Τό παλάτ’ τή Χάρονος

-Χάρε μ’, ελ’ άφ’ς το ψόπο μου και πίασον το χέρι μ’,
 και δείξο με τη στράτα σου κι ας πορπατούμ’ εντάμαν...
Δείξο με το παλάτι σου, δείξο με το τσαντίρι σ’...
Έλέπ’ς εκείνο το βουνόν και τ’ άλλο τ’ αντιβούνι
και τ’ άλλο τ’ αντιπέραστον, ντο εν ψηλόν και μέγαν;
 Εκεί έχω την τέντα μου, εκεί εν το τσαντίρι μ’...
Τη τέντας ίμ’ και τα σκοινιά τη νυφαδίων τζάμιας,
τη τέντας ίμ’ και το μαρτάκ’ παλληκαρί βραχίονας...,
τη τέντας ίμ’ και το τεμέλ’ γερονταδίων στήθια.
Εκεί τη γέρ’τς βάλνε τεμέλ’ τα παλληκάρια στύλους,
και τη νυφάδες τ’ έμορφους σταλίζνε παραστάρια...
Εκεί σόν  Αδ’ τον σκοτεινόν, σήν γήν το βρουχνιασμένον,
εκεί τα πόρτας χάλκενα, τζαγκαλοκαρφωμένα...
Τζάρχαν κάθουνταν άρχοντοι, τζάρχαν τα παλληκάρια...
σή τζάρχας ίμ' το κλείδωμαν κουρκουλωμέν’ νυφάδες.
Εκεί έχω την τέντα μου, εκεί εν το τσατίρι μ’...
Εκεί πού πάει,’κί κλώσκεται, εκεί πού πάει, ξάν’κ’ έρται!..

                                    ★ ★★

ψόπον = ψυχούλα, (ψή = ψυχή),

 τζάμιας = πλεξίδες,

 μαρτάκ’ = κεντρικό ξύλινο δοκάρι,

 βραχίονας = βραχίονες, μπράτσα, χέρια,

 τεμέλ’ = θεμέλιο,

παραστάρια = ξύλινοι στύλοι δεξιά κι αριστερά της πόρτας,

βρουχνιασμένον = μουχλιασμένο,

τζαγκαλοκαρφωμένα = καρφωμένα με τζιγκέλια,

τζάρχαν = κυκλικά, σε κύκλο (με ακουμπισμένες τις πλάτες),

κουρκουλωμέν’ = κουκουλωμένοι, σκεπασμένοι στο κεφάλι (κουκουλωμένες).

 Το παλάτι του Χάρου

-Πριν να με πάρεις, Χάροντα, για πιάσε μ’ απ’ το χέρι

 και δείξε μου τη στράτα σου κι ας πορευτούμε αντάμα... 

Δείξε μου το παλάτι σου, δείξε μου τη σκηνή σου...

-Βλέπεις εκείνο το βουνό και τ’ άλλο τ’ άντιβούνι

 και τ’ άλλο τ’ αντιπέραστο, πούναι ψηλό και μέγα;

Εκεί έχω την τέντα μου, εκεί και τη σκηνή μου...

Την τέντα μου την στέριωσα με νυφαδιών πλεξίδες, 

τα μπράτσα ενός παλικαριού έβαλα για δοκάρι...

 και για θεμέλια έβαλα τα στήθια των γερόντων.

Οι γέροι θεμελιώνονται κι οι νέοι στύλοι στέκουν,

νυφούλες καλοστόλιστες στις πόρτες παραστέκουν.

 Εκεί στη μουχλιασμένη γη, τον σκοτεινό τον Άδη,

  οι πόρτες εκεί χάλκινες, τσιγκελοκρεμασμένες...

Σε κύκλο αρχόντοι κάθονται, κύκλο τα παλληκάρια,

 νύφες κουκουλοσκέπαστες εκεί πού κλείν’ ό κύκλος.

  Εκεί έχω την τέντα μου, εκεί και τη σκηνή μου...

  Εκεί όποιος πάει, δεν έρχεται και πίσω δεν γυρίζει!...

Στάθης Ι. Αθανασιάδης