έκοψεν τη Γιούρκα το τιρλίκ',
θέλ' μούφταν η Μαρία.
Να φορεί και πάει σο παζάρ',
οι γειτών' να θαυμάζ'νε,
και θέλ' Ευρώπης λάστικα, σον πάγον
ντο 'κ' εγλτζ'νε.
Κατιφεδένεν γούναν θέλ', με την καδέναν ώραν,
να βάλ' φτο σην γούλαν ατ'ς
και κουζτουρεύ' την χώραν.
Θέλ' και τσαντίτσαν, που να έό'
μόνον τρανά τα οείλ',
να βάλ' απέσ' τα σίμιτκας, κάποτε τα πιπίλ'.
Κάποτε σον μπιόγραφον να εβγαίν' μετ' Εκείνον
και θέλ' και γάντ' να φορεί,
οντές αλμέει το χτήνον.
Ατώρα που ερχόντιναν, θέλ' η Μαρία ας σ' ούλ'
και άλλο το στομάχιν ατ'ς 'κι σ'κών'
και τα φασούλ'.
Κουχάρκαν θέλ' να μαγερεύ',
νιάνκαν για τα παιδία τ'ς
Και φέρσελον ν' εμπαίν' και βγαίν',
λιγούται η καρδία τ'ς.
Γιάγκος Κανονίδης-Τοπχαράς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου