Ο γέρων, η γραία

Αχ τα χρόνα πώς δαβαίν'νε - άλλ' να τρων' και άλλ' να κλαίγνε
Ενεγκάστα 'κ' επορώ - έμορφα να πορπατώ
τα παράπονα μ' θ' ευτάω — σον δατρόν όμως ας πάω
τα ελπίδας που πουλεί - και κανέναν 'κι πονεί,
την υγεία σ', λέει, φροντίζ' — χωρίς ξάι να κοκκινίζ'.
Τα χέρ' ατ' όντες απλών' - και την τσόπε σ' ευκαιρών'.
Χάλα απάν' και χάλα αφκά - άρ' ατός 'δεν 'κ' εγροικά.
Χάσον, κόριτσ' τον γιατρόν - απεδάβ' ατον ατόν,
Τα χερόπα μ' τεντελίζ'νε - τα χειλόπα μ' μουρμουρίζ'νε,
το κιφάλι μ' ευκαιρώθεν - το αχούλι μ' ετελώθεν,
να νουνίζω 'κ' επορώ — νια τα χάλα μ' να τερώ,
με τα δόντα μ' χαλαμένα — και τα μάγ'λα μ' σουφρωμένα,
με τ' ωτία μ' κουφωμένα — με τ' ομμάτα μ' θολωμένα,
τα ποδάρα μ' τοχτωμένα — και τα μέσα μ' ζαρωμένα.

Γλέντι στο χωριό (Σανταίοι 1ης γενιάς)

Η κοιλία μ' εκρεμάεν - η καρδία μ' εχαλάεν,
τα νεφρά μ' 'κι λειτουργούν - τα ηντέρα μ' πα πονούν,
το στομάχι μ' πάντα τσούζ' — και η γούλα μ' πάντα κούζ',
να κουρτώ σωστά νουνίζω — γιαμ τον λάρυγγα μ' τσερίζω.
Τα πνευμόνα μ' χουρχουρίζ'νε — τα μυτία μ' πα υλίζ'νε,
τα μαλλία μ' άσπρα χόνα με χαράντας και με πόνο,
'δέν να λέω 'κ' επορώ — τον θεόν παρακαλώ
ή τα χάλα μ' να λαρών' - ή την ψη μ' να ευκαιρών',
έμορφος έν' η ζωή - να νουνίζ' και ν' απορεί
το ψωμόπον πώς εβγαίν' — και ο χρόνος πώς δαβαίν'.
Τα παιδία μ' τοπλαεμένα — τα εγγόνα μ' βολεμένα,
είμαι ευχαριστημένος — και με πόνο φορτωμένος,
ατό έτονε η μοίρα μ' — αρ' ας πάω με την λύρα μ',
να χορεύετε, μη κλαίτεν - εντολήν έτον να λέτεν
τη κυρού ευχαριστίας - να καπνίζ'νε τα εστίας.

Του δρα Ευστάθιου Ν. Χαϊτίδη