραγματοποιήθηκε ύστερα, από πολλούς αγώνες και κόπους, συγκεντρώθηκαν όλοι οι Ευρωπαίοι ηγεμόνες. Κι ο πόλεμος κατά των Τούρκων αξιολογήθηκε απ'όλους τους ηγεμόνες, σαν "δίκαιος και πολύ απαραίτητος για τη χριστιανική πίστη".
Αποφασίστηκε ακόμη την αρχηγία της αντιοθωμανικής σταυροφορίας, ν'αναλάβει ο δούκας της Βουργουνδίας, Φίλιππος, αφού όμως του δόθηκε η υπόσχεση ότι μετά το αίσιον τέλος θα του παραχωρηθεί το βασιλικό στέμμα της Ιερουσαλήμ!
-Στη συνέχεια, εξακολούθησε ο σοφός μοναχός, ο Ποντίφηκας μ' απέστειλε εδώ στην Ανατολή, για να οργανώσω τον εδώ συνασπισμό, ώστε με κάθε τρόπο να προφυλαχτεί η Τραπεζούντα, που πρώτα αυτήν επισκέφτηκα.
Έπειτα ήρθα απ'ευθείας σ'επαφή μ'όλους τους Καυκάσιους ηγεμόνες, υπογράφτηκε απ'όλους η Διακήρυξη της Γοργόρα.
Δυστυχώς δεν υπάρχει σήμερα ο γενναίος Ούγγρος Ουνυάδης. Όμως και ο Ματθίας Κορβίνος, που βασιλεύει τώρα στην Ουγγαρία, υποσχέθηκε να βοηθήσει. Φυσικά και ο μεγάλος πολέμιος του Μωάμεθ, ο ανίκητος Καστριώτης της Αλβανίας. Τα Βαλκάνια, λοιπόν, από το ένα μέρος, οι Βενετσιάνοι από το άλλο, με το στόλο τους, δεν θ'αφήνουν σε ησυχία τις τουρκοκρατούμενες παράκτιες περιοχές. Το ίδιο και οι Ιππότες-Ιωαννίτες της Ρόδου, θα βοηθήσουν.
Επίσης οι Βενετσιάνοι, από τα ελληνικά εδάφη, που έχουν ακόμη στην κατοχή τους, θα εξορμούν, βοηθούμενοι από τους Έλληνες.
Μαζί με τον εδώ Συνασπισμό, ενωμένοι Ανατολή και Δύση, θα καταφέρουμε μεγάλο χτύπημα στο Δυνάστη. Έτσι και η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας θα προστατευτεί και η "Μητρόπολη του κόσμου ολόκληρου" θα λευτερωθεί!»
" Ας έχουμε όμως, καλά στο μυαλό μας, πως ο Σουλτάνος όλα τα πληροφορείται και για τον Συνασπισμό του αυτοκράτορα Δαβίδ και τις επαφές του με τον Ποντίφηκα και Δύση γενικά. Φυσικά και για την απόφαση της σχεδιαζόμενης Σταυροφορίας εναντίον του, θα βάλει λοιπόν τα δυνατά του ν'αποτύχουμε. Αφού έχει "χαράν μεγάλην και ευφροσύνην έσεται, να γενεί τοιούτου γένους αυθέντης και βασιλεύς". Γι'αυτό χρειάζεται μεγάλος συντονισμός.
"Παρ' όλη την ηλικία μου ο Ποντίφηκας με απέσπασε από το τάγμα των Κορδιλιέρων, για να έρθω εδώ. Να περιοδεύσω και συνενώσω εκείνους που εχθρεύονται από τον Δυνάστη.
Απόλυτη σιωπή βασίλευε στη μεγάλη αίθουσα των ακροάσεων του παλατιού του Χασάν. Όλοι ρουφούσαν τα λόγια του σοφού Μινορίτη. Όμως οι Έλληνες άρχοντες, βαθιά μέσα τους γνώριζαν, πως οι Δυτικοί πάντα έβαζαν πάνω απ'όλα το ατομικό τους συμφέρον...
-Έχω μαζί μου, ακούστηκε πάλι η φωνή του Λουδοβίκου, τη Διακήρυξη της Γοργόρα, του δούκα των Κιρκασίων της Γεωργίας, για κοινό αγώνα ενάντια στον άπιστο. Με συνοδεύουν - και τους έδειξε - πρέσβεις από τον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και από όλους τους Καυκασιανούς ηγεμόνες, μ' επιστολές τους. θα τερματίσω την περιοδεία μου, περνώντας από τη Μικρή Αρμενία και την Κιλικία και μ' όλους αυτούς τους πρέσβεις και τις επιστολές θα επιστρέφουμε στη Ρώμη. θα τις παραδώσουμε στον Ποντίφηκα, που με δική του επιστολή θα τις αποστείλει, μαζί με αντιπροσωπεία στον δούκα της Βουργουνδίας. Κι αποτεινόμενος στο Χασάν απόσωσε:
-Γενναίε Χασάν, η δυνατή σου προσωπικότητα και οι πολεμικές σου επιτυχίες είναι σ'όλους μας γνωστές. Έχοντας σαν σύζυγό σου μια Μεγαλο-Κομνηνή, αυτό το "μαργαριτάρι των γυναικών" δεν γίνεται ν'αφήσεις να χαθεί η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Η συμβολή σου στη σχεδιαζόμενη αντιοθωμανική Σταυροφορία είναι κορυφαίας σημασίας.
Πίος Β'
Ήταν φανερή η κούραση του ηλικιωμένου μοναχού. Ο Χασάν απάντησε με λίγα, μα περιεκτικά λόγια λέγοντας:
-Ο αυτοκράτορας Ιωάννης της Τραπεζούντας μου έκανε τη τιμή, να λάβω σαν  σύζυγό μου την κόρη του πριγκίπισσα Θεοδώρα και σήμερα Δέσποινα-Κατούν, την γνωστή "σ'Ανατολή και Δύση για την ομορφιά της και τα χαρίσματά της" με τον όρο, να προστατεύσω την Τραπεζούντα και την περιοχή της. Η υπόσχεσή μου ήταν: με το τουρκμενικό στρατό μου και τον εαυτό μου να μην αφήσω να πάθει η Τραπεζούντα κανένα κακό. Αυτήν την υπόσχεση την έδωσα εκ νέου και στο θείο της, αυτοκράτορα Δαβίδ και θα την τηρήσω στο ακέραιο!
Εύχομαι και εκ μέρους όλων μας, η προετοιμαζόμενη αντιοθωμανική Σταυροφορία χάρη στις προσπάθειες του Παναγιώτατου Πάπα Παύλου Β' με την σύμπραξη Ανατολής και Δύσης, να ευοδωθεί. Όταν υπάρξει συντονισμός, δεν είναι κάτι το ακατόρθωτο. Το κοπιαστικό σας ταξίδι θα έχει βοηθήσει τα μέγιστα, γι'αυτό τον συντονισμό. Πρέσβεις και από μέρους μου θα σας συνοδέψουν. Δεν μένει, παρά να σας ευχαριστήσουμε και να σας ευχηθούμε για την καλή σας επιστροφή.
Πριν την αναχώρησή του ο σοφός Λουδοβίκος μίλησε στη Θεοδώρα και τη διαβεβαίωσε πως: η Τραπεζούντα, το στολίδι του Πόντου, "η κεφαλή και ο οφθαλμός ολοκλήρου της Ασίας" δεν θα χαθεί!
 Ποντίφηκας θα κάνει τα πάντα για να την προστατεύσει. Το μεγάλο σφάλμα του Νικολάου που δεν πρόλαβε το πάρσιμο της Πόλης, δεν θα επαναληφτεί. 0 Ποντίφηκας Αινείας Σύλβιος (ο Πίος Β') - απόσωσε, αγρυπνεί. Τον συμπατριώτη σου, τον σοφό Βησσαρίωνα, τον ακούραστο κήρυκα, για τον πόλεμο κατά των Τούρκων, τον έχει συμπαραστάτη στις ενέργειές του, για τη μεγάλη Σταυροφορία. Να έχεις πάντα την ελπίδα σου στο θεό και όλα θα εξελιχθούν καλά. Η συμβολή του πολυφημισμένου για την γενναιότητά του Χασάν, είναι σημαντικότατη. Πολλά εξαρτώνται από την μεγάλη αγάπη που σου έχει.
Ο Μινορίτης μοναχός επέστρεψε το Φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς.
"Η επάνοδος του μοναχού Λουδοβίκου ανεζωπύρωσε τας ελπίδας αυτού, όστις υποδεχθείς πομπωδώς τους εξ Ανατολής απεσταλμένους και ονομάσας τον Λουδοβίκο Πατριάρχη Αντιόχειας, έστειλεν αυτόν μετά πρέσβεων εις τον δούκα της Βουργουνδίας και τον βασιλέα της Γαλλίας.......ιεροκήρυκες διέτρεχον τας χώρας.......πριν όμως φτάσουν οι πρέσβεις στον δούκα της Βουργουνδίας, η Τραπεζούντα είχε πέσει.........

Αυγή Β. Παπάκου