Συνηθίζουν πολλοί Πόντιοι να αναφέρουν αόριστα, αλλά με δικαιολογημένα μεγάλη υπερηφάνεια, ότι ο ποντιακός ελληνισμός ανέδειξε πολλές προσωπικότητες στις επιστήμες, τις τέχνες και τα γράμματα ... και στη συνέχεια βάζουν όλους αυτούς στην άκρη και μιλάνε με πολλή γλύκα για χορευταράδες, τραγουδιστάδες, πολιτευτάδες και παπάδες!
Και όμως, οι προσωπικότητες που διαπρέπουν σε όλους τους προαναφερόμενους τομείς και μας κάνουν υπερήφανους, δεν είναι κάτι αόριστο, δεν κατοικούν στα σύννεφα, δεν περιθωριοποιούνται ούτε και σηκώνουν ψηλά τη μύτη, αλλά ζουν και ανασαίνουν ανάμεσα μας, αφουγκράζονται τις αγωνίες μας, παλεύουν μαζί μας για κάτι καλύτερο, είναι σάρκα από τη σάρκα μας. Έχουν υπόσταση και κύρος.
Και μόνον στις επιστήμες αν σταματήσουμε και ειδικότερα στην ιατρική, έχουμε να απαριθμήσουμε πολλούς, μερικούς σχετικά άγνωστους και άλλους αρκετά επιφανείς ή και δημοφιλείς, όπως ο Γιώργος Παρχαρίδης, ο Χάρης Αποστολίδης, ο Ευθύμιος Γιακουστίδης, ο Γιάννης Χριστοφορίδης, ο Χρήστος Αντωνιάδης, ο Τάσος Αμανατίδης, ο Παναγιώτης Σελβιαρίδης, ο Θεόδωρος Γερασιμίδης, ο Κώστας Διαμαντίδης, ο Γιώργος Κοκοζίδης, ο Γεώργιος Δεληκάρης, ο Άλκης Σιδηρόπουλος, ο Κώστας Θεοδωρίδης, ο Στέφανος Χοταμανίδης, ο Στάθης Χαϊτίδης, ο Θεόφιλος Γιαγκουνίδης και πολλοί, πάρα πολλοί, άλλοι.
Το 1943, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε το Α' γυμνάσιο αρρένων και φοίτησε στο Λυσέ (γαλλικό λύκειο στη Θεσσαλονίκη). Το 1953 πέρασε με εξετάσεις στην ιατρική σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1954 μεταγράφηκε στην ιατρική του ΑΠΘ. Αναγορεύτηκε διδάκτορας της ιατρικής το 1970, με βαθμό «άριστα».
Μετεκπαιδεύτηκε στο αντικαρκινικό νοσοκομείο της Νίκαιας, στη Γαλλία, το ακαδημαϊκό έτος 1976-1977, και στο νοσοκομείο Κολόμπους του Οχάιο των ΗΠΑ, το 1984, σε θέματα ακτινολογίας και ακτινοθεραπείας.
Την ιατρική του σταδιοδρομία την ξεκίνησε το 1965 ως έμμισθος βοηθός στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Το 1968 ήταν πανεπιστημιακός βοηθός στην έδρα ακτινολογίας και το 1971 πανεπιστημιακός επιμελητής στην ίδια έδρα.
Το 1982 εκλέχθηκε παμψηφεί υφηγητής της ιατρικής σχολής του ΑΠΘ, την ίδια χρονιά επίκουρος καθηγητής και το 1990 αναπληρωτής καθηγητής ακτινολογίας. Το 1996 εκλέχθηκε διευθυντής του Εργαστηρίου Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας του τομέα ακτινολογίας - ιατρικής φυσικής και πληροφορικής της ιατρικής σχολής του ΑΠΘ στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, θέση την οποία κατείχε μέχρι το 2001. Το 2002 και μετά από ευδόκιμη υπηρεσία 37 ετών στο ΑΠΘ, κατέχοντας τη θέση του πανεπιστημιακού διευθυντή του πιο πάνω εργαστηρίου, αποχώρησε, λόγω ορίου ηλικίας. Σήμερα προσφέρει τις υπηρεσίες ως επιστημονικός σύμβουλος στο διαγνωστικό κέντρο «Βιοϊατρική - Ευρωδιάγνωση», διατηρώντας έτσι την ενεργό υπηρεσία του μαχόμενου γιατρού - ακτινολόγου στην ελληνική ιατρική.
Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος, ανακοίνωσε και δημοσίευσε περισσότερες από 150 εργασίες σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά συνέδρια και σε ιατρικά περιοδικά, μαζί με συναδέλφους του ακτινοδιαγνωστικού και ακτινοθεραπευτικού τμήματος του ΑΠΘ στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.
Βιβλία του είναι τα: «Η συμβολή της ακτινοδιαγνωστικής στη μελέτη του λεπτού εντέρου», διδακτορική διατριβή, 1970, «Η θερμογραφία στην πρώιμη διάγνωση του καρκίνου του μαστού», υφηγεσία, 1981, «Η ακτινολογία και η τεχνική της», 1987, «Μαθήματα ακτινολογίας», 1988, «Τεχνική και θέσεις στην ακτινολογία», 1991, «Μετρήσεις στην ακτινολογία», 1995, «Μαθήματα ακτινοθεραπείας», 1998. Ο ίδιος επιμελήθηκε την έκδοση των εξής βιβλίων του κα θηγητή ακτινολογίας Α. Ι. Χριστοφορίδη: «Διαγνωστική ακτινολογία. Αναπνευστικό - Καρδιαγγειακό», 1989, «Διαγνωστική ακτινολογία - Γαστρεντερικό σύστημα», 1991, (Διαγνωστική ακτινολογία - Ουροποιογεννητικό σύστη μα-Μαστογραφία», 1993, (Διαγνωστική ακτινολογία - Μυοσκελετικό σύστημα», 1994, «Επίτομη ακτινολογία με νευροακτινολογία», 2000.
Υπήρξε γενικός γραμματέας του Ιερού Ιδρύματος «Παναγία Σουμελά», μέλος του δ. σ. του Σωματείου «Παναγία Σουμελά» (αντιπρόεδρος, γενικός γραμματέας, έφορος, επίτιμος πρόεδρος και κατά θητείες πρόεδρος και γενικός γραμματέας της Αδελφότητας Ιμεραίων (Πανόραμα Θεσσαλονίκης), μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, του κεντρικού ομίλου «Ρόταρι», των Order of ΑΧΕΡΑ, που δημιούργησαν το ομώνυμο νοσοκομείο και μετέχουν στη διοίκησή του εσαεί. Ήταν από το 1996 έως το 2000 πρόεδρος της Ακτινολογικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, αναπληρωτής διευθυντής σύνταξης του περιοδικού (Ακτινολογικά χρονικά» (1995-2000), τακτικό μέλος της επιστημονικής επιτροπής του περιοδικού ((Ελληνική ακτινολογία», που εκδίδει η Ελληνική Ακτινολογική Εταιρεία, από το 1971 έως σήμερα.
Κατά καιρούς υπήρξε μέλος επιτροπών του δημοσίου για κρίσεις ακτινολόγων - ακτινοθεραπευτών κ. τ. λ. Παντρεύτηκε τη Σοφία Ιωάννου, καθηγήτρια στο τμήμα φυσικοθεραπείας του Α' ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: τη Δέσποινα, ιατρό, την Ελισάβετ, ιατρό ακτινολόγο, και τον Σπύρο, πτυχιούχο του τμήματος ψυχολογίας του πανεπιστημίου Luton της Αγγλίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου