Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει. ΑΣΚΗΤΙΚΗ-Νίκου Καζαντζάκη

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Σύλλογος Ποντίων Νέας Σάντας Πολιτιστικές εκδηλώσεις)


Η εν Πόντω ελληνική γλώσσα

Ενώ εργασία πυρετώδης και συστηματική διενεργείται εν τη Δύσει προς εξερεύνησιν και περιγραφήν ου μόνον των κατοικουμένων μερών της Γης, αλλά και αυτών των ακατοικήτων και ένεκα του αφορήτου καύσωνος, είτε ένεκα των αιωνίων πάγων απροσπελάστων χωρών, μικρά σχετικώς εργασία επιτελείται υφ' ημών προς εξερεύνησιν της δεδοξασμένης πατρίου γης, και ελαχίστη προσοχή δίδεται δια τας μακράν του κέντρου χώρας, ωσεί μη είχον και αυταί τας παραδόσεις των, την ευκλεά ιστορίαν, τα αρχαιοπρεπή ήθη, ωσεί μη είχαν να επιδείξουν και αυταί μετ' εθνικής υπερηφανείας μέρη, ενεά λαμπραί σελίδες της πατρίου ιστορίας εξετυλίχθησαν και γεγονότα σπουδαιότατα διεδραματίσθησαν.
Με τα εγγόνια του Ελένη & Γιώργο
 Η δε χώρα ή μάλλον περιφρονηθείσα, ή μάλλον, αγνοηθείσα, ή ούτε εν τρίτοις, ούτε εν τοις τετάρτοις κατά το δή λεγόμενον τεθείσα ως προς την εξέτασιν και αναδίφησην της πατρίου ιστορίας και γεωγραφίας είναι τολμώ να είπω η Χαλδία, η δεδοξασμένη αύτη γενέθλη του αργύρου, την ιστορίαν της οποίας πέπλος σκοτεινός εισέτι περικαλύπτει. Αιτία δε τούτου μοι φαίνεται αφ’ ενός μεν έλλειψις πηγών αξιόπιστων περί της αρχαίας καταστάσεως της χώρας, του τρόπου και του χρόνου καθ’ όν τα βάρβαρα φύλα τα κατοικούντα αυτήν υπεχώρησαν εις τους αποίκους Έλληνας κτλ. αφ’ ετέρου δε και η απόστασις της χώρας από του κέντρου και η έλλειψις συγκοινωνίας, καθισταμένης ούτω δυσχερούς, αν μη αδυνάτου της ενταύθα επισκέψεως, πλην εις ολίγους μόνον επιπολαίως ως τα πολλά εξετάσαντας και περιγράψαντας τα καθ’ ημάς.
Και τόσον περιεφρονήθη η Χαλδία (και ο Πόντος εν γένει δύναμαι να είπω), ώστε εις όλους σχεδόν τους εκδοθέντας χάρτας της Μ. Ασίας παρίσταται όλως φαντασιωδώς και μετά σπουδαιοτάτων και ουσιωδεστάτων σφαλμάτων. Ούτως εις χάρτην τινά της Μ. Ασιας, κατά τον του δεινού γεωγράφου Κείπερτ σχεδιασθέντα συγχέεται ο Βόαοις μετά του Χαρσιώτου και πλείσται άλλαι ανακρίβειαι παρατηρούνται, ενώ και ο σοφός της Γεωγραφίας καθηγητής εν τη Μ. του Γένους Σχολή κ. Β. Μυστακίδης εν τω εσχάτως εκδοθέντι υπ’ αυτού χάρτη της Μ. Ασίας τοποθετεί το Δορουλ (την Αρδασαν προφανώς, αφού Τορούλ ούτε πόλις ούτε κώμη υπάρχει, αλλά μόνον περιφέρεια, υποδιοίκησις) εις απόστασιν μιλίων από του Κάνιος, διερχομένου διά μέσου της Αρδάσης.
Και αυτό δε το σπουδαιότερον γεγονός του Πόντου κατά την αρχαιότητα, ο λαμπρός τίτλος δόξης, όν διεκδικεί η χώρα αύτη εις την μακράν, ένδοξον και πριπετειώδη ιστορίαν της κλασσικής περιόδου, η διάβασις λέγω του ενδόξου μυριαγωγού Ξενοφώντος μετά της ευαρίθμου μεν ηρωικωτάτης όμως στρατιάς του παραμένει μέχρι σήμερον ζήτημα άλυτον, αγνοείται δε πόθεν ακριβώς διέσχισε την Χαλδίαν και τον Πόντον ο νοσταλγών εκείνος στρατός, και πόθεν έμπλεως χαράς και αγαλλιάσεως εχαιρέτησε το προάγγελον της σωτηρίας του υγρόν στοιχείον.
Αλλ εκτός της γεωγραφίας και η ιστορία της Χαλδίας μεγάλα παρουσιάζει χάσματα, εκάστοτε δε εις τα περί αυτής γραφόμενα επαναλαμβάνονται τα στερεότυπα «τα δ’ επέκεινα τερατώδη και τραγικά, ποιηταί και μυθογράφοι νέμονται, και ουκέτ' έχει πίστιν ουδέ σαφήνειαν» (Πλ: Θησεύς), ουδείς δε εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζομεν επελήφθη σοβαράς και ενδελεχούς μελέτης περί της ιστορίας αυτής, ώστε αναδιφών τας διαφόρους περί Χαλδίας πραγματευομένας διατριβάς, τα σωζόμενα χειρόγραφα, τους κώδικας, κτλ. συλλέγων δε επιτοπίως πληροφορίας περί των ερειπωμένων πύργων και φοουρίων, να συνθέση ιστορίαν συνεχή, πλήρη και αξίαν λόγου. Η δε εργασία αύτη πολλού κόπου και χρόνου, αλλά πλειοτέρων γνώσεων δεομένη δεν επεχειρήθη εισέτι και ...ας ελπίσωμεν, ίσως επιτεύχθη ποτέ.
Εκ τούτου λοιπόν εννοείται πόσον μικρά περί της Χαλδίας γνωρίζομεν εξ ειδήσεων εγκατεσπαρμένων εις περιοδικά και πραγματείας· το δε πρό τινων ετών εκδοθέν σχεδίασμα περί της Χαλδίας του φιλοπόνου και αξιέπαινου φίλου κ. Ιωάννου Ελευθεριάδου αδυνατεί καθό απλούν σχεδίασμα ν' αναπληρώση τοιαύτην ουσιώδη έλλειψιν.
Αλλά και η γλώσσα των κατοίκων η περιλάλητος Ποντική ή Τραπεζουντιακή διάλεκτος, περί της οποίας εσχάτως τοσούτος πάταγος εξηγέρθη, ελάχιστα ηρευνήθη και εξητάσθη φιλολογικώς, γλωσσολογικώς, καίτοι τυγχάνει ως γνωστόν μία των αρχαιοτέρων και πλουσιωτέρων διαλέκτων της ελληνικής γλώσσης, πλήθος δε γλωσσικών αυτής μνημείων, ασμάτων, παροιμιών κτλ. απαραμίλλων κατά τό κάλλος, την αφέλειαν, την λαμπρότητα, διατελεί εισέτι άγνωστον · εάν δε εδημοσιευθησάν τινα περί αυτής, ταύτα είνε μονογραφίαι, σκιαγραφούσαι απλώς το ζήτημα, αλλ’ ουδόλως αναλύονται συστηματικώς και διαλευκαίνουσαι αυτό. Εις ταύτα δε ας προσθέσωμεν τα αρχαιοπρεπή ήθη και έθιμα των κατοίκων, τα πλείστα απόκοτα ή συνέχεια των εθίμων των ειδωλολατρών ημων προγόνων, τάς δεισιδαιμονίας κ. α. Πάντα ταύτα μαρτυρούντα διαπρυσίως την καταγωγήν ημών δύνανται εξερευνώμενα πολλά ζητηματα του οικογενειακού βίου των αρχαίων να διαφωτίσωσιν επαρκώς.

Παντελής Μελανοφρύδης
Απόσπασμα από την εισαγωγή

Ο Δημήτριος Καθενιώτης και οι δραστηριότητες του


Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, πιθανώς επηρεάστηκε από την αναφορά που του έκανε ο συνταγματάρχης του ελληνικού στρατού Δημήτριος Καθενιώτης, που στάλθηκε στον Πόντο, ως ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, να αναλάβει τη στρατιωτική οργάνωση των Ποντίων και να του υποβάλει, μετά την επιστροφή του, την αναφορά του.
Ο Δ. Καθενιώτης κατά τη μετάβαση του στον Πόντο είχε μαζί του στην αποστολή εκείνη και τους ποντιακής καταγωγής αξιωματικούς Καραπαναγιωτίδη και Ανδρεάδη. Όταν έφτασε εκεί, γρήγορα κατάλαβε ο Καθενιώτης ότι η στρατιωτική οργάνωση των Ποντίων θα προκαλούσε στους Τούρκους τον φόβο για τυχόν συγκρούσεις μαζί τους.
Τον Οκτώβριο του 1919 επέστρεψε στην Αθήνα. Αφού έκανε διάφορες επαφές με τον Βρετανό πρέσβη για δημιουργία ελληνικού στρατού στο κατεχόμενο από Βρετανούς Βατούμ, η σκέψη του απορρίφθηκε ως πρόταση, οργάνωσε, όμως, τους Πόντιους στην Ελλάδα. Ήθελε να τους στείλει στον Καύκασο ως ενίσχυση. Και αυτή η πρόταση απορρίφθηκε.
Στην έκθεση που υπέβαλε στην Αθήνα, την 9η Ιανουαρίου 1920, έγραφε τις σκέψεις του για την ανάγκη οργάνωσης των Ποντίων. Σημασία μεγάλη έχει το γεγονός ότι την από 61 σελίδες αναφορά του δεν την έστειλε μόνον στον πρωθυπουργό, τα υπουργεία Εξωτερικών και Στρατιωτικών, αλλά και στον αρχηγό στρατού της εκστρατείας στη Μικρά Ασία .
Ως αξιωματικός πίστευε ότι ο αρχηγός στρατού θα λάβαινε υπόψη του την αναφορά από στρατηγικής σημασίας. Κανένας δεν έδωσε σημασία στα λεγόμενα — γραφόμενά του.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Διοικητής 33ης Μοίρας Καταδρομών Γεώργιος Κατσάνης, Κύπρος 21 Ιουλίου 1974


Γεώργιος Κατσάνης, Διοικητής της 33ης Μοίρας Καταδρομών Κύπρος, Παρών!
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και αρχές του 1990 το κλειστό γήπεδο του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, έδρα της ομάδας βόλεϊ, αποκτούσε όνομα και λεγόταν πλέον  «Κατσάνειο», προς τιμήν του  Γεωργίου Κατσάνη, αθλητή του συλλόγου, διοικητή της 33ης Μοίρας Καταδρομών στην Κύπρο. 
Ο πρώην σπρίντερ του Ηρακλή από το Σιδηρόκαστρο Σερρών πολέμησε τον  «Αττίλα» στις 21 Ιουλίου 1974 στον Άγιο Ιλαρίωνα, στην περιοχή της Κυρήνειας, μόλις τη δεύτερη μέρα της τουρκικής εισβολής και ήταν μόλις 37 ετών όταν χτυπήθηκε από τα πυρά των εχθρών. 
Υπήρξε αθλητής του Ηρακλή από τα 14 του, με καλές επιδόσεις στα 100  και  στα 200 μέτρα, στο μήκος και στις σκυταλοδρομίες. Στα 18 του εισηχθη στη Σχολή Ευελπίδων και ξεκίνησε στρατιωτική καριέρα, ώσπου ζήτησε  μετάθεση στην Εθνική Φρουρά, το 1973.
    
«Ηταν καταϊδρωμένος και το πρόσωπό του ήταν μαύρο από την επαφή στα καψαλισμένα θάμνα», γράφει για  το τελευταίο πρωινό της ζωής του Κατσάνη ο Σπ. Παπαγεωργίου στο βιβλίο του «Πεθαίνοντας στην Κύπρο»: 

«Τον τύλιγαν πού και πού οι καπνοί που έρχονταν από πιο κάτω. Κρατούσε αυτόματο και είχε στη ζώνη του χειροβομβίδες. Έδινε φωναχτά οδηγίες στους στρατιώτες του. Κάποιοι από αυτούς θυμούνται ότι τα τελευταία του λόγια ήταν : "Θα τους τσακίσουμε, παιδιά, να είσαστε σίγουροι. Σε 5 λεπτά θα είμαστε απάνω".
    »Ακουσε, όμως, κάποιους να του φωνάζουν από απέναντι: "Μη χτυπάτε, είμαστε Ελληνες, κύριε Κατσάνη". Προχώρησε δίχως προφυλάξεις και χτυπήθηκε αλύπητα από τουρκικά πυρά, θύμα μπαμπεσιάς των εχθρών, που (όπως αποδείχθηκε αργότερα) είχαν συλλέξει ονόματα και φωτογραφίες των Ελλήνων αξιωματικών. "Μη φοβάστε, θα πέσουμε, αλλά δεν θα φύγουμε, να σας αφήσουμε στα χέρια των Τούρκων", έλεγε στον φίλο του Τεύκρο Χειμώνα από την Κυρήνεια.
    Οι στρατιώτες του Κατσάνη προσπάθησαν να πάρουν το άψυχο κορμί του διοικητή τους, έδωσαν μάχη σε θερμοκρασία 42 βαθμών υπό σκιάν, αλλά δεν τα κατάφεραν».
    Το πτώμα του ήρωα Κατσάνη έμεινε άταφο στο χώμα του Πενταδάκτυλου.
    Το στρατόπεδο της Δ' Μοίρας Καταδρομών στη Ρεντίνα Θεσσαλονίκης και της 35ης Μοίρας Καταδρομών στο Σταυροβούνι της Κύπρου φέρουν και σήμερα το όνομά του.

Η κόρη του Λίνα, γράφει σχετικά : "Καθώς ξημερώνει οι μνήμες ζωντανεύουν και ξαναγίνομαι εκείνο το οχτάχρονο παιδί που ξύπνησε αγριεμένο από το θόρυβο των αεροπλάνων και τις γεμάτες αγωνία φωνές ."Τούρκοι ,Τούρκοι μας βομβαρδίζουν" .Θυμάμαι το σφίξιμο του χεριού της μητέρας μου ,θυμάμαι το κλάμα της αδερφής μου θυμάμαι το πόσο ήθελα να ήσουν εκεί πατέρα μου, μαζί μας ... 
Μα εσύ πήρες το δρόμο το παλικαρίσιο ,το δρόμο της τιμής ,της λεβεντιάς .Έμεινες πιστός στα ιδανικά που γαλουχήθηκες ποτίζοντας τη γη που τόσο αγάπησες με το αίμα σου .
43 χρόνια πέρασαν πατέρα και ακόμη σε περιμένουμε !"





Θεοφάνης Μαλκίδης

Η συνεχιζόμενη φυλάκιση του Γιάννη- Βασίλη Γιαϊλαλί και η σιωπή ΟΛΩΝ......

Η  επικοινωνία πριν λίγο καιρό από Αθηναϊκή εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας αφορούσε την φυλάκιση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί . Μου ζητήθηκε να στείλω ένα κείμενο -απαντήσεις στις σχετικές ερωτήσεις, άμεσα, κάτι που έγινε, δυστυχώς όμως οι παρακάτω λέξεις δε δημοσιεύθηκαν ΠΟΤΕ και χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρξει καμία επικοινωνία!
Το περιστατικό συνιστά άλλη μία απόδειξη στάσης ΟΛΩΝ για την περίπτωση του φυλακισμένου Γιάννη- Βασίλη Γιαϊλαλί, ο οποίος αγωνίζεται για Ελευθερία, στην Κεμαλική- Ναζιστική Τουρκία, η οποία κατέχει την Κύπρο, αμφισβητεί το Αιγαίο και τη Θράκη και δεν αναγνωρίζει τη Γενοκτονία. Δημοσιεύω το γεγονός ως έσχατη πράξη ανάδειξης της φυλάκισης του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί  γνωρίζοντας και προσωπικώς τι σημαίνει να συκοφαντείσαι και να διώκεσαι, να δικαιώνεσαι και όλοι να ΣΙΩΠΟΥΝ......


Ο Γιάννης- Βασίλης Γιαϊλαλί γεννήθηκε το 1974 στην Πάφρα της Σαμψούντας, από γονείς ελληνικής καταγωγής από τον Πόντο και την Κύπρο, όπως είχε αναφέρει ο ίδιος σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο Corporate Watch. Μεγάλωσε σε ένα φασιστικό περιβάλλον όπου οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Κούρδοι ήταν ανεπιθύμητοι, ενώ το 1994 υπηρέτησε στον τουρκικό στρατό, όπου, όπως ανέφερε, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας εγκλημάτων των Τούρκων εναντίον των Κούρδων.  
Ο Γιαϊλαλί έμαθε για την πραγματική του ελληνική καταγωγή,  άλλαξε το όνομά του από Ιμπραχίμ σε Γιάννης- Βασίλης και «αφιερώθηκε» στον αγώνα για την ελευθερία των Κούρδων και  την ανάδειξη της Γενοκτονίας των προγόνων του.
Για τη δράση του ο Γιάννης- Βασίλης Γιαϊλαλί συνελήφθη, είναι  σε απομόνωση από την 22α Απριλίου σε φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Ελατζίκ και δικάζεται την 18η Ιουλίου και στις 26 Οκτωβρίου με τις κατηγορίες  της διάδοσης "τρομοκρατικής" προπαγάνδας υπέρ του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και της προσβολής του Κεμάλ και του Ερντογάν!

1)     Υπάρχει καμία επίσημη αντίδραση από ελληνική πλευρά για τη φυλάκιση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί ;;

Έχουμε καλέσει από την πρώτη στιγμή όλους τους φορείς της Ελληνικής Πολιτείας καθώς και τους Δικηγορικούς Συλλόγους, να κινητοποιηθούν αξιώνοντας την απελευθέρωση του Γιάννη – Βασίλη Γιαϊλαλί. Επιπλέον  έχουμε υποβάλλει σχετικό αίτημα στο Υπουργείο Εξωτερικών και στη Βουλή των Ελλήνων από τις 4 Μαΐου και εδώ όμως  δεν έχει υπάρξει καμία απολύτως απάντηση.  Από την πλευρά μας μπροστά στην επίσημη ολιγωρία και αδιαφορία έχουμε ξεκινήσει σχετική πρωτοβουλία με συγκέντρωση υπογραφών δια ζώσης και ηλεκτρονικά στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://secure.avaaz.org/el/petition/Turkish_Government_Turk_Hukumeti_LEFTERIA_STON_GIANNI_VASILI_GIAILALI_Yannis_Vasilis_Yailali/sign/?aGybieb

2) Η περίπτωση  Γιαϊλαλί τελικά αποδεικνύει πως στην Τουρκία εξακολουθούν να υπάρχουν ξεχασμένοι πληθυσμοί ελληνικής καταγωγής, που ξαναβρίσκουν τις ρίζες τους;;

Σαφώς και επιπλέον θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο Γιαϊλαλί δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Ο φυλακισμένος για δέκα χρόνια στις Τουρκικές φυλακές από τα Λιβερά του Πόντου συγγραφέας του βιβλίου για τη Γενοκτονία Ταμέρ Τσιλιγκίρ και ο επίσης διωκόμενος συγγραφέας από την περιοχή του Όφεως του Πόντου Ομέρ Ασάν, είναι δύο ακόμη περιπτώσεις, ανάμεσα στις εκατοντάδες σχετικές που γνωρίζω, αλλά και στις χιλιάδες που είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν.





Οι επιστολές του Γιαϊλαλί έφτασαν στα χέρια μου από τη σύντροφό του Μεράλ Γκειλανί, η οποία αναφέρει ότι «έλαβα δύο επιστολές από τον Γιάννη   σχεδόν δύο μήνες μετά τη σύντομη επιστολή που έλαβα την πρώτη εβδομάδα μετά τη σύλληψή του. Άλλες όμως επιστολές του που περιείχαν άρθρα του για δημοσίευση σε εφημερίδες και στο διαδίκτυο, κατασχέθηκαν από τις αρχές ως  «απαράδεκτες» και  με το αιτιολογικό πως «οι εκφράσεις της κριτικής που χρησιμοποιούνται στις επιστολές που επρόκειτο να δημοσιευθούν στην εφημερίδα, αφορούν μία   ατζέντα που οι αρχές θεωρούν  προκατειλημμένη».
Ο Γιάννης  αναφέρει  πως  με τις επιστολές - άρθρα  επισήμανα «την αλήθεια για τους λόγους για τους οποίους φυλακίστηκα. Με τη σύλληψη μου, ως Έλληνας Κύπριος και  Πόντιος που είμαι, θέλουν να  τιμωρηθεί ο  Κουρδικός λαός, να σταματήσει η διεθνής αλληλεγγύη για την ανάδειξη της σφαγής στο Roboski  του Κουρδιστάν και να προωθηθεί η στρατιωτική έναντι της πολιτικής λύσης για το κουρδικό ζήτημα.
Για όλους τους κρατούμενους έχω κάνει εκκλήσεις προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης που είναι μέλη του Κοινοβουλίου  για τη διερεύνηση της κατάστασης στις φυλακές.
Η κατηγορία εναντίον μου είναι η  «δημόσια έλλειψη σεβασμού για τον Μουσταφά Κεμάλ» και η σχετική δίκη, μία από τις τέσσερις που εκκρεμούν εναντίον μου, θα γίνει  στις 18 Ιουλίου. Για τις κατηγορίες λήφθηκαν  υπόψη και τα άρθρα μου που ήταν στις επιστολές που κατασχέθηκαν .

 Η κατηγορούσα αρχή υποστηρίζει ότι τα κείμενά μου δεν αντικατοπτρίζουν  την πραγματικότητα  και είναι  «αβάσιμα» σε σχέση με τη γενοκτονία που συνέβη πριν από εκατό χρόνια»

Επιπλέον, η δεύτερη επιστολή κατασχέθηκε επειδή «περιείχε αναφορές που θεωρήθηκαν ότι  απειλούν την ασφάλεια και την προστασία των φυλακών, έχουν στόχο τους υπαλλήλους, περιέχουν ψευδή στοιχεία,  απειλές και προσβολές και προκαλούν τον  πανικό».
Τέλος ο Γιάννης αναφέρει πως «αν αναρωτιέστε για την κατάστασή μας   εκεί, είμαστε καλά σε όλα και θα συνεχίσουμε να είμαστε καλά . Δεν είναι εύκολο να πολεμήσουμε σε αυτή τη χώρα, είναι όμως  απαραίτητο να βγούμε στο δρόμο βλέποντας τα πάντα πρόσωπο με πρόσωπο»,
ενώ κλείνει τις επιστολές του «ευχαριστώντας τους φίλους  από το εξωτερικό που τον στηρίζουν με κάθε τρόπο στέλνοντας τους   αγωνιστικούς χαιρετισμούς!



Θεοφάνης  Μαλκίδης
διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και έχει κάνει τη μετάφραση  και την εισαγωγή στα κείμενα του Γιαϊλαλί που θα κυκλοφορήσουν σε βιβλίο στην ελληνική και την τουρκική γλώσσα. 

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΟΡΟΣ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

(Απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύεται στο υπό έκδοση τεύχος της «Ανατολής», με αναφορά στη 1η Πανελλήνια Συνάντηση Μικρασιατικών Συλλόγων) 
(…) Στη Συνάντηση ενώ συμμετείχαν προσφυγικά σωματεία με προέλευση από διάφορα σημεία της Μικράς Ασίας, απουσίαζαν σύλλογοι του Ποντιακού χώρου. Είναι γνωστό ότι ο οργανωμένοςΠοντιακός χώρος αυτο-διαχωρίζεται από το υπόλοιπο Μικρασιατικό, παρ’ ό,τι ο Πόντοςγεωγραφικά και ιστορικά ανήκει στον ενιαίο χώρο του Ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής. Παρά ταύτα η ενότητα των διαφόρων τμημάτων του προσφυγικού Ελληνισμού, είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.


Μπορεί ο οργανωμένος Ποντιακός χώρος, σε επίπεδο ανώτατης εκπροσώπησης να περνά μια βαθειά κρίση, με μήλον της έριδος το Πανελλήνιο Ιερό Προσκύνημα Παναγία Σουμελά, όμως σε τοπικό επίπεδο Ποντιακοί και Μικρασιατικοί φορείς μπορούν να αναπτύξουν κοινές πρωτοβουλίες. Οι κοινές δράσεις θα ανοίξουν τον δρόμο και στη συμμετοχή Ποντιακών συλλόγων στις πανελλήνιες συναντήσεις Μικρασιατικών φορέων.
Και ίσως αυτός ο στόχος της υπέρβασης του διχασμού, να είναι ισότιμης προτεραιότητας με το αίτημα για αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής. Διότι αποτέλεσμα της διάσπασης του χώρου των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής, είναι η απουσία μιας κοινής ατζέντας με αιτήματα που αφορούν το μέλλον του οικουμενικού Ελληνισμού.
Αναλογιζόμενοι την εμβέλεια του Ελληνισμού στις αρχές του 20ου αιώνα και συγκρίνοντας με αυτή των αρχών του 21ου αιώνα, μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος των συνεπειών της Μικρασιατικής Καταστροφής. Μέρος αυτών των συνεπειών θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν εάν ο Ελληνισμός της Ανατολής, ενωμένος θα έθετε τους στόχους και τα αιτήματα του. Όμως ένας διασπασμένος Ελληνισμός της Ανατολής, δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει κανένα ρόλο που ν’ αντιστοιχεί στο ιστορικό του παρελθόν και το πολιτιστικό του απόθεμα.

Γρηγόρης Κεσίσογλου

Από τον "Πόντο" Μερζιφούντας στον Απόλλωνα Πόντου και την ΠΑΕ Ποντίων: Όταν οι αθλητικοί σύλλογοι γράφουν ιστορία!


Ο "Πόντος" Μερζιφούντας ιδρύθηκε από Έλληνες της πόλης, μαθητές του Κολλεγίου "Ανατόλια" το 1903. Ήταν αθλητικός, μουσικός και πολιτιστικός σύλλογος, με μεγάλη συνεισφορά στον Ελληνισμό, η οποία κορυφώθηκε με τη δολοφονία όλων σχεδόν των μελών της ποδοσφαιρικής ομάδας λόγω της εμφάνισής της. Άσπρο και μπλε όπως η Ελληνική σημαία, όπως σημείωνε το ψευτοδικαστήριο της Αμάσειας το 1921 που στήθηκε από τους Κεμαλικούς Ναζί.
 Ο  Απόλλων Πόντου ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1926, στην προσφυγική   Καλαμαριά με  τμήματα  μαντολινάτας, χορωδία (ανδρική και γυναικεία), ποδοσφαιρικό και αθλοπαιδιών, με βόλεϊ και στίβο. Παράλληλα διέθετε ομάδες εθελοντών, από νέους (κορίτσια-αγόρια), οι οποίοι μετέφεραν σε κάθε γειτονιά της Καλαμαριάς, ανά πάσα στιγμή, τρόφιμα, φάρμακα και νερό αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο, τον φύλακα-άγγελο του τόπου. 

Το έμβλημα του Απόλλωνα σημαίνει προσφυγιά, ξεριζωμός κι ελπίδα για επιστροφή, ενώ χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μαύρο. Το κόκκινο συμβολίζει το αίμα των χιλιάδων προσφύγων που έχασαν τη ζωή τους στον Πόντο. Το μαύρο χρώμα συμβολίζει το πένθος, το αιώνιο πένθος για το ξεριζωμό, για τις πατρίδες και για τις τόσες ζωές που χάθηκαν. 
Έτσι, από την αρχή της ίδρυσης του συλλόγου στην Καλαμαριά, καθιερώθηκε ως επίσημη αθλητική ενδυμασία του Απόλλωνα η «κοκκινόμαυρη», με παράλληλα μηνύματα για τη Γενοκτονία.

Η ΠΑΕ Ποντίων ιδρύθηκε το 1975 στο προσφυγικό Ποντιακό Θρυλόριο της Ροδόπης.  Αυτό που ξεχωρίζει  είναι η νέα εμφάνιση της ομάδας για τη σεζόν 2017-18. Πρόκειται για μια εμβληματική φανέλα, σε κιτρινόμαυρο χρώμα, γεμάτη μηνύματα και ιστορικές μνήμες για τις αλησμόνητες πατρίδες και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μαζί με μαύρο σορτσάκι και κάλτσες ίδιου χρώματος. Μέσω της ιστοσελίδας της ομάδας στο Facebook, παρουσιάστηκε η νέα φανέλα με το εξής σχόλιο: «Η νέα μας εμφάνιση για τη σεζόν 2017-18... Εμβληματική, ιστορική, συναισθηματική ενόψει και της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη δύσκολη ημερομηνία της Γενοκτονίας των προγόνων μας...».
Προσωπικώς δίνω και δημοσίως, συγχαρητήρια στους εμπνευστές των εμφανίσεων του Απόλλωνα Πόντου και της ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης, των ομάδων που συνεχίζουν την ιστορία των συλλόγων του Πόντου, του Ελληνισμού του Πόντου και αναδεικνύουν  το μεγάλο και ιερό ζήτημα της Γενοκτονίας.

Το πόσο σημαντικές είναι οι πρωτοβουλίες αυτές αποδεικνύεται και από την Τουρκική αντίδραση μετά τη δημοσιοποίηση των εμφανίσεων των δύο ομάδων και τη μετονομασία του Απόλλωνα, έχοντας πλέον τη λέξη ΠΟΝΤΟΣ ως προσδιορισμό........

Θεοφάνης Μαλκίδης

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Καλαμαριά : Στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής

Στα χρόνια αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, θυμάμαι ότι στα σχολεία γινόταν διανομή γάλατος, σοκολάτας και άλλων ειδών τυριού και γλυκών από την Ολλανδία, για τα παιδιά μόνον του σχολείου. Επειδή, φαίνεται, ότι απαγορευόταν να τρώνε οι δάσκαλοι από τα είδη αυτά, μια μέρα  ο Πελοπίδας (ο δάσκαλος Πελοπίδας Χεριστανίδης) πήρε μια μεγάλη σοκολάτα και άρχισε να την τρώει μπροστά μας, για να μας δείξει, όπως είπε, πώς τρώγεται η σοκολάτα. Δηλαδή, ο άνθρωπος, για εκπαιδευτικούς μόνον λόγους αναγκάστηκε να φάει μπροστά μας τη σοκολάτα, απλώς για να μας δείξει πώς τρώγεται!
Ο Γιάννης  Βλασταρίδης (Τσανάκαλης) με άλλους Καλαμαριώτες, δεξιά ο μικρός Παναγιώτης Ασλανίδης (ο λυράρης).

Το κέντρο της Καλαμαριάς, τότε
Δίπλα στο σχολείο μας ήταν η αστυνομία, που πίσω είχε έναν κήπο. Η αστυνομία είχε περίφραγμα, το σχολείο και η εκκλησία μας δεν είχαν. Στα σκαλιά της αστυνομίας, δεξιά ήταν το μαγειρείο και αριστερά το κρατητήριο. Πιο πέρα από την αστυνομία ήσαν τα θεμέλια του Πλάτωνα, πάνω στα οποία, αργότερα, έχτισε ο γαμπρός του, ο Αμερικάνος, το σπίτι και το καφενείο του. Δίπλα στα θεμέλια, ήταν το σπίτι και το καφενείο του Σαράφη. Μετά τον Σαράφη ήταν το μοναδικό φαρμακείο, από Ντεπώ μέχρι Νέα Κρήνη. Ήταν το φαρμακείο του Λαζαρίδη. Είχε και τηλέφωνο - μεγάλη υπόθεση! - για ώρες ανάγκης.
Ακριβώς δίπλα στο φαρμακείο Λαζαρίδη, ήταν ο Τριπολίτης, με το καφενείο και το κουρείο του. Αξέχαστο το κούρεμά του! Όταν η μηχανή έφτανε στο επάνω μέρος του μαλακού εγκεφάλου, τα μάτια μας δάκρυζαν από τον πόνο. Τότε κουρεύαμε τα μαλλιά μας σύρριζα, για υγεία και καθαριότητα. Για τα παιδιά του σχολείου ήταν και υποχρεωτικό αυτό το κούρεμα.
Πιο πέρα από τον Τριπολίτη, ήταν ένα ημιυπόγειο κατασκεύασμα. Ήταν το σπίτι ενός μοναχικού γέρου, που πέρασε με το παρατσούκλι ο «Κάιζερ». Είχε έναν γιο, που ζούσε στο εξωτερικό. Μετά τον θάνατό του, ο γιος του το πούλησε το ακίνητο. Πάντως, κατά την κατοχή και στις επιδρομές των αγγλικών αεροπλάνων και τους βομβαρδισμούς, όλοι τρέχαμε στο υπόγειο του «Κάιζερ», γιατί το θεωρούσαμε ασφαλές καταφύγιο.
Μετά τον «Κάιζερ» ήταν το σπίτι του Θεόφιλου, με ένα κουρείο μπροστά. Έπειτα ένα οικόπεδο, όπου, πολύ αργότερα, έχτισαν το ακίνητό τους οι Ζαμπέτογλου, το καφενείο του Καραμανλή, το μπακάλικο του Μεντεκίδη, το μαγαζί του «Δύτη», με τους ξηρούς καρπούς και τέλος ο Τζώρτζης, απέναντι, ακριβώς, από το μπακάλικο του Φουντούκ. Αυτή ήταν η καρδιά της Καλαμαριάς. Και μέσα σε αυτήν την Καλαμαριά παίχθηκαν όλα τα έργα των παιδικών μου αναμνήσεων, με πρώτο επεισοδιακό έργο την Κατοχή.

Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Καλαμαριά...
Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Καλαμαριά, έτυχε να έχω πυρετό και ήμουν ξάπλα. Έτσι έχασα το πρώτο θέαμα. Εκείνο που με στεναχώρησε πολύ ήταν ότι πήραν το σχολείο μας και το γέμισαν στρωτιώτες. Έμεινα με το όνειρο να μεγαλώσω και να πάω σε εκείνο το σχολείο. Μας το πήραν οι Γερμανοί. Η αλάνα πίσω από την παράγκα μας γέμισε και αυτή με Γερμανούς στρατιώτες, που είχαν στήσει αντίσκηνα. Αυτά, αργότερα, διαλύθηκαν, αλλά τα σχολεία μας έγιναν στρατόπεδο και παρέμειναν κλειστά για μας, καθ όλη τη διάρκεια της κατοχής.
Το ίδιο συνέβηκε και στα άλλα σχολεία, της Αρετσούς και της Νέας Κρήνης. Μάλιστα, από το Κατιρλί έδιωξαν πολλές οικογένειες και τα σπίτια τους μπήκαν μέσα στο συρματόπλεγμα, για να χρησιμοποιηθούν ως στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Στην Καλαμαριά, θυμάμαι, αργότερα, που επίταξαν το ακίνητο του Ασλανίδη. Δεν ξέρω πόση ώρα έδωσαν προθεσμία. Την ίδια ημέρα άδειασαν μαγαζί και σπίτι. Ο Λεωνίδας και η Σοφία Ασλανίδη έτρεχαν και δεν προλάβαιναν.
Στρογγυλό και υψηλό συρματόπλεγμα χώρισε τα σχολεία μας από εμάς και η πρόσβαση πια ήταν αδύνατη. Η αυλή του σχολείου μας, και αυτή γεμάτη σκηνές και στρατιώτες. Μαζί με την κατοχή ήρθε και ο πρώτος χειμώνας. Ο χειμώνας της πείνας.

Γιώργος Ανδρεάδης
Συγγραφέας

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Ενοχλεί την Τουρκία η εμφάνιση της ποδοσφαιρικής ομάδας ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης με μηνύματα για τη Γενοκτονία !

Ενοχλεί την Τουρκία η  εμφάνιση της ποδοσφαιρικής ομάδας ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης με μηνύματα για τη Γενοκτονία ! 
Έχουμε αναφερθεί ξανά στην ενόχληση της Τουρκίας για το ζήτημα της Γενοκτονίας, ενόχληση που εκφράζεται και μέσω  τουρκόφωνης εφημερίδας που εκδίδεται στην Κομοτηνή! Ενοχλήθηκε για τη Γενοκτονία που την ονομάζει δήθεν (!!!!), ενοχλήθηκε και με τα μνημεία της Γενοκτονίας 

Τώρα και μετά τη δημοσίευσή μας, η οποία είχε μεγάλη απήχηση, για τη μετονομασία του Απόλλωνα Καλαμαριάς σε Απόλλωνα Πόντου, ο οποίος στη φανέλα του αντί για χορηγό θα έχει μηνύματα για τη Γενοκτονία, έρχεται πάλι η Τουρκία, πάλι μέσω  της ίδιας εφημερίδας να εκφράσει την ενόχλησή της για την ανάδειξη της Γενοκτονίας. 
Αυτή τη φορά η Τουρκία ενοχλήθηκε για τη φανέλα της ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης, που θα έχει μήνυμα για τη Γενοκτονία, την οποία πάλι η εφημερίδα ονομάζει δήθεν!
Το δημοσίευμα όπως μας το έστειλε η εξαιρετική ιστοσελίδα tourkikanea.gr είναι το παρακάτω :

"ΕΝΟΧΛΕΙ Η ΦΑΝΕΛΑ ΤΗΣ ΠΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ
ΣΤΗΝ ΣΕΖΟΝ 2017-2018 ΘΑ ΒΓΟΥΝΕ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΡΟΔΟΠΗΣ ΜΕ ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΘΕΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
Στον νομό Ροδόπης στην ποδοσφαιρική σεζόν 2017-2018 θα εμφανιστούν στα γήπεδα με φανέλα με την δήθεν ¨Ποντιακή Γενοκτονία¨.
Η ερασιτεχνική ομάδα ΠΑΕ Ποντίων του χωριού Θρυλόριο του δήμου Κομοτηνής, στην ποδοσφαιρική σεζόν 2017-2018, στους αγώνες που θα δώσει, θα εμφανιστεί με το σύνθημα ¨ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ-ΠΑΝΤΑ ΤΙΜΩ¨  της δήθεν ¨Ποντιακής Γενοκτονίας¨.
Στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 100 έτη από την δήθεν ¨Ποντιακή Γενοκτονία¨, πολλές οργανώσεις από τώρα κάνουν σημαντικές ετοιμασίες και σχέδια.
Αναφέρεται πως και  άλλες ποδοσφαιρικές ομάδες που αγωνίζονται σε άλλα μέρη της Ελλάδας θα εμφανιστούν με παρόμοιες φανέλες.

ΤΙ ΘΑ ΠΡΑΞΟΥΝ FIFA, UEFA ΚΑΙ Η ΕΠΣ ΡΟΔΟΠΗΣ ;
Τώρα όλα τα βλέμματα έχουν στραφεί στην FIFA. Διότι είναι γνωστό πως παγκοσμίως στα γήπεδα απαγορεύεται η πολιτική, ο ρατσισμός και η πρόκληση της απέναντι πλευράς. Αποτελεί θέμα ενδιαφέροντος το τι μέτρα θα λάβουν άραγε σε αυτή την κατάσταση πρώτα οι FIFA και UEFA και μετά η ΕΠΣ Ροδόπης"


http://tourkikanea.gr/2017/07/pontus-24/

Για ακόμη μία φορά εμφανίζονται επί ελληνικού εδάφους, οι γνωστές απόψεις, παρ' όλες τις αναγνωρίσεις που έχουμε πετύχει, παρόλα τα σχετικά νομικά κείμενα περί τιμωρίας των αρνητών και των αμφισβητιών. Απόψεις που αρνούνται και αμφισβητούν το μαζικό έγκλημα  και σχετίζονται με το αναμενόμενο χρέος από τους διασωθέντες, δηλαδή με  τα μνημεία, τις εκδηλώσεις, τη δράση μας και κάθε τι που  αναδεικνύει την υπόθεση της Γενοκτονίας ζητώντας την αναγνώριση από το θύτη  Τουρκία.
Κάθε αντίδραση θεσμική και μη, συλλογική και  προσωπική είναι εύλογη και  την αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον.....



Θεοφάνης  Μαλκίδης

Η συνοικία της Καλαμαριάς

Η καστροφραγμένη πολιτεία της Θεσσαλονίκης με τα ανηφορικά καλντερίμια, τους τουρκομαχαλάδες με τα καφασωτά, τις εβραιοσυνοικίες, και το χριστιανικό στοιχείο στριμωγμένο στην Καμάρα και το Προδρόμι με τις εκκλησίες του καταχωνιασμένες για να μην χτνπούν στο μάτι του Τούρκου κατακτητή, μετά τη σταδιακή διάνοιξη των ανατολικών τειχών, θα επεκταθεί προς αυτή την πλευρά μια ολόκληρη συνοικία.
Η σημερινή Βασιλίσσης Όλγας - επί τουρκοκρατίας, δηλαδή πριν από το 1912 - λεγόταν οδός Γιαλκάρ ή συνοικία της Καλαμαριάς, όπως την αναφέρει ο Κάρολος Ντηλ (σ. σ. Charles Diehl, 1859 - 1944, Γάλλος βυζαντινολόγος, συνδεμένος με τη Θεσσαλονίκη). Επικράτησε να λέγεται Συνοικία των Εξοχών ή των Πύργων. Αυτή η περιοχή έβαλε τη σφραγίδα ενός ανώτερου πολιτισμού με τα ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά της Μπελ Επόκ (Belle Epoque, ωραία εποχή) και της Αρτ Νουβό (Art Nouveau, σύγχρονη τέχνη). Πλούσιοι Εβραίοι, Έλληνες προύχοντες και Τούρκοι αξιωματούχοι, είναι οι κάτοικοι αυτών των αρχοντικών.

Έξω από την πόρτα της Καλαμαριά
Ήδη, ό,τι βρίσκεται γύρω από την Πύλη Καλαμαριάς και την ομώνυμη πλατεία, ονομαζόταν Συνοικία Καλαμαριάς. Έτσι, κάθε νέο κτίσαα Ίου .Ξεφυτρώνει, η τοποθεσία έξω από την πόρτα της Καλαμαριάς, με τη νέα επέκταση της πόλης προς τ ανατολικά, η αρχική της ονομασία θα προσλαμβάνει δίπλα και τον τυπικό προσδιορισμό της Καλαμαριάς.
Η περιοχή από την πλατεία της Καλαμαριάς κι αργότερα πλατεία Σιντριβανιου, η νοτιοανατολική πλευρά εκτός των τειχών, εξελίσσεται έτσι σιγά σιγά στη Συνοικία των Πύργων ή της Καλαμαριάς, που φθάνει μέχρι το Ντεπώ και λίγο παραπάνω.
Λευκός Πύργος
 ( Η περιοχή του Λευκού Πύργου βρισκόταν στα όρια της Καλαμαριάς)

Φρούριο της Καλαμαριας, ο Λευκός Πύργος.
Είναι χαρακτηριστικό  πως απο την εποχή ακόμη που ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη το 1668 και άφησε αξιόλογες μαρτυρίες γι’ αυτήν με εκείνο το γλαφυρό ύφος των Χιλίων και μιας νύχτας, στο Οδοιπορικό του ονομάζει τον Λευκό Πύργο Φρούριο και Πύργο της Καλαμαριάς και του προσδίδει τον «Έπαινο του λέοντος των φρουρίων, δηλαδή του φρουρίου της Καλαμαριάς...».
«Έχει 20 τηλεβόλα κοσμήματα του κόσμου ... Και όλα τα τηλεβόλα της Καλαμαριάς στρέφονται προς τη θάλασσα, για να προστατεύσουν τον λιμένα ... το ύψος του ερύματος (σ. σ. προφύλαγμα, οχυρό) αυτού της Καλαμαριάς από το έδαφος είναι 50 πήχεις ... (ένας τουρκικός πήχυς ή πήχης είχε περίπου 65 εκατοστά του μέτρου. Στην Ελλάδα καταργήθηκε το 1959) Η ειρκτή (σ. σ. φυλακή) της πόλης βρίσκεται μέσα στον Πύργο της Καλαμαριάς. Όλοι οι εγκληματίες - Θεός φυλάξοι! - βρίσκονται στις φυλακές αυτές...».
Και αλλού γράφει ο Εβλιγιά Τσελεμπή: «Είναι δύσκολο να βηματίσει κάποιος έξω από αυτόν τον Πύργο της Καλαμαριάς, κατά μήκος της παραλίας, γιατί το μέρος το χτυπά η θάλασσα».

Και ο Άγιος Γεώργιος (Ροτόντα) της Καλαμαριάς
Το ίδιο και ο περιηγητής Πολ Λουκάς (Paul Lukas) το 1714 ονομάζει τη Ροτόντα Ο Άγιος Γεώργιος της Καλαμαριάς, όταν αναφέρεται στην παράδοση για τον καβαλάρη, που ανάγκασε τους Τούρκους άρπαγες των κιόνων του παλαιού Αγίου Γεωργίου να τους ξαναφέρουν στη θέση τους.
Επίσης η Σχολή Καλογραιών του Αγίου Βικεντίου του Παύλου, που είχε πρωτοεγκατασταθεί στην πλατεία Καλαμαριάς (Σιντριβάνι) το 1835, πήρε τη γαλλοποιημένη ονομασία Ecole de Calamaria, γνωστή ως σήμερα ως Σχολή Καλαμαρί.

Συναγωγή της Καλαμαριάς στη σημερινή οδό Θεαγ. Χαρίση
Και στον εβραϊκό συνοικισμό, στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης, που ιδρύθηκε μετά την πυρκαγιά του 1890, η Συναγωγή των Ισραηλιτών, στην οδό Χάβρα - σημερινή Θεαγένους Χαρίση - λεγόταν Συναγωγή της Καλαμαριάς.
Επίσης, κατά την πυρκαγιά του 1917 στη Θεσσαλονίκη, οι πυροπαθείς εγκαθίστανται προσωρινώς μέσα σε σκηνές, σε επτά σημεία καταυλισμού (Τριανδρία, Λεμπέτ, κ. α.), όλα έξω από την πόλη. Ένας από τους καταυλισμούς και η Καλαμαριά σε απόσταση ενός χιλιομέτρου, ανατολικώς.
 Στο συσσίτιο της Καλαμαριάς μοιράζονταν και 1.480 μερίδες ψωμιού. Είναι, βεβαίως, πολύ μικρή η απόσταση του ενός χιλιομέτρου για να ταυτιστεί ο καταυλισμός του 1917 με τον σημερινό Δήμο Καλαμαριάς. Η απόσταση αυτή συμπίπτει εκεί προς το τέρμα της συνοικίας
Καλαμαριάς ή των Πύργων.
Λεωφόρος Νίκης,  στις αρχές του 1900. 

Η όμορφη περιοχή των Εξοχών ή της Καλαμαριάς

Έτσι ήταν από τα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, η πολυεθνική συνοικία των πλουσίων Εβραίων, Ελλήνων, Τούρκων, η μουσειακή συνοικία της Καλαμαριάς. Εμάς που τη γνωρίσαμε, μας κυριεύει γι' αυτήν μια επίμονη και μόνιμη νοσταλγία. Το θέαμα των εκατό παλατιών, με περίτεχνα σχήματα, στη σειρά, πνιγμένα με σπάνια άνθη και αναρριχητικά φυτά. Νερά που χοροπηδούν σε σιντριβάνια με χρυσόψαρα. Μικρά ρομαντικά πέτρινα μονοπάτια στους κήπους. Καναρίνια μελωδικά και ευωδιές. Αυτοκρατορικές μαρμάρινες σκάλες στην είσοδο, σιδεριές καλλιτεχνικές για φράκτες, και το οικόσημο στην αρχοντική ξυλόγλυπτη πόρτα. Και το πίσω μέρος των Πύργων - από την πλευρά της θάλασσας - να συνορεύει με τον γαλάζιο τότε Θερμαϊκό και τα καραβάκια να αρμενίζουν σχεδόν έξω από την αυλή τους. Και μπρος στον δρόμο το τραμ, και η σκαλομαρία (σε ένα σημείο, όπου ενώνονταν τα δύο οχήματα του τραμ με ένα ειδικό σίδερο, αρκετά φαρδύ, μπορούσαν να ταξιδεύουν πατώντας πάνω σε αυτό οι τζαμπατζήδες). Τα παϊτόνια, που τα έσερναν άτια γυαλιστερά, με όρθιες χέτες και γαλάζιες χάντρες στα λουριά, γύρω από τον λαιμό τους (για να μην τα ματιάζουν και για στολίδι).
Ένας παράδεισος, που μας κυνηγά και που ως σήμερα σαγηνεύει και μόνον η θύμησή του. Και ακόμη υπάρχουν ενθυμήματα από τις γραφικές εικόνες αυτού του δρόμου, που προκαλούν την ευθυμία.

Αγγελική Στεργίου
Ποιήτρια και Πεζογράφος

Καλαμαριά μου, αξέχαστη

Πραγματική δυστυχία, την περίοδο της γερμανικής κατοχής, στην Καλαμαριά, ήσαν οι πολυάριθμοι ζητιάνοι, που τριγυρνούσαν στις γειτονιές, ανάμεσα στους πεινασμένους και ζητούσαν απ’ αυτούς βοήθεια. Μετά, οι ζητιάνοι πλήθαιναν πολύ.
Ερχόντουσαν δυστυχισμένοι άνθρωποι από την περιοχή της Δράμας, κυνηγημένοι από τους Βουλγάρους, για να σωθούν.
Κατοχική ταυτότητα του Κώστα Μεντεκίδη

Μετά προστέθηκαν και φτωχοί Εβραίοι, που με το κίτρινο άστρο του Δαυίδ στο πέτο, ζητούσαν βοήθεια από τους Χριστιανούς. Για να πάει κανείς Κυριακή στην εκκλησία, έπρεπε να περάσει μέσα από διάδρομο ζητιάνων, από τη σημερινή οδό Κομνηνών, μέχρι την πόρτα της εκκλησίας. Και από τις δύο μεριές, σωριασμένοι οι ζητιάνοι καταγής, άπλωναν με κόπο το χέρι και ζητούσαν βοήθεια από τους Χριστιανούς. Και τι είχαν οι Χριστιανοί παραπάνω απ’ αυτούς;
Στο νου μου έρχεται μια μουντή μέρα του Νοέμβρη. Καθόμουν στη σειρά των νηπίων, έξω από τη ΧΕΝ. Η οδός Τραπεζούντος, δίπλα μας, αριστερά, απέχει λίγα βήματα. Ο δρόμος έρημος. Ξαφνικά εμφανίζεται μια περίπολος γερμανική. Δύο Γερμανοί στρατιώτες κρατούν ανάμεσά τους έναν νέο, μόλις 18 χρονών. Τα χέρια του νέου δεμένα. Ήταν ο αδελφός μου, ο Σωτήρης. Λίγα μέτρα πιο πίσω, βλέπω τον πατέρα μου, με σκυφτό το κεφάλι, να ακολουθεί την περίπολο. Κάποιο παιδί φώναξε εκείνη την ώρα: «Καλά του κάνανε, κλέφτης θα ήταν». Δεν είπα τίποτε, γιατί αισθάνθηκα μόνος εκείνη την ώρα.
Τον πήγαιναν στο Ντεπό, στο τμήμα Μεταγωγών, και από εκεί κρίθηκε να σταλεί στις φυλακές Γεντικουλέ. Όλη η νεολαία της Καλαμαριάς είχε, στην απόλυτη πλειοψηφία της, μπει στην Αντίσταση. Οι νέοι πλαισίωναν την ΕΠΟΝ και όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις, που υπήρχαν.
Ο πατέρας μου ήταν αυστηρά συντηρητικός και τον κατείχε φόβος μέγας για τυχόν ανάμειξη των παιδιών του στις οργανώσεις αυτές. Όλο τους συμβούλευε. Σεβόμουν τον πατέρα μου πολύ και τη γνώμη του, αλαλά η ψυχή μου ήταν σύμφωνη με την Αντίσταση. Μπορεί να ήμουν νήπιο και όμως ήξερα ότι ο αδελφός μου, ο Σωτήρης, τα βράδυα, με κίνδυνο της ζωής του, έγραφε συνθήματα στους τοίχους, μαζί με άλλους νέους της Καλαμαριάς. Έβλεπα μέσα στο σπίτι, κρυφά από τον πατέρα μου και τη μάνα μου, να γίνεται διανομή προκηρύξεων. Και όμως δεν κατέδιδα τίποτε στους γονείς μου, γιατί η ψυχή μου ήταν υπέρ της Αντίστασης και ενάντια στον κατακτητή. Και ας ήμουν μόλις πέντε χρονών.
........................................................................................................................
Η Αντίσταση φούντωνε και οι φυλακές γέμιζαν. Εξάλλου, όλη η χώρα είχε γίνει μια απέραντη φυλακή. Η αποσυμφόρηση των φυλακών γινόταν με δωροδοκίες, ή με εκτελέσεις. Οι συνεργάτες του κατακτητή βρήκαν δουλειά. Έπαιρναν ολόκληρες περιουσίες, για να σώσουν φυλακισμένους. Εάν η Αντίσταση σκότωνε κανέναν Γερμανό ή συνεργάτη του κατακτητή, τότε για αντίποινα είχαμε δύο λύσεις. Ή έπαιρναν από το Γεντικουλέ πενήντα φυλακισμένους και τους εκτελούσαν στο διπλανό Σέιχ Σου ή έκαναν μπλόκο στους ταλαιπωρημένους συνοικισμούς των προσφύγων και μάζευαν από εκεί τα θύματα.
Η ζωή δεν είχε πια αξία. Ιδίως η ζωή των προσφύγων ήταν άνευ σημασίας. Εξάλλου, οι πρόσφυγες θεωρούνταν ότι είναι το άντρο της Αντίστασης. Σε αυτό δεν έκαναν λάθος. Οι πρόσφυγες ήσαν η καρδιά της Αντίστασης και της τιμής του λαού μας και της εθνικής μας αξιοπρέπειας.

Γιώργος Ανδρεάδης
 Συγγραφέας

Μνήμες από την Καλαμαριά

Η τωρινή οδός Κομνηνών φαντάζει στη μνήμη μου σαν σκηνικό αμερικάνικου γουέστερν. Ένα σκηνικό, όπου γυρίστηκαν πολλά φιλμ, χωρίς τίποτε να έχει αλλάξει.
Στη μία γωνία της ήταν το μπακάλικο του Φουντουκίδη και απέναντι ο Τζώρτζης. Δίπλα στου Φουντουκίδη, ήταν ο φούρνος του Ταρασίδη, πιο κάτω ένα μικρό μαγαζάκι με το καφεκοπτείο ενός Αρμένη. Το πούλησε αργότερα στον Καρακασίδη, για να φύγει οικογενειακώς στην Αρμενία.
Το τσαγκαράδικο του Φιρφιρή και η καθημερινή παρέα
Δίπλα στο καφεκοπτείο ήταν ένα χασάπικο και τέλος το καφενείο του Γιάννη. Από τον τοίχο του καφενείου ξεκινούσε μια σειρά θαλάμου με πολλές οικογένειες. Ο θάλαμος αυτός έφτανε μέχρι τα μαγαζιά του Παντοφλά, του Νίκου. Μετά πάλι παράγκες. Το εργαστήρι του Σταύρου Μαβίδη, για ωρολόγια και επισκευές. Τεχνίτης ο ίδιος από το Ρίζε και το Βατούμ της Γεωργίας, είχε έρθει και αυτός με την οικογένειά του πρόσφυγας στην Καλαμαριά. Έβαζε συνέχεια στο μάτι του έναν οπτικό κύλινδρο, για να ελέγχει τις βλάβες των ωρολογίων. Τον Σταύρο Μαβίδη τίμησε η μεταξική δικτατορία με εξορία στη Φολέγανδρο.
Όλοι οι Πόντιοι νέοι ήσαν «επικίνδυνοι» εξαιτίας των προοδευτικών τους ιδεών. Έτσι τους τίμησαν με εξορίες, με εκτελέσεις και φυλακίσεις κατά τη γερμανική κατοχή και μετά, πάλι εξορίες και διώξεις, κατά τη μακρά μετεμφυλιακή περίοδο.
Δίπλα στου Μαβίδη, ήταν μια παράγκα, όπου, αργότερα, έκαμε το ζαχαροπλαστείο «Η Κυψέλη» ο «κατάσκοπος. Τον έλεγαν κατάσκοπο, αλλά ο άνθρωπος δεν είχε σχέση καμία με μυστικές υπηρεσίες ή ξένες δυνάμεις. Απλώς, συνήθιζε το απόγευμα να κάνει μια γύρα, για να δει εάν οι ανταγωνιστές του είχαν πελατεία ή όχι.. Πήγαινε μέχρι το περίπτερο της Φιλιώς, για να δει από εκεί το ζαχαροπλαστείο του Χαραλαμπίδη. Ε, αυτό έφτανε. Αμέσως του κόλλησαν το παρατσούκλι «ο κατάσκοπος».
Στην Κυψέλη είχαν ένα βαρελάκι ξύλινο, όπου με το χέρι περιέστρεφαν και έφτιαχναν παγωτό. Παγωτό πουλούσαν και περιφερόμενοι παγωτατζήδες, με οχήματα-ποδήλατα.
Μετά ήταν η παράγκα του Βουτυρά, η βρύση του Τριπολίτη, μια αλάνα και, τέλος, τα μαγαζιά του Σαμψώνογλου, τα μόνα που έμειναν όπως ήσαν. Ο γέρο Σαμψώνογλου κρατούσε το ένα μαγαζί και πουλούσε τσιμέντο, καρφιά, ασβέστη και άλλα παρόμοια. Τα άλλα δύο μαγαζιά ήσαν νοικιασμένα. Στη μέση το παπουτσάδικο του Φιρφιρή, που αργότερα έγινε το φωτογραφείο του Πέτρου Μουσικίδη και το μαγαζί του Λάζαρου. Ο Φιρφιρής εγκατέλειψε το μαγαζί αυτό και συνέχισε τις εργασίες του στην αυλή του σπιτιού του.
Είχαμε και έναν κινητό φωτογράφο, τον Χρήστο Πασαλίδη. Δεν υπάρχει, πιστεύω, Καλαμαριώτης, που να μην τον έχει φωτογραφίσει.
Μετά τον Σαμψώνογλου, ήταν πάλι αλάνα, όπου σήμερα είναι «Ο Καταναλωτής», η παράγκα του ποδήλατά και η αποθήκη του Αλέξη, που αργότερα έγινε ο θερινός κινηματογράφος «Ρεξ». Δίπλα στο «Ρεξ», ήταν ο μπαξές του Παπακωνσταντίνου και μετά, το μεγάλο δίπατο σπιτικό του Ασλανίδη. Κάτω μαγαζιά και πάνω σπίτι. Τα μαγαζιά ήσαν ένα μπακάλικο του ίδιου του Λεωνίδα και της γυναίκας του, της Σοφίας Ασλανίδη, μετά ένα κουρείο και το καφενείο του Κώτα.
Μέσα από το μπακάλικο του Ασλανίδη πέρασαν διάφοροι υπάλληλοι. Θυμάμαι τον Αλέκο Τσακαλίδη, που έγινε, μετά, μεγαλέμπορος στην ιχθυαγορά, και τον Βουτυρά τον Ηλία. Δίπλα στου Κώτα ξεκινούσαν πάλι παράγκες, με πρώτη το μανάβικο του Σιαμίδη. Το καφενείο του Κώτα άφησε εποχή, γιατί εκεί δέσποζε ο κεμεντζές και τα πρωτοπαλήκαρα, που είχαν έρθει από τον Πόντο. Είχε και γραμμόφωνο. Οι παράγκες κατηφόριζαν, μέχρι το Μάκερ, στη σημερινή οδό Πόντου.

Γιώργος Ανδρεάδης
Συγγραφέας

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Πίνακας οχυρών πόλεων - κάστρων του Πόντου

Στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού (Θεσσαλονίκη, 31 Ιουλη - 7 Αυγούστου 1988), ο ομότιμος καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελειου Πανεπιστημιου Νίκος Μουτσόπουλος,  παρουσίασε τον ακόλουθο πίνακα οχυρών πόλεων και κάστρων του Πόντου, με την ελληνική και τουρκική τους ονομασία, την περιοχή στην οποία βρίσκονταν και το είδος του οχυρώματος:
Η Ακρόπολη της Αμάσειας

Κοτύωρα (Ορντού) το κάστρο Βόων Μποζούκ Καλέ (Bozuk Kale).

Οίναιον (Οινόη) Ούνγιε το κάστρο και τα τείχη της πόλης.

Σινώπη (Σιόπ) τείχη - οχυρή πόλη.

Φαδισάνη (Φάτσα) το Πολεμώνιον Άκρον (Bucera Kale).

Κοντά στην Κερασούντα (Γκερισούν) το Γεδίκ Καυά Καλεσί.

Γαντοπέδιον στη Ματσούκα (Μάτσκα Ντερέ) το Κιοπριάνα Κιοΐ.

Παλαιοματσούκα το Παλαιόκαστρο (Χαμψίκιοϊ καλέ).

Σορώγαινα ή Σωλόχαινα (Σορουγιάνα) κάστρο.

Τζανίχα (Κανκά), κοντά στην Αργυρούπολη, κάστρο Γκιουμούς Χανέ (Κάστρο της Αργυρούπολης), και το Κογκ Καλέ.

Κουαζί (Κοβάνς) κάστρο Κεσκίκαλε..

Κοντά στο Καρά Ντερέ το Τζαβτζαγκά Καλέ.

Σουσούρμαινα ή Σούρμαινα (Συρμένε) κάστρο.

Ρίζαιον (Ρίζε) τείχη της πόλης και ακρόπολη.

Ζιλ το Ζιλ Καλέ, ακρόπολη.

Νορ Γκιάχ κάστρο.

Ηράκλεια (Καλεσίκ) το κάστρο Αρακλί Μπουρουνού (Ακρωτήριο του Αρακλί).

Τραπεζούντα (Τραμπζόν) τείχη της πόλης και η ακρόπολη.

Νικόπολη (Πιουρκ) τα τείχη της πόλης.

Ανδράπα (Βεζίρ Κιοπρού) τα τείχη της πόλης.

Κολώνια (Σεμπίν Καραχισάρ) τα τείχη της πόλης. Σατάλια τα τείχη της πόλης.

Σεβάστεια (Σιβάς) τα τείχη της πόλης.

Αδρανουτζί (Αντρανούς) τα τείχη της πόλης.

Αθήναι Άτινα (Παζάρ) το κάστρο.

Σαυράνια (Σαουρονίσενα) το κάστρο Γκιόλ Κιοϊ.

 Λεοντόπολις - Ζαληκόν (Αλάτσαμ) το κάστρο.

Καρούσα (Γκέρτζε) το κάστρο.

Ηρακλειούπολις - Πήδαχθον (Μπετοχτούν) το κάστρο.

 Αγιος Βασίλειος (Άιβασίλ) το κάστρο κοντά στο Αιβασίλ Μπουρουνού.

Πομπηϊόπολη (Τασκ Οπρού) το κάστρο κοντά στην Κιζ Καλέ και τα τείχη της πόλης.

Ευχάιτα (Αβκάτ) τα τείχη της πόλης και το κάστρο Κίζ-καγια.

Κίσσα (Κισσά) το κάστρο.

Αψαρος = Γωνέα το κάστρο.

Ίβωρα (Τσόρουμ) το κάστρο.

Ιερόν Ακρωτήριον (Γιορός Μπουρουνού) το κάστρο.

Μίμερα (Τρικυμεια) Σαμάρα το κάστρο Ορτά Χισάρ και το Γκελίντα Καλέ.

Κορδύλη (Λιβρί Καλέ) Ακσά Καλέ (Άσπρο Κάστρο).

 Πέτρωμα (Πέτρα) Σουρμά Καλέ, Μπε Ντρεμά Καλέ.

 Τρίπολη (Τιρέμπολου), το κάστρο και τα τείχη της πόλης.

Αρητιάδα (νησάκι απέναντι από την Κερασούντα) το κάστρο.

Πουγκά Αντασί το κάστρο του Οσίου Αντωνίου.

Ζεφύριος Άκρα (Ζεφίρ) το κάστρο Μπουρουνού Κεχρινά.

Νεοκαισαρόπολις (Νεοκαισάρεια, Νικσάρ) το κάστρο.

Κασταμονή (Κασταμονού) τα τείχη της πόλης.

Αμισός (Σαμψούν) τα τείχη της πόλης.

Αμάσεια (Αμάσιγια) τα τείχη της πόλης.

Ζήλα (Ζήλε) τα τείχη της πόλης.
Τραπεζούντα

Κερασούντα (Τζιρεσούν) τα τείχη της πόλης.

Υσπιρατίς (Ισπίρ) τα τείχη της πόλης.

Θεοδοσιούπολη (Ερζερούμ) τα τείχη της πόλης.

Ευδοκιάδα (Τοκάτ) τα τείχη της πόλης και το κάστρο.

Καραμβίς (Φακάς) το κάστρο Τσιομπάν Καλέ και το Μετστσέτ Καλέ.

Ιωνόπολις (Ινέμπολου) το «Αβωνού τείχος Χατσιβελί (Ισκελεσί) Μπουρουνού.

Κινώπολις το κάστρο Κί-νογλου Καλέ.

Επιμέ

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Η τοποθεσία Κανίτου - Ιστορία και θρύλος

Με τα κάστρα και καστρόπυργα της Τραπεζούντας συν­δέεται και η τοποθεσία Κανίτου, κοντά στο Λεοντόκαστρο. 
Τείχη Τραπεζούντας
Αρχειο Άρη  Κυριαζή
Τα ποντιακά έντυπα, που εκδόθηκαν κατά τη δεκαετία του 1950 στην Ελλάδα, φιλοξενούσαν τακτικά δημοσιεύ­ματα που αναφέρονταν σε διάφορα τοπωνύμια του Πό­ντου. Τέτοια κείμενα δημοσιεύθηκαν αρκετά στο περιοδι­κό «Ποντιακή Εστία» της πρώτης περιόδου (1950-1963), της «Τα Καμμένα», «Ο Αληθινός», «Τ' Αρμαλού το Χαν’» κ. ά.
 Ο Οδυσσέας Λαμψίδης, με άρθρο του στο περιοδι­κό «Ποντιακά Φύλλα», τον Απρίλη του 1937, επεχείρησε να ερμηνεύσει την προέλευση του τοπωνύμιου «Κανίτου», γράφοντας τα εξής:
 «Της πρώτης εμπορικής συμβάσεως της υπογραφείσης το έτος 1319 μεταξύ του Αυτοκράτορος Τραπεζούντος Αλεξίου Β' και Βενετίας δεν ευρέθη εισέτι το Ελληνικόν κείμενον, αλλά μόνον η λατινική μετάφρασις εσώθη μέχρις ημών. Μεταξύ των πολλών άλλων προνομίων άτινα δίδονται εις της υπηκόους της Βενετίας παραχωρείται προσέτι υπό της αυτοκρατορίας και τόπος της στέγασιν των προξενικών αρχών και διαφόρων άλλων υπηρεσιών. Εν τω προσδιορισμώ της τοποθεσίας ταύτης αναφέρεται το εξής: ... ο οποίος (τόπος) ονομάζετο Κανίτου. Εκ του χω­ρίου τούτου μανθάνομεν ότι εν τη Μεσαιωνική πρωτευούση του Πόντου - Τραπεζούντα - υπήρχε τόπος καλούμενος ‘Κανίτου’».
 Ο Οδυσσέας Λαμψίδης αναφέρει στη συνέχεια ότι και ο μητροπολίτης Χρύσανθος δεν γράφει τίποτε για την τοποθεσία αυτή στο πολυσέλιδο έργο του «Η Εκκλησία Τραπεζούντος» (1936), μολονότι αναφέρει πάρα πολλά για την τοπογραφία της Τραπεζούντας. Το λατινικό «Κανίτου» πάρθηκε από το αντίστοιχο ελληνικό, που παράγεται από τη γενική του ονόματος Κανίτης, το οποίο συναντιέται στην Τραπεζούντα από τον 10ο αιώνα, της διαπιστώνεται από το γεγονός ότι τον επίσκοπο Τραπεζούντας Βασίλειο (913- 914), που τον τίμησε η Εκκλησία ως άγιο, τον κατηγόρησαν ψευδώς κάποιοι με το όνομα Κανίτες. 
Τείχη Τραπεζούντας
Αρχειο Άρη  Κυριαζή
Από αυτό το όνομα και από τα κτήματα της οικογένειας, που βρίσκονταν ανα­τολικά από την ακρόπολη των Κομνηνών - στην περιοχή του Λεοντόκαστρου — ονομάστηκε η περιοχή «τα Καννίτου» ή «Κανίτου».

Ο Καπετανίδης για τα κακουργήματα των Τούρκων

Νίκος Καπετανίδης
Διαμαρτυρόμεθα είναι ο τίτλος ενός θαρραλέου και από τα πιο χαρακτηριστικά άρθρα του Νίκου Καπετανίδη, που δημοσιεύθηκε στην 1η σελίδα του φύλλου 23 της Τρίτης 15-1-1919 της εφημερίδας του «Εποχή»:

Με καταματωμένην καρδίαν και με πόνον που μας σφίγγει την ψυχήν, με ιεράν αγανάκτησιν και απέραντον οδύνην, διαμαρτυρόμεθα δια τα ατελείωτα άγρια κακουργήματα και δια τον απέραντον ωκεανόν του αίματος, μέσα εις τον οποίον πλέει ο μαρτυρικός Ελληνισμός της περιφερείας μας.
 Δεν έφθαναν τα θύματα που εδώσαμεν τέσσερα χρόνια τώρα, η γη δεν ήπιε ακόμα τα δάκρυα που εχύσαμεν για τους θυσιαζομένους αδελφούς μας. Όχι! Επάνω στα βουνά και μέσα στα καλύβια, κοντά εις την εστία του ρωμηού χωρικού, άγριο έρχεται πάλιν το χέρι του δολοφόνου και πνίγει τον άνδρα και σφάζει την γυναίκα και κλωτσοπατά τα παιδιά.
 Διαμαρτυρόμεθα με όλην την φλόγα της πονεμένης μας ψυχής και καταγγέλλομεν εμπρός εις κάθε τίμιον, εις κάθε ισχυρόν και ελευθερωτήν.
 Διαμαρτυρόμεθα εις την Κυβέρνησιν της οποίας καμμίαν σοβαράν ενέργειαν δεν... (ακολουθούν δύο αράδες δυσανάγνωστες, λόγω καταστροφής τους) δοκιμάζωμεν την πορείαν.
Διαμαρτυρόμεθα εις όλους τους φρονίμους που μπορούν να βλέπουν το παρόν και να κρίνουν το μέλλον.
Διαμαρτυρόμεθα εις τον δυνατόν πολιτισμένον κόσμον, εις τα όργανα και τους αντιπροσώπους του.
 Και προσκαλούμεν όλους αυτούς εν ονόματι του Θεού και της δικαιοσύνης μάρτυρας του απεράντου Ελληνικού μαρτυρολογίου που και τώρα εξακολουθεί να πληθαίνη και εξακολουθεί να γιγαντώνεται.
Καίουν στο Ρίζε, αρπάζουν στα Σούρμενα, σκοτώνουν στη Ματζούκα, ξεκοιλιάζουν στη Σπέλια, ερημόνουν στη Χότζη, λεηλατούν στο Κοσμά, καταστρέφουν στα Μεσαρέας, σφάζουν στη Γαλλίανα, σφάζουν στου Τσαγγαρή, σφάζουν παντού.
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΘΑ με όλην μας την ψυχήν και αναμένομεν.
Από την Ελληνικήν τέφραν εβλάστησεν πάντοτε ο ιερός γιγαντόκορμος φοίνιξ...
Ν.Κ.

Το Σάββατο 12-9-1920, το δημοσίευμα του Νίκου Καπετανίδη στη Εποχή για τις βαρβαρότητες των Τούρκων σε ολόκληρο τον Πόντο και σε συγκεκριμένες περιοχές, είναι πιο πολύ ένα σχόλιο και μια καταγγελία παρά ειδησεογραφικό. Γράφει:

Τα Σούρμενα αποτελούν και αυτά μίαν άκρην εις το μαρτυρολόγιον του Ελληνισμού του Πόντου. Έδωκαν θυσίας πολλάς. Οι ολίγοι που απέμειναν εις τον τόπον εκείνον, ύστερα από την μετανάστευση των περισσοτέρων, έχουν να κλάψουν πολλούς που έπεσαν κάτω από το δολοφονικό χέρι που τίποτε ποτέ δεν εφείσθη, για να εξάλειψη το ελληνικόν στοιχείον.
 Ο ανάλγητος αυτός θερισμός εξακολουθεί από χρόνον πολύν, και μόνον η ελπίς ότι κάτω από την τέφρα θ’αναβλαστήση πάλι ο φοίνιξ της δικαιοκρίτου ώρας, κρατεί τον υπολειπόμενον πληθυσμόν εις αυτήν την αβίωτον και πολυδάκρυτον ζωήν που καλείται ζωή μας. Ο Θεός ας βάλη το χέρι του.
 Και αν τα Σούρμενα θρηνούν σκοτωμούς και αν η Γεμουρά διαρπάζεται, τάχα καλύτερη είναι η τύχη του άλλου πληθυσμού, εδώ και αλλού, που μαστίζεται από δυνατήν φτώχειαν, που αλυσσοδένεται από περιορισμούς, που ατενίζει την κατάστασιν με το πλέον άπελπι βλέμμα;
Θλιβερωτέραν, ίσως, εικόνα δεν είδεν ο τόπος.

Ναυτικοί της Κερασούντας

Ναυτικοί της Κερασούντας της πλουσιότερης πόλης του Πόντου

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Απόλλων Πόντου!


Πόντος και Απόλλων Πόντου
Πριν πολλά χρόνια ασχολήθηκα και συνεχίζω να ασχολούμαι με τον αθλητισμό στον Πόντο μέχρι τη Γενοκτονία και την εκδίωξη, ενασχόληση από την οποία προέκυψαν τα βιβλία, εισηγήσεις σε επιστημονικά συνέδρια και ομιλίες. Ο "Ελληνικός αθλητικός σύλλογος του Ανατόλια Πόντος Μερζιφούντας, από το γήπεδο στην αγχόνη" και η μετάφραση του βιβλίου του μαθητή του κολλεγίου Ανατόλια Ε. Κουζινού, είναι δύο ενδεικτικές δημοσιεύσεις, όπως και οι ποδοσφαιρικές συναντήσεις που έγιναν σε όλο τον πλανήτη μετά, από πρότασή μου, αφιερωμένες στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας .
Οι πληροφορίες  που επιβεβαιώθηκαν πριν πέντε  μέρες για  αλλαγή του ονόματος του Απόλλωνα Καλαμαριάς σε Απόλλωνα Πόντου, με συγκίνησε και  με χαροποίησε για πολλούς λόγους. 
Η  έγκριση από την γενική συνέλευση της νέας ανώνυμης ποδοσφαιρικής εταιρίας με ονομασία «Απόλλων Πόντου», δεν είναι μία ακόμη είδηση που αφορά ένα αθλητικό σωματείο και τους φιλάθλους του, αφού υπάρχει η δήλωση για την εμπλοκή του Συλλόγου  στα θέματα του Ποντιακού Ελληνισμού. Παράλληλα έγινε γνωστό πως οι νέες φανέλες δεν θα φιλοξενούν χορηγούς και θα είναι αφιερωμένες στην διεθνή αναγνώριση από τον OHE και την E.E. της Γενοκτονίας.    









 

Ο Απόλλωνας της Καλαμαριάς, της προσφυγιάς, των απανταχού Ποντίων, αγκαλιάζει τους πρόσφυγες αλλά και τις χιλιάδες των προγόνων που άφησε πίσω, έγινε Απόλλων Πόντου!



Θεοφάνης Μαλκίδης