Η γενοκτονία δεν αποτελεί μια στιγμιαία πράξη - στιγμιαίο έγκλημα - ούτε περιορίζεται σε μια συγκυρία ορισμένων χρόνων. Αποτελεί το αποκορύφωμα, το βίαιο τέλος, την τελική λύση μιας μακρόχρονης, βάρβαρης οθωμανικής καταπίεσης και πολιτικής, η οποία αποσκοπούσε στην αλλοίωση της ταυτότητας, την ενσωμάτωση ή την τελική εξαφάνιση ενός αυτόχθονος ιστορικού λαού, των Ποντίων.
Το οθωμανικό κράτος και μετέπειτα το αντιδραστικό ρατσιστικό κεμαλικό κίνημα απάντησαν στο αίτημα της ιστορίας για εκδημοκρατισμό των πολιτικών θεσμών, για βαθιές κοινωνικές, οικονομικές μεταρρυθμίσεις, για πολιτική αυτονομία και αυτοδιάθεση των λαών, με την εξολόθρευση και τον ξεριζωμό αυτόχθονων αλλοεθνών ομάδων.
Διέκοψαν βίαια μια διαδικασία εξέλιξης προς μια ανανεωμένη ελεύθερη και δίκαιη εθνικά και πολιτικά κοινωνική ζωή των λαών της Μικράς Ασίας. Το καταρρέον οθωμανικό γραφειοκρατικό κατεστημένο, συμμαχώντας με τις περιθωριοποιημένες φανατικές τουρκικές μάζες των πόλεων και της υπαίθρου, έλυσε δια μέσου του φυσικού και βιολογικού αφανισμού, της γενοκτονίας, μία εθνική σύγκρουση, η οποία ήταν ταυτόχρονα κοινωνική, ταξική.
Τη σύγκρουσή του με τις ανερχόμενες, εκείνη την περίοδο, αστικές δυνάμεις που αντιπροσωπεύονταν στον Πόντο από τους Έλληνες και τους Αρμένιους πολιτικοκοινωνικές φιγούρες αυτής της συμμαχίας από τη μια μεριά, και ο Τοπάλ Οσμάν, ο Κεχαγιάς και οι τσέτες από την άλλη.
Οι αρχές, οι αξίες και τα ιδανικά της ισότητας, αδελφοσύνης, αλληλεγγύης, της αυτοδιάθεσης, που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών, δεν είχαν ισχύ στην ανατολική Μεσόγειο.
Το κεμαλικό καθεστώς, φορέας ρατσισμού και όργανο της αποικιοκρατικής ανασυγκρότησης στην περιοχή, δεν μπορεί να θεωρείται απελευθερωτικό κίνημα. Κανένα απελευθερωτικό κίνημα δεν διαπράττει πολιτικές γενοκτονίας εις βάρος άλλων λαών, ούτε κάνει λαούς χωρίς πατρίδα.
Για μας τους Ποντίους, τα γεγονότα των διωγμών, των σφαγών, των εκτοπίσεων, της εθνοκτονίας και της αναγκαστικής εκδίωξης από το 1916 μέχρι το 1923 αποτέλεσαν την πράξη δημιουργίας - γέννησης της σύγχρονης ιστορίας μας.
Στους Ποντίους αφαιρέθηκε το δικαίωμα στην ύπαρξη, το δικαίωμα να διατηρούν και να κατέχουν ειρηνικά το έδαφος τους. Από εδώ και πέρα χαρακτηρίζονται ως ένας λαός προσφύγων, λαός της διασποράς. Για τον λόγο αυτό στερείται της ανάλογης ηθικής, πολιτικής, επιστημονικής αξίας η οποιαδήποτε αναφορά στην ποντιακή υπόθεση, η οποία δεν θα έχει ως αφετηρία το μεγάλο αδίκημα, με αυτουργό το τουρκικό κράτος, που διαπράχτηκε εις βάρος μας, το έγκλημα της γενοκτονίας. Πράξη που έκρινε τη μετέπειτα ιστορία μας.
Αποτέλεσμα της γενοκτονίας και της εξόδου που ακολούθησε ήταν η δημιουργία των ποντιακών κοινοτήτων στην Ελλάδα, τη Σοβιετική Ένωση, την Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική.
Εισήγηση στο Β' Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού (Θεσ/νικη 31 Ιουλη-7 Αυγουστου)
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Το οθωμανικό κράτος και μετέπειτα το αντιδραστικό ρατσιστικό κεμαλικό κίνημα απάντησαν στο αίτημα της ιστορίας για εκδημοκρατισμό των πολιτικών θεσμών, για βαθιές κοινωνικές, οικονομικές μεταρρυθμίσεις, για πολιτική αυτονομία και αυτοδιάθεση των λαών, με την εξολόθρευση και τον ξεριζωμό αυτόχθονων αλλοεθνών ομάδων.
Τη σύγκρουσή του με τις ανερχόμενες, εκείνη την περίοδο, αστικές δυνάμεις που αντιπροσωπεύονταν στον Πόντο από τους Έλληνες και τους Αρμένιους πολιτικοκοινωνικές φιγούρες αυτής της συμμαχίας από τη μια μεριά, και ο Τοπάλ Οσμάν, ο Κεχαγιάς και οι τσέτες από την άλλη.
Οι αρχές, οι αξίες και τα ιδανικά της ισότητας, αδελφοσύνης, αλληλεγγύης, της αυτοδιάθεσης, που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών, δεν είχαν ισχύ στην ανατολική Μεσόγειο.
Το κεμαλικό καθεστώς, φορέας ρατσισμού και όργανο της αποικιοκρατικής ανασυγκρότησης στην περιοχή, δεν μπορεί να θεωρείται απελευθερωτικό κίνημα. Κανένα απελευθερωτικό κίνημα δεν διαπράττει πολιτικές γενοκτονίας εις βάρος άλλων λαών, ούτε κάνει λαούς χωρίς πατρίδα.
Για μας τους Ποντίους, τα γεγονότα των διωγμών, των σφαγών, των εκτοπίσεων, της εθνοκτονίας και της αναγκαστικής εκδίωξης από το 1916 μέχρι το 1923 αποτέλεσαν την πράξη δημιουργίας - γέννησης της σύγχρονης ιστορίας μας.
Στους Ποντίους αφαιρέθηκε το δικαίωμα στην ύπαρξη, το δικαίωμα να διατηρούν και να κατέχουν ειρηνικά το έδαφος τους. Από εδώ και πέρα χαρακτηρίζονται ως ένας λαός προσφύγων, λαός της διασποράς. Για τον λόγο αυτό στερείται της ανάλογης ηθικής, πολιτικής, επιστημονικής αξίας η οποιαδήποτε αναφορά στην ποντιακή υπόθεση, η οποία δεν θα έχει ως αφετηρία το μεγάλο αδίκημα, με αυτουργό το τουρκικό κράτος, που διαπράχτηκε εις βάρος μας, το έγκλημα της γενοκτονίας. Πράξη που έκρινε τη μετέπειτα ιστορία μας.
Αποτέλεσμα της γενοκτονίας και της εξόδου που ακολούθησε ήταν η δημιουργία των ποντιακών κοινοτήτων στην Ελλάδα, τη Σοβιετική Ένωση, την Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική.
Εισήγηση στο Β' Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού (Θεσ/νικη 31 Ιουλη-7 Αυγουστου)
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου