Μόλις σήκωναν το νεκρό, έχυναν νερό στο μέρος όπου ήταν και έσπαναν ένα πιάτο. Όπως σπάνει το πιάτο να σπάσει και το κεφάλι του χάρου. Άνοιγαν πόρτες και φεγγίτες για να φύγει ο Χάρος, ενώ οι γειτόνοι έκλειναν τις δικές τους μη τυχόν και μπει μέσα.
Νέοι δυνατοί βαστούσαν το φέρετρο από τις 4 γωνίες, αν δε ο νεκρός ήταν βαρύς, έβαζαν σχοινί στις δύο άκρες: Μπροστά πήγαινε τΟ πώμα της κασέλας, έπειτα τα κόλλυβα, ο σταυρός, ο ψάλτης, ο παπάς, το λείψανο, οι σπιτικοί, συγγενείς και λαός. Πολλοί στην εκφορά καλούσαν όλους τους παπάδες της Σαντάς, άλλοι μόνο των κοντινών χωριών.
Η μάνα δεν ακολουθούσε το λείψανο του πρώτου παιδιού της, γιά vα μην της πάρει ο Χάρος και άλλα.
Αν ο καιρός ήταν καλός, η περιφορά γινόταν όχι από σύντομο δρόμο προς την εκκλησία, αλλά κάμνοντας το γύρο του χωριού, σε μερικά μέρη, πλατείες, αλώνια, βρύσες σταματούσαν, απόθεταν καταγής το λείψανο κι' ο παπάς διάβαζε συγχωρητική ευχή, τα κλάματα και τα μοιρολόγια όχι μόνο δεν έπαυαν αλλά δυνάμωναν.
Όταν έφθαναν στην αυλή της εκκλησίας, εκείνες που είχαν φρεσκοθαμμένα πρόσωπα, δεν έμπαιναν μέσα, αλλά πήγαιναν στον τάφο τους που ήταν στον αυλόγυρο της εκκλησίας και μοιρολογούσαν.
Στην εκκλησία απόθεταν το λείψανο κάτω από τον πολυέλαιο. Οι σπιτικοί και συγγενείς τριγύριζαν το λείψανο και έκλαιγαν χαμηλά, ενώ ο παπάς και οι ψάλτες έψαλλαν την νεκρώσιμη ακολουθία. Στο «Δεύτε τελευταίον ασπασμόν οι περισσότεροι φιλούσαν το πρόσωπο και άλλοι την εικόνα που ήταν επάνω στο στήθος του νεκρού.
Στάθης Αθανασιάδης
(Γεροστάθης)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου