Η πολιτική του Κομιτάτου «Ενωση και Πρόοδος» βασιζόταν στην αναδιοργάνωση του οθωμανικού κράτους γύρω από την τουρκική οντότητα.
Η πολιτική αυτή υλοποιήθηκε μετά τη δεύτερη ανακήρυξη του καθεστώτος συνταγματικής μοναρχίας (Μεσρουτιετ). Η εφαρμογή της πολιτικής αυτής επιταχύνθηκε από τις αρχές του 1910. Μετά δε τους Βαλκανικούς Πολέμους, άρχισε να παίρνει σάρκα οστά.
Μια πολύ μικρή ομάδα της Κεντρικής Επιτροπής (Μερκεζί Ουρουμί) ήταν υπεύθυνη για την υλοποίηση αυτής της πολιτικής. Μέσα στη μικρή αυτή ομάδα υπήρχαν άτομα όπως οι Μεχαεντίν Σακίρ, δρ Ναζίμ και Ζιγιά Γκιοκάλπ. Τα άτομα αυτά ήταν αμετακίνητα στη θέση τους εντός της Κεντρικής Επιτροπής του Κομιτάτου. Τις περισσότερες φορές οι συνεδριάσεις τους ήταν μυστικές.
Οταν ξεκίνησε η προσπάθεια της οργάνωσης και της εξέτασης των μεθόδων επαναδιοργάνωσης του οθωμανικού κράτους γύρω από τα τουρκικά στοιχεία, άρχισαν να εμφανίζονται τα εμπόδια και οι δυσκολίες. Τα μεγάλα εμπόδια στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής ήταν οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Κούρδοι και οι Κιζιλμπάσηδες (Αλεβίτες). Στην πληθυσμιακή συγκρότηση του νέου κράτους δεν έπρεπε να υπάρχει θέση για τα χριστιανικά στοιχεία του πληθυσμού, όπως οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, καθώς και τα μη τουρκικά στοιχεία (όπως οι Κούρδοι) και τα μη μουσουλμανικά, όπως οι Αλεβίτες.
Για το λόγο αυτό ετοιμάστηκαν λεπτομερή σχέδια για κάθε περίπτωση. Οι Έλληνες και Αρμένιοι θα έπρεπε να εκριζωθούν από την πληθυσμιακή συγκρότηση του νέου τουρκικού κράτους. Για το λόγο αυτό οι Ελληνες των περιοχών της Μαύρης Θάλασσας (Πόντος), της Καππαδοκίας και των παραλίων του Αιγαίου θα έπρεπε να εξοριστούν. Ο πληθυσμός των Αρμενίων θα εξοντωνόταν με γενοκτονία.
Στο νέο τουρκικό κράτος, που σχεδίαζε το Κομιτάτο «Ενωση και Πρόοδος», δεν θα υπήρχαν άλλες εθνότητες εκτός απ' την τουρκική. Οι Κούρδοι, όντας μουσουλμάνοι, θα αφομοιώνονταν στον τουρκισμό, θα εκτουρκίζονταν.
Οι Κιζιλμπάσηδες (Αλεβίτες) θα αφομοιώνονταν στο μουσουλμανισμό (σ.τ.μ. στην κυρίαρχη σουνιτική εκδοχή). Ο μουσουλμανισμός θα ήταν το κύριο στήριγμα του τουρκισμού.
Τουρκικός καπιταλισμός και πρωταρχική συσσώρευση
Ένας στόχος στον οποίο το Κομιτάτο έδωσε πολύ μεγάλη σημασία ήταν η εθνικοποίηση της οικονομίας. Ο στόχος αυτός συνεπαγόταν την εκπόνηση μεθόδων για την αρπαγή από τα χέρια των Ελλήνων και των Αρμενίων του συσσωρευμένου κεφάλαιου, των μέσων βιομηχανικής παραγωγής και του εμπορίου.
Σαν παράδειγμα αναφέρεται ότι στην αποτίμηση του βιομηχανικού δυναμικού στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά το 1915, το 90% των βιομηχανικών εγκαταστάσεων στις περιοχές της Κωνσταντινούπολης, του Αιγαίου, καθώς και στην Κιλικία βρισκόταν στον έλεγχο των Ελλήνων και των Αρμενίων.
Η «Ενωση και Πρόοδος» περίμενε τον κατάλληλο χρόνο για να εφαρμόσει τα σχέδια της. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος έδωσε την ευκαιρία αυτή στο Κομιτάτο. Μόλις άρχισε ο πόλεμος, άρχισε και η εξορία των Ελλήνων από τις περιοχές των παραλίων του Πόντου στη Μαύρη Θάλασσα, του Αιγαίου, της Προποντίδας και της Κεντρικής Μικράς Ασίας. Ο αρμενικός πληθυσμός υπέστη γενοκτονία με εκτοπισμούς και την ίδια μοίρα είχαν και οι Ασσύριοι.
Στη διάρκεια του «Εθνικού Αγώνα» κατά τον ελληνοτουρκικό και αρμενοτουρκικό πόλεμο, σημαντική υπήρξε η βοήθεια από τους Κούρδους και τους Κιζιλμπάσηδες. Είχαν δοθεί πολλές υποσχέσεις ότι με τη νίκη θα αποδοθούν εθνικά δικαιώματα.
Όμως, όταν κερδήθηκε ο αγώνας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, δηλαδή μετά το τέλος του 1922, άρχισε η αρνητική αντιμετώπιση των Κούρδων και της κουρδικής γλώσσας. Άρχισε η συστηματική προσπάθεια για εκτουρκισμό και αφομοίωση των Κούρδων στον τουρκισμό. Με παρόμοιο τρόπο ασκήθηκαν προσπάθειες για τον εξισλαμισμό των Κιζιλμπάσηδων.
Με τον τρόπο αυτό διαμορφώθηκε το κατάλληλο περιβάλλον για εθνικοποίηση της οικονομίας. Οι ακίνητες περιουσίες των εξορισμένων Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής, των Αρμενίων που υπέστησαν γενοκτονία και των Ασσυρίων κατασχέθηκαν από τους μουσουλμάνους τοπικούς παράγοντες.
Στη σημερινή Τουρκία η πλειονότητα της περιουσίας των μεγαλοαστών προέρχεται από τη λεηλασία των αρμενικών και ελληνικών περιουσιών. Στο Κουρδιστάν, ο πλούτος των Κούρδων φυλάρχων, αγάδων και σεΐχηδων κατά το μεγαλύτερο μέρος προέρχεται από τη λεηλασία των περιουσιών των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
Το ρεμπουμπλικανικό καθεστώς εφάρμοσε με ακρίβεια το πρόγραμμα αυτό με συνέπεια και συνέχεια. Οι κρατικές ενέργειες του Φόρου Ευμάρειας (Βαρλίκ Βεργκισί) του 1942-43, τα γεγονότα 6-7 Σεπτέμβρη του 1955, θα πρέπει να αξιολογούνται υπό το πρίσμα αυτής της πολιτικής εθνικοποίησης της οικονομίας. Φαίνεται ότι η διαδικασία αυτή ολοκληρώθηκε το 1964 με την εκτόπιση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και των γύρω περιοχών.
Σήμερα
Η πολιτική αυτή υλοποιήθηκε μετά τη δεύτερη ανακήρυξη του καθεστώτος συνταγματικής μοναρχίας (Μεσρουτιετ). Η εφαρμογή της πολιτικής αυτής επιταχύνθηκε από τις αρχές του 1910. Μετά δε τους Βαλκανικούς Πολέμους, άρχισε να παίρνει σάρκα οστά.
Μια πολύ μικρή ομάδα της Κεντρικής Επιτροπής (Μερκεζί Ουρουμί) ήταν υπεύθυνη για την υλοποίηση αυτής της πολιτικής. Μέσα στη μικρή αυτή ομάδα υπήρχαν άτομα όπως οι Μεχαεντίν Σακίρ, δρ Ναζίμ και Ζιγιά Γκιοκάλπ. Τα άτομα αυτά ήταν αμετακίνητα στη θέση τους εντός της Κεντρικής Επιτροπής του Κομιτάτου. Τις περισσότερες φορές οι συνεδριάσεις τους ήταν μυστικές.
Οταν ξεκίνησε η προσπάθεια της οργάνωσης και της εξέτασης των μεθόδων επαναδιοργάνωσης του οθωμανικού κράτους γύρω από τα τουρκικά στοιχεία, άρχισαν να εμφανίζονται τα εμπόδια και οι δυσκολίες. Τα μεγάλα εμπόδια στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής ήταν οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Κούρδοι και οι Κιζιλμπάσηδες (Αλεβίτες). Στην πληθυσμιακή συγκρότηση του νέου κράτους δεν έπρεπε να υπάρχει θέση για τα χριστιανικά στοιχεία του πληθυσμού, όπως οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, καθώς και τα μη τουρκικά στοιχεία (όπως οι Κούρδοι) και τα μη μουσουλμανικά, όπως οι Αλεβίτες.
Για το λόγο αυτό ετοιμάστηκαν λεπτομερή σχέδια για κάθε περίπτωση. Οι Έλληνες και Αρμένιοι θα έπρεπε να εκριζωθούν από την πληθυσμιακή συγκρότηση του νέου τουρκικού κράτους. Για το λόγο αυτό οι Ελληνες των περιοχών της Μαύρης Θάλασσας (Πόντος), της Καππαδοκίας και των παραλίων του Αιγαίου θα έπρεπε να εξοριστούν. Ο πληθυσμός των Αρμενίων θα εξοντωνόταν με γενοκτονία.
Στο νέο τουρκικό κράτος, που σχεδίαζε το Κομιτάτο «Ενωση και Πρόοδος», δεν θα υπήρχαν άλλες εθνότητες εκτός απ' την τουρκική. Οι Κούρδοι, όντας μουσουλμάνοι, θα αφομοιώνονταν στον τουρκισμό, θα εκτουρκίζονταν.
Οι Κιζιλμπάσηδες (Αλεβίτες) θα αφομοιώνονταν στο μουσουλμανισμό (σ.τ.μ. στην κυρίαρχη σουνιτική εκδοχή). Ο μουσουλμανισμός θα ήταν το κύριο στήριγμα του τουρκισμού.
 |
| Δασκάλες & μαθήτριες στο Παρθεναγωγείο Σινώπης στις αρχές του 20ου αιώνα |
Τουρκικός καπιταλισμός και πρωταρχική συσσώρευση
Ένας στόχος στον οποίο το Κομιτάτο έδωσε πολύ μεγάλη σημασία ήταν η εθνικοποίηση της οικονομίας. Ο στόχος αυτός συνεπαγόταν την εκπόνηση μεθόδων για την αρπαγή από τα χέρια των Ελλήνων και των Αρμενίων του συσσωρευμένου κεφάλαιου, των μέσων βιομηχανικής παραγωγής και του εμπορίου.
Σαν παράδειγμα αναφέρεται ότι στην αποτίμηση του βιομηχανικού δυναμικού στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά το 1915, το 90% των βιομηχανικών εγκαταστάσεων στις περιοχές της Κωνσταντινούπολης, του Αιγαίου, καθώς και στην Κιλικία βρισκόταν στον έλεγχο των Ελλήνων και των Αρμενίων.
Η «Ενωση και Πρόοδος» περίμενε τον κατάλληλο χρόνο για να εφαρμόσει τα σχέδια της. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος έδωσε την ευκαιρία αυτή στο Κομιτάτο. Μόλις άρχισε ο πόλεμος, άρχισε και η εξορία των Ελλήνων από τις περιοχές των παραλίων του Πόντου στη Μαύρη Θάλασσα, του Αιγαίου, της Προποντίδας και της Κεντρικής Μικράς Ασίας. Ο αρμενικός πληθυσμός υπέστη γενοκτονία με εκτοπισμούς και την ίδια μοίρα είχαν και οι Ασσύριοι.
Στη διάρκεια του «Εθνικού Αγώνα» κατά τον ελληνοτουρκικό και αρμενοτουρκικό πόλεμο, σημαντική υπήρξε η βοήθεια από τους Κούρδους και τους Κιζιλμπάσηδες. Είχαν δοθεί πολλές υποσχέσεις ότι με τη νίκη θα αποδοθούν εθνικά δικαιώματα.
Όμως, όταν κερδήθηκε ο αγώνας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, δηλαδή μετά το τέλος του 1922, άρχισε η αρνητική αντιμετώπιση των Κούρδων και της κουρδικής γλώσσας. Άρχισε η συστηματική προσπάθεια για εκτουρκισμό και αφομοίωση των Κούρδων στον τουρκισμό. Με παρόμοιο τρόπο ασκήθηκαν προσπάθειες για τον εξισλαμισμό των Κιζιλμπάσηδων.
Με τον τρόπο αυτό διαμορφώθηκε το κατάλληλο περιβάλλον για εθνικοποίηση της οικονομίας. Οι ακίνητες περιουσίες των εξορισμένων Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής, των Αρμενίων που υπέστησαν γενοκτονία και των Ασσυρίων κατασχέθηκαν από τους μουσουλμάνους τοπικούς παράγοντες.
Στη σημερινή Τουρκία η πλειονότητα της περιουσίας των μεγαλοαστών προέρχεται από τη λεηλασία των αρμενικών και ελληνικών περιουσιών. Στο Κουρδιστάν, ο πλούτος των Κούρδων φυλάρχων, αγάδων και σεΐχηδων κατά το μεγαλύτερο μέρος προέρχεται από τη λεηλασία των περιουσιών των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
Το ρεμπουμπλικανικό καθεστώς εφάρμοσε με ακρίβεια το πρόγραμμα αυτό με συνέπεια και συνέχεια. Οι κρατικές ενέργειες του Φόρου Ευμάρειας (Βαρλίκ Βεργκισί) του 1942-43, τα γεγονότα 6-7 Σεπτέμβρη του 1955, θα πρέπει να αξιολογούνται υπό το πρίσμα αυτής της πολιτικής εθνικοποίησης της οικονομίας. Φαίνεται ότι η διαδικασία αυτή ολοκληρώθηκε το 1964 με την εκτόπιση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και των γύρω περιοχών.
Σήμερα
Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη και στις γύρω περιοχές περίπου 300.000 Ελληνες. Σήμερα ο αριθμός αυτός έχει μειωθεί σε 2.000. Στην περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας ζούσαν εντός των συνόρων δύο εκατομμύρια Αρμένιοι. Απ' αυτούς ενάμισι εκατ. εξοντώθηκαν με τη γενοκτονία.
Σε όσους διασώθηκαν εφαρμόστηκε κάθε μέθοδος καταπίεσης και βασανισμών, με σκοπό να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.
Σήμερα ζουν στην Τουρκία συνολικά 60.000 Αρμένιοι. Και αυτοί βρίσκονται συγκεντρωμένοι κυρίως στην Κωνσταντινούπολη.
Σημαντικό είναι να εξεταστεί η τύχη των ακίνητων περιουσιών, των τραπεζικών καταθέσεων και των ασφαλιστήριων συμβολαίων αυτών των θυμάτων.
Ismail Besiktzi
Eίναι απόφοιτος της Σχολής Πολιτικών Επιστημών της Άγκυρας. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Ατατούρκ της Άγκυρας (1964-1970) αλλά απολύθηκε λόγω πολιτικών φρονημάτων.
Κατά την περίοδο 1971-1999 έμεινε συνολικά 17 χρόνια στις φυλακές ως πολιτικός κρατούμενος για τις απόψεις του, τα βιβλία και τα άρθρα του.
Πηγη: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (ΙΣΤΟΡΙΚΑ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου