Η κατάσταση στον διασπασμένο ποντιακό χώρο, που οφείλεται στις επιπολαιότητες και την αλαζονεία ορισμένων συμπατριωτών μας, ίσως να μην γίνεται αντιληπτή από αρκετούς που δραστηριοποιούνται στους φορείς των Ποντίων, γιαυτό και συνεχίζουν να την τροφοδοτούν διαρκώς με περισσότερο μίσος και ακόμη περισσότερη επιπολαιότητα.
Ενώ οι Πόντιοι έχουν να παλέψουν για την αναγνώριση της ιστορίας τους, μέσα στο αδιάφορο ή και εχθρικό ελλαδικό περιβάλλον, οι ταγοί τους βάλθηκαν να μετράνε κουκιά και να κορδώνονται ότι «εμείς είμαστε οι πολλοί, οι άλλοι δεν υπάρχουν...», συμπληρώνοντας τις δραστηριότητές τους με καμιά εκδήλωση για τη γενοκτονία ή με μουσικοχορευτικές επιδείξεις των ικανοτήτων τους.
Οι Πόντιοι, ωστόσο, έχουν πολλά και πολύ αξιόλογα, όπως είναι η λογοτεχνία τους, η διάλεκτος, η προπαγάνδα των ιεραποστολών των άλλων δογμάτων στον Πόντο, το εμπόριο και η συμβολή σε αυτό του «εμπορικού ναυτικού» των Ποντίων, τα κάστρα, οι εφημερίδες και τα περιοδικά τους, η ανταλλάξιμη περιουσία κ. ά. Για την έρευνα, μελέτη και προβολή όλων αυτών, οι ηγέτες του δεν ενδιαφέρονται καθόλου ούτε και φρόντισαν ποτέ να βρουν τους ερευνητές, να τους βοηθήσουν στην προσπάθειά τους.
Κανείς δεν μπορεί να διαγράψει την προσφορά εκατοντάδων συμπατριωτών μας στο κίνημα για την αναγνώριση της προσφοράς των Ποντίων στη συνολικότερη ελληνική ιστορία. Εκατοντάδες ονόματα, ζώντων και πεθαμένων, μπορεί να αναφέρει ο καθένας.
Υπάρχουν, όμως, και κάποιες άλλες αλήθειες. Εκτός από τη βασική σύγκρουση για τον έλεγχο του ποντιακού κινήματος, υπάρχει και η σύγκρουση ανάμεσα στους ερευνητές και σε εκείνους που, όντας εντελώς ή σχετικώς ανίδεοι, έχουν πιάσει τις καρέκλες και δεν τις αφήνουν με κανέναν τρόπο.
Η σύγκρουση οφείλεται στο γεγονός ότι οι ερευνητές νιώθουν εντελώς αβοήθητοι στις προσπάθειές τους. Οι πνευματικοί άνθρωποι της πρώτης γενιάς έγραφαν, βουτώντας τη γραφίδα τους στο αίμα της καρδιάς, γιαυτό και οι τότε συγκρούσεις βρίσκονταν σε άλλα επίπεδα. Τα διέκρινε ο συναισθηματισμός, και όχι η επιπολαιότητα των σημερινών. Ο οργανωμένος ποντιακός ελληνισμός, συγκινείται τώρα συνήθως μόνον με χορούς και τραγούδια και στέκει αδιάφορος απέναντι στα άλλα.
Αν ρωτήσει κανείς τους ταγούς πώς βοήθησαν στην έρευνα, μελέτη και προβολή της ιστορίας των Ποντίων, εκτός από τις αοριστίες που θα ξεφουρνίσει ο καθένας, ίσως ψελλίσει και για κάποιες εκδηλώσεις για τη γενοκτονία ή να αναφέρει με καμάρι τη συμμετοχή του σε κάποιο χορευτικό, σε κάποιο δ. σ. Με το δίκιο του να καμαρώνει, αλλά αυτά σήμερα δεν αρκούν.
Santeos
Ενώ οι Πόντιοι έχουν να παλέψουν για την αναγνώριση της ιστορίας τους, μέσα στο αδιάφορο ή και εχθρικό ελλαδικό περιβάλλον, οι ταγοί τους βάλθηκαν να μετράνε κουκιά και να κορδώνονται ότι «εμείς είμαστε οι πολλοί, οι άλλοι δεν υπάρχουν...», συμπληρώνοντας τις δραστηριότητές τους με καμιά εκδήλωση για τη γενοκτονία ή με μουσικοχορευτικές επιδείξεις των ικανοτήτων τους.
Οι Πόντιοι, ωστόσο, έχουν πολλά και πολύ αξιόλογα, όπως είναι η λογοτεχνία τους, η διάλεκτος, η προπαγάνδα των ιεραποστολών των άλλων δογμάτων στον Πόντο, το εμπόριο και η συμβολή σε αυτό του «εμπορικού ναυτικού» των Ποντίων, τα κάστρα, οι εφημερίδες και τα περιοδικά τους, η ανταλλάξιμη περιουσία κ. ά. Για την έρευνα, μελέτη και προβολή όλων αυτών, οι ηγέτες του δεν ενδιαφέρονται καθόλου ούτε και φρόντισαν ποτέ να βρουν τους ερευνητές, να τους βοηθήσουν στην προσπάθειά τους.
Κανείς δεν μπορεί να διαγράψει την προσφορά εκατοντάδων συμπατριωτών μας στο κίνημα για την αναγνώριση της προσφοράς των Ποντίων στη συνολικότερη ελληνική ιστορία. Εκατοντάδες ονόματα, ζώντων και πεθαμένων, μπορεί να αναφέρει ο καθένας.
Υπάρχουν, όμως, και κάποιες άλλες αλήθειες. Εκτός από τη βασική σύγκρουση για τον έλεγχο του ποντιακού κινήματος, υπάρχει και η σύγκρουση ανάμεσα στους ερευνητές και σε εκείνους που, όντας εντελώς ή σχετικώς ανίδεοι, έχουν πιάσει τις καρέκλες και δεν τις αφήνουν με κανέναν τρόπο.
Η σύγκρουση οφείλεται στο γεγονός ότι οι ερευνητές νιώθουν εντελώς αβοήθητοι στις προσπάθειές τους. Οι πνευματικοί άνθρωποι της πρώτης γενιάς έγραφαν, βουτώντας τη γραφίδα τους στο αίμα της καρδιάς, γιαυτό και οι τότε συγκρούσεις βρίσκονταν σε άλλα επίπεδα. Τα διέκρινε ο συναισθηματισμός, και όχι η επιπολαιότητα των σημερινών. Ο οργανωμένος ποντιακός ελληνισμός, συγκινείται τώρα συνήθως μόνον με χορούς και τραγούδια και στέκει αδιάφορος απέναντι στα άλλα.
Αν ρωτήσει κανείς τους ταγούς πώς βοήθησαν στην έρευνα, μελέτη και προβολή της ιστορίας των Ποντίων, εκτός από τις αοριστίες που θα ξεφουρνίσει ο καθένας, ίσως ψελλίσει και για κάποιες εκδηλώσεις για τη γενοκτονία ή να αναφέρει με καμάρι τη συμμετοχή του σε κάποιο χορευτικό, σε κάποιο δ. σ. Με το δίκιο του να καμαρώνει, αλλά αυτά σήμερα δεν αρκούν.
Santeos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου