Η 19η Μαΐου δεν είναι μόνο μια ημέρα πένθους για τους Έλληνες.
Είναι η ημέρα που ο χάρτης της Άγκυρας τίθεται σε δίκη.
Ο Πόντος δεν ήταν υποσημείωση.
Η Σμύρνη δεν σβήστηκε από τη Σμύρνη.
Η Τραπεζούντα εξακολουθεί να αναπνέει κάτω από την Τραπεζούντα.
Η Αμισός κάτω από τη Σαμψούντα.
Η Κερασούς κάτω από την Κερασούντα.
Τα Κοτύωρα κάτω από το Ορντού.
Η Αμάσεια κάτω από την Αμάσεια.
Η Κωνσταντινούπολη κάτω από την Κωνσταντινούπολη.
Αυτά τα ονόματα δεν είναι νοσταλγία.
Είναι αποδεικτικά στοιχεία.
Αυτή είναι η αισχρότητα της 19ης Μαΐου.
Η Τουρκία την χαρακτηρίζει ως την αρχή του εθνικού αγώνα του Κεμαλ.
Ο Πόντος τη θυμάται ως το πιστοποιητικό θανάτου του.
Αλλά το βαθύτερο έγκλημα δεν είναι το ημερολόγιο.
Είναι ο μύθος.
Για να γεννήσει ένα έθνος που διεκδικεί την τουρανική αγνότητα, η Άγκυρα έπρεπε να σβήσει την Ανατολία που απέδειξε το αντίθετο.
Το κράτος δεν σκότωσε μόνο τους «ξένους».
Καταβρόχθισε τους λαούς που αποτελούσαν την κοινωνία του.
Την ελληνική Ανατολία.
Η αρμενική Ανατολία.
Ασσυριακή Ανατολία.
Κουρδική Ανατολία.
Λαζική, γεωργιανή, τσερκέζικη, εβραϊκή και αραβική Ανατολία.
Οι μάρτυρες έπρεπε να εξαφανιστούν επειδή ξεσκέπασαν την απάτη.
Ένα τοπωνύμιο είναι ένα αρχείο.
Ενα επώνυμο είναι μια ομολογία.
Μια οικογενειακή σιωπή επιβιώνει από ένα κρατικό αρχείο.
Η Άγκυρα δεν μετονομασε μόνο πόλεις.
Μετά μετονομάσε ανθρωπους.
Οι γιαγιάδες έγιναν φήμες.
Οι παππούδες έγιναν παραλείψεις.
Οι εκκλησίες έγιναν τρόπαια.
Οι γλώσσες έγιναν ψίθυροι της κουζίνας.
Τα χωριά έγιναν συντεταγμένες κάτω από τουρκικές πινακίδες.
Ο παντουρανισμός είναι το ψέμα: παίρνεις τη γλώσσα, προσθέτεις βέλη, μεταμοσχεύεις την καταγωγή, σβήνεις τους προσηλυτισμενους, τους απορροφημένους, τους δολοφονημένους, τους μετονομασμένους και τους ανώνυμους, και μετά αποκαλείς το αποτέλεσμα πεπρωμένο.
Γι' αυτό έχει σημασία ο Πόντος.
Δεν ήταν μόνο θύμα.
Ήταν απόδειξη.
Και τα αποδεικτικά στοιχεία έπρεπε να καταστραφούν.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων δεν ήταν μόνο η δολοφονία των Ελλήνων του Πόντου.
Ήταν η καταστροφή ενός πολιτισμού: του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, της Ανατολικής Θράκης, της Σμύρνης.
Η μέθοδος ήταν απλή: σκοτώστε τους ανθρώπους, αδειάστε τα χωριά, καταλάβετε τις εκκλησίες, σιωπήστε τα σχολεία, πάρτε τα σπίτια, μετονομάστε τον χάρτη και μετά κατηγορήστε τους νεκρούς για πρόκληση.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Άγκυρα εξακολουθεί να πανικοβάλλεται όταν επιστρέφουν τα παλιά ονόματα.
Ένα όνομα ανοίγει ξανά τον φάκελο.
Ένα όνομα καταρρίπτει το άλλοθι.
Και υπάρχει κάτι ακόμα πιο σκοτεινό.
Η σύγχρονη Τουρκία δεν γεννήθηκε από έναν εξυγιανισμένο μύθο της Κεντρικής Ασίας.
Η Ανατολία ήταν ελληνική, αρμενική, ασσυριακή, κουρδική, λατζική, γεωργιανή, τσερκέζικη, εβραϊκή και αραβική πριν η Άγκυρα τη συμπιέσει σε μια κρατική ορθοδοξία.
Πολλοί πολίτες της σημερινής Τουρκίας φέρουν την καταγωγή, τα επώνυμα, τις οικογενειακές σιωπές και τις μεταμορφωμενες μνήμες των ίδιων των λαών που το κράτος προσπάθησε να σβήσει.
Γι' αυτό και αυτός ήταν ιστορικός κανιβαλισμός.
Ένα κράτος έφαγε το δικό του παρελθόν και στη συνέχεια ονόμασε την πέψη του εθνική οικοδόμηση.
Αρμένιοι.
Ασσύριοι.
Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας.
Η Σμύρνη στις φλόγες.
Τα άδεια χωριά.
Οι πόλεις με τα νέα ονόματα.
Οι εκκλησίες που μετατράπηκαν σε τρόπαια.
Τα αρχεία κλειδωμένα, χλευασμένα και απορριφθέντα.
Αυτή δεν είναι μια τραγωδία που κληρονόμησε η Τουρκία.
Είναι ο κατάλογος των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας της Άγκυρας.
Και ο κατάλογος δεν έκλεισε το 1923.
Επανήλθε στην Κύπρο το 1974, όταν η εισβολή έγινε κατοχή.
Επέστρεψε εναντίον των Κούρδων ως πολιτική: κατεστραμμένα χωριά, αναγκαστικός εκτοπισμός, καθεστώς έκτακτης ανάγκης και απαγόρευση της κουρδικής ταυτότητας.
Το μάθημα δεν είναι το μίσος.
Το μάθημα είναι η μη εξουσιοδοτημένη μνήμη.
Επειδή ο Χίτλερ κατάλαβε τη χρησιμότητα των ξεχασμένων εγκλημάτων.
Η φράση που του αποδίδεται πριν από την εισβολή στην Πολωνία εξακολουθεί να καίει στην ιστορία:
«Ποιος, τελικά, μιλάει σήμερα για την εξόντωση των Αρμενίων;»
Εμείς μιλάμε.
Για κάθε όνομα που σβήστηκε.
Για κάθε λαό που η Άγκυρα προσπάθησε να θάψει κάτω από μια νέα πινακίδα.
Δεν θυμόμαστε για τους νεκρούς.
Θυμόμαστε για τους ζωντανούς, και για εκείνους που θα επαναλάμβαναν τα εγκλήματά τους αν ο κόσμος τους μάθαινε ότι η αμνησία είναι ατιμωρησία και ότι η μνήμη μπορεί επίσης να δολοφονηθεί.
Ictinus
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου