Γενοκτονία και κοινωνική πραγματικότητα

Παρόλο που πέρασαν 91 χρόνια, η κοινωνία της Τουρκίας παρέμεινε και παραμένει  απέναντι στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αδιάφορη και αμέλησε να εξετάσει κριτικά την ιστορία της.

Το κράτος προώθησε την ήδη υπάρχουσα τάση για την εξύμνηση της βίας. Αντί να λύσει τα κοινωνικά προ­βλήματα, έπνιξε την κοινωνία με προβλήματα. 

Τελικά η οργανωμένη μαζική βία του κράτους στράφηκε η ίδια εναντίον της κοινωνίας.

 Το γεγονός ότι η καταπίεση εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, ότι βασανιστήρια και βι­ασμοί ανήκουν στην καθημερινότητα, άφησε στο παρασκήνιο όλα τα άλλα προβλήματα της κοινωνίας, όπως η ανεργία, η φτώχεια και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης της παιδείας του κράτους, καθώς και άθλια κατάσταση της πρόνοιας για την υγεία.

Καταπίεση της ελεύθερης έκφρασης της κοινής γνώμης,

Απαγόρευση της κουρδικής γλώσσας, 

Φυλάκιση απομόνωσης για τους πολιτικούς κρατούμε­νους, 

Διασυνοριακές στρατιωτικές επιχειρήσεις φαίνεται πως είναι για το κρά­τος μας πιο σημαντικές από τη συμφιλίωση και την ειρήνη, από την εξάλειψη των ελλιπών υποδομών που η κοινωνία μας χρειάζεται επειγόντως περισσσότερο από ποτέ.

Η μόνιμη κοινωνική κρίση, η οποία προκαλεί μια συνεχή ένταση, φόβο και ανασφάλεια, είναι κατά τη γνώμη μας στενά συνδεδεμένη με το γενοκτονικό παρελθόν της κοινωνίας μας.

Δίχως την αναγνώριση της γενοκτονίας και χω­ρίς συνεπή βήματα για την εξέτασή της τα προβλήματα αυτά δεν θα ξεπερα­στούν ποτέ.

Κωνσταντίνος Φωτιάδης