Τα Παναΰρια

Σαντά, Σαντά λελεύω σε και τ' έμόν ε πατρίδα
εγέντον έξ, έφτά χρόνια όγώ εσέν ντό 'κ είδα.
Λελεύω σε, λελεύω σε μίαν και αλλομίαν,
τ' ομμάτια 'μ εσκοτείνεψαν ας σην αρωθυμίαν.
Κρούγνε σόν νου 'μ τα χορόντας τ' εσά τα παναΰρια
ο κόσμος κουμουλιάεται ας όλια τα χωρία.
Αλλ' με τα λύρας έρχουνταν και αλλ' με τα ζουρνάδας
κι από μακρά  με το γραγρού και με τα τονανμάδας.

Και αρχινά το φαεπότ εκεί σά παρχανάδας,
αδά κι εκεί ούλ τραβωδούν κ' ευτάγνε σσιαματάδας,
τραβωδούνε για την σεβτάν και τό χορόν γουρεύνε,
τραβωδούν για την ξενιτιάν και τα τιάρτια 'τουν λέγνε.
Μεσοκαιρίτζες σο χορόν εμπαίννε στέρια στέρια
κι αποπίσ άτουν έρχουνταν τσσεχέλκα φωταχτέρια.

Ανάθεμα την ξενιτιάν τη ξενιτιάς τα τιάρτια
'κι άφήν τ' αρθώψ να χχαίρουνταν και παίρν' ατείν μουράτια.