Τα μνημεία των Ποντίων

Παραφράζοντας το γνωστό λεγόμενο ότι, «όπου ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή», θέλουμε να επισημάνουμε ότι όπου ανεγείρεται ένα μνημείο για τη γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού, κλείνουν τα στόματα εκείνων που την αμφισβητούν και ανοίγουν νέοι δρόμοι για την ενημέρωση των Ελλήνων και όλου του κόσμου για το έγκλημα που έκαναν οι Τούρκοι σε βάρος των Ποντίων, κατά την περίοδο 1915 - 1923.

Ίσως μερικοί να νομίζουν ότι δεν χρειάζονται άλλα μνημεία, αφού πριν από λίγο καιρό έγιναν τα αποκαλυπτήρια του κεντρικού μνημείου της γε­νοκτονίας στην πλατεία Αγίας Σοφίας, για την ανέγερση του οποίου τόσο ταλαιπωρήθηκαν από ορισμένους συμπατριώτες που δεν το ήθελαν, οι πρω­τεργάτες ανέγερσής του, μαζί με τη δημοτική αρχή Θεσσαλονίκης.

Δυστυχώς, επί δεκαετίες οι Πόντιοι είναι παραγκωνισμένοι και μόνον τα τελευταία είκοσι - τριάντα χρόνια κατόρθωσαν να κάνουν τη δυναμική τους παρουσία και να τους υπολογίζουν ως Πόντιους εχθροί και φίλοι και να μην τους βλέπουν όλοι, όπως πριν, ως καλούς χορευταράδες και τίποτε άλλο.

Τα μνημεία αυτά, άσχετα με την όποια καλλιτεχνική τους αξία, αποτελούν στολίδια για τις πλατείες των πόλεων και των χωριών, όπου στήνονται. Στο­λίδια είναι τα μνημεία για τον εθνομάρτυρα Νίκο Καπετανίδη στη Βέροια, για τον ποντιακό ελληνισμό, γενικά, στην πλατεία Δαβάκη της Καλλιθέας Αττικής, στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης, στη Θέρμη, και όπου αλλού.

Δεν πρέπει να μη σημειώνεται ιδιαιτέρως ότι μνημεία για τον Πόντο και τους Πόντιους έχουν στηθεί και στο εξωτερικό, όπου η ομογένεια δεν ξεχνά ποτέ την προέλευσή της.

Όσο και να χαρακτηρίζει η αδιαφορία τον σημερινό πολυπράγμονα άν­θρωπο, κάποιοι, αρκετοί, θα σταθούν μπροστά π. χ. στο μνημείο που έστησε η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης για τον Πόντιο παπά και δάσκαλο στην πλατεία Αγίας Σοφίας, και θα κάνουν ορισμένες σκέψεις για το συμβολισμό του μνημείου και την πραγματικότητα που έζησε ο ποντιακός ελληνισμός και γενικότερα ο προσφυγικός. Χώρια που τα μνημεία αποτελούν τόπο ενό­τητας, έστω και φαινομενικής, η οποία θα φέρει κάποια στιγμή και την πο­λυπόθητη από τους απλούς Πόντιους πραγματική ενότητα.

Όλοι όσοι συμβάλλουν στην ανέγερση μνημείων για τον ποντιακό ελληνι­σμό θα μείνουν για πάντα στη μνήμη των Ποντίων.

Ό,τι θυμίζει την αγαπημένη πατρίδα, τον Πόντο, πρέπει να γίνεται και γι­αυτό θα πρέπει να απευθυνθούν θερμά συγχαρητήρια στους συλλόγους των Ποντίων και στα κατά τόπους δημοτικά συμβούλια, που ανήγειραν μνημεία για τη γενοκτονία και για τους Πόντιους, γενικά.

Πάνος Καϊσίδης

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας