Πολύ πρόσφατα, τη Μεγάλη Τετάρτη 1/5/13, η
Πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας, μέσω της Γερουσίας της, αναγνώρισε
ομόφωνα με ψήφισμά της τη Γενοκτονία Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων.
Στη χώρα μας, δυστυχώς, η αναψηλάφηση του ιστορικού παρελθόντος
της Γενοκτονίας του Ποντιακού και συνολικότερα όλου του Ελληνισμού της
Μικράς Ασίας εξακολουθεί να «σκοντάφτει» σε ιδεολογικούς όρους και
πολιτικές σκοπιμότητες που αρνούνται το δικαίωμα στη μνήμη.Ο προσφυγικός λόγος εμπλουτίζεται με τη διατύπωση του αιτήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ποντιακού κατ' αρχάς Ελληνισμού μόλις τη δεκαετία του '80 και τον Φεβρουάριο του 1994 θα αναγνωριστεί ομόφωνα από την ελληνική Βουλή η Γενοκτονία στον Πόντο και θα καθιερωθεί η 19η Μαΐου ως επίσημη Ημέρας Μνήμης. Επιπλέον η ποντιακή διασπορά θα διεκδικήσει την αναγνώριση της Γενοκτονίας σε διεθνές επίπεδο.
Πρόταση νόμου
Λίγα χρόνια αργότερα, στις 24 Σεπτεμβρίου 1998, η Βουλή συζήτησε και ψήφισε ομοφώνως την καθιέρωση της 14ης Σεπτεμβρίου ως «Ημέρας Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος». Η πρόταση νόμου είχε κατατεθεί στη Βουλή, τον Μάιο του 1997. Ομως αυτή η απόφαση έμεινε κενό γράμμα, διότι το προεδρικό διάταγμα, που υπεγράφη από τον υπουργό Πολιτισμού στις 9 Φεβρουαρίου του 2001, εν συνεχεία «πάγωσε» ύστερα από πολλές εμφανείς και αφανείς παρεμβάσεις.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90 τα μικρασιατικά σωματεία εντάσσουν το αίτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού στο ευρύτερο αίτημα αναγνώρισης της γενοκτονίας εις βάρος όλων των χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με συγκεκριμένες αναφορές σε πράξεις, παραβιάσεις και φρικαλεότητες των Νεοτούρκων εις βάρος των Ελλήνων, οι οποίες είχαν κατά πολύ χρονικά προηγηθεί του ελληνοτουρκικού πολέμου που οδήγησε στην Καταστροφή του 1922.
Τι είδε ο Αμερικανός
Ηδη, τον Δεκέμβριο του 1910, ο Αμερικανός πρεσβευτής στην εγγύς Ανατολή Τζορτζ Χόρτον (George Horton) σημειώνει στο ημερολόγιό του: «Πολυάριθμες συλλήψεις. Σε μερικές πόλεις όλοι οι σημαίνοντες πολίτες ρίχτηκαν ομαδικά στις φυλακές. Διαδοχικές δολοφονίες κοινοταρχών μέρα μεσημέρι μέσα στους δρόμους. Ετσι σκοτώθηκαν πενήντα σημαίνοντες Βούλγαροι πολίτες και πολλοί Ελληνες».
Το 1911, το νεοτουρκικό κομιτάτο «Ενωση και Πρόοδος» συγκαλείται στη Θεσσαλονίκη και θέτει ως βάσεις του προγράμματός του τις αρχές του παντουρκισμού, οι οποίες προβλέπουν: ότι η Τουρκία ανήκει στους Τούρκους και το τουρκικό στοιχείο θα επικρατεί με απόλυτο τρόπο, ότι η Τουρκία θα ανασυγκροτηθεί πάνω σε καθαρά μουσουλμανικές βάσεις και θα εκκαθαρισθεί από όλα τα μη μουσουλμανικά στοιχεία προσηλυτίζοντας τα πιο πειθήνια από αυτά στον ισλαμισμό.
Στις 13/1/1915 οι «New York Times» δημοσιεύουν άρθρο με τίτλο «Οι χριστιανοί σε μεγάλο κίνδυνο» και αποκαλύπτουν δήλωση του Ταλαάτ, ηγέτη του κινήματος των Νεοτούρκων, ότι «η Τουρκία θα έχει από εδώ και στο εξής χώρο μόνο για τους Τούρκους».
 |
| Ένοπλοι Πόντιοι από την περιοχή Ακ-Νταγ-Μαντέν το 1906 (φωτ. Αρχείο Α. Θεοφυλάκτου) |
Η δήλωση αυτή αποτυπώνει μια νέα ιδεολογία: αυτήν του παντουρκισμού, η οποία υπογράμμιζε τη μοναδικότητα της τουρκικής ιστορίας και την ιδιαιτερότητα του τουρκικού μέλλοντος, υποστήριζε την ανωτερότητα των μουσουλμάνων έναντι των χριστιανών και απέδιδε στους Τούρκους μια ξεχωριστή θέση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτή η ίδια ιδεολογία εκπροσωπούσε μια «ανώτερη ιδέα», μια ιερή αποστολή που ήταν, όπως προαναφέρθηκε, η καθαρότητα του Ισλάμ.
Ο στιγματισμός των Ελλήνων Μικρασιατών, Ιώνων και Ποντίων ήταν αναπόφευκτος, αφού η καταστρεπτική ιδεολογία χρησιμοποιούσε, απαιτούσε και δικαιολογούσε εξευτελισμό, κακομεταχείριση και απομόνωση των θυμάτων. Οι Ελληνες της Μικράς Ασίας (αλλά και οι λοιποί χριστιανοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) παρουσιάζονταν ως συνωμότες εναντίον του ιερού οράματος της ισλαμικής ομοιογένειας και ο στιγματισμός τους με χαρακτηρισμούς όπως οι λέξεις «ραγιάς» και «γκιαούρης» τούς προσέδιδε τη ρετσινιά του πολίτη δεύτερης κατηγορίας σε ένα μουσουλμανικό κράτος. Η κακοποίηση των θυμάτων στις παραπάνω περιπτώσεις απέφερε μια αίσθηση ανωτερότητας στους δράστες και δεδομένου ότι η ευάλωτη ομάδα των θυμάτων (εδώ των Ελλήνων της Μικράς Ασίας) είχε υποβιβασθεί σε μη ανθρώπινη, ο αφανισμός της ήταν αποδεκτός και θεμιτός.
Την περίοδο 1915-1922 οι Νεότουρκοι εισηγήθηκαν πληθώρα νόμων και διαταγμάτων, προσδίδοντας στις προθέσεις και στην ιδεολογία τους μια επίφαση νομιμότητας. Υπό το μανδύα αυτόν, και με σκοπό τη «νομιμοποίηση» της κακομεταχείρισης του ελληνικού πληθυσμού, διάφοροι νόμοι αφόπλιζαν τους Ελληνες, καταργούσαν εκκλησιαστικά και εκπαιδευτικά προνόμια της ελληνικής κοινότητας, επέβαλλαν δυσβάσταχτη φορολόγηση στις περιουσίες, διόριζαν τις τοπικές αρχές από την κυβέρνηση και όχι πια τις κοινότητες, υπήγαν τα ελληνικά σχολεία στον έλεγχο της τουρκικής κυβέρνησης και τα εξαρτούσαν κατά τρόπο άμεσο από το τουρκικό υπουργείο Παιδείας, επέβαλλαν εκτοπίσεις, δηλαδή εξαναγκαστικές μετακινήσεις ελληνικών πληθυσμών που επέσυραν αποστέρηση των βασικών ανθρώπινων αναγκών τους.
Η εθνοκάθαρση
Κατά την περίοδο 1914-1923 η εθνοκάθαρση αποτέλεσε τη μέθοδο και τη στρατηγική της Γενοκτονίας των μειονοτήτων που διαβιούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού υπήρξε έγκλημα προμελετημένο και προγραμματισμένο, δεν ήταν έγκλημα άτακτης βιαιότητας και ασυντόνιστης μανίας. Στο πλαίσιο αυτό, οι τουρκικές θηριωδίες κατά των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων δεν αποτέλεσαν ένα ξέσπασμα της τουρκικής μανίας κατά των τελευταίων, αλλά την εμμονή σε μια μεθοδευμένη και καλά προσχεδιασμένη στρατηγική εξοντώσεων, διωγμών και αφανισμού των μειονοτήτων αυτών - στρατηγική που οδήγησε στη Γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας.
Η πραγματικότητα αυτή αποδίδεται από το μόνο νομικό ορισμό του εγκλήματος της Γενοκτονίας και το νομικό πλαίσιο για την τιμώρησή της που μας παρέχεται από τη Σύμβαση του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών του 1948 «για την πρόληψη και την τιμωρία του εγκλήματος της Γενοκτονίας». Σύμφωνα με αυτή, τα στοιχεία που απαιτούνται για να χαρακτηρίσουμε ένα έγκλημα ως γενοκτονία είναι η ύπαρξη της πρόθεσης της ομάδας των δραστών να εξολοθρεύσουν την ομάδα των θυμάτων η οποία πρέπει να είναι συγκεκριμένη (dolus specialis) -ήδη μιλήσαμε για μια συγκεκριμένη ιδεολογία- και οι δράστες να επιθυμούν την έλευση του αποτελέσματος, δηλαδή την εξόντωση μιας ομάδας με συγκεκριμένα εθνικά, φυλετικά, θρησκευτικά χαρακτηριστικά μέσω πράξεων, όπως φόνο των μελών της ομάδας, πρόκληση σοβαρής σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της, εσκεμμένη επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής που αποσκοπούν στο να επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της, εν όλω ή εν μέρει.
Σε συνθήκες Γενοκτονίας, η ομάδα των δραστών εξοντώνει ή κακοποιεί την ομάδα των θυμάτων όχι για κάτι που η τελευταία έκανε, αλλά γι' αυτό που πραγματικά είναι.
Χαρά Νομικού
Νομικός Εγκληματολόγος
Πηγη: Ελευθεροτυπια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου