Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει. ΑΣΚΗΤΙΚΗ-Νίκου Καζαντζάκη

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Επιπολαιότητες και στις ονοματοθεσίες

Στις δημοτικές θεατρικές αίθουσες στην Καλαμαριά, στην Πολίχνη, στις Συκιές, κάποιοι προηγούμενοι δημοτικοί άρχοντες έδωσαν τα ονόματα, αντίστοιχα, της Μελίνας Μερκούρη, της Τζένης Καρέζη και του Μάνου Κατράκη. Και οι τρεις τιμηθέντες από τις δημοτικές αρχές ηθοποιοί υπήρξαν μεγάλοι καλλιτέχνες, πράγμα που, προφανώς, βάρυνε στο να αποφασίσουν έτσι οι εκπρόσωποι της Καλαμαριάς, της Πολίχνης και των Συκεών, όπου κατοικούν Έλληνες προσφυγικής καταγωγής και μάλιστα στις δύο πρώτες, κυρίως ποντιακής.
Για τη συζήτηση στα δημοτικά συμβούλια των θεμάτων και τη λήψη των σχετικών αποφάσεων υπήρξαν κάποιες εισηγήσεις. Τις εισηγήσεις έκαναν, μάλλον, άτομα που υπηρετούσαν κάποιες σκοπιμότητες και που έγραφαν στα παλιά τους τα παπούτσια τους Έλληνες προσφυγικής καταγωγής.
Θρασύβουλος   Λαζαρίδης
Από εκεί και πέρα, όμως, γεννιούνται και άλλες σκέψεις για το θέμα αυτό. Αυτοί που αποφάσισαν — αφήστε τους εισηγητές — γνώριζαν ότι οι άλλοι Έλληνες δεν τίμησαν ποτέ κάποιον Πόντιο πολιτικό, λαογράφο, λογοτέχνη, καλλιτέχνη κ. ά.; Εκτός από τον Θρασύβουλο Λαζαρίδη, τον πρώην δήμαρχο Καλαμαριάς, που τίμησε με σχετικές ονοματοθεσίες οδών και πλατειών τους Πόντιους και τον Πόντο, αλλά και ολόκληρο τον προσφυγικό ελληνισμό, υπάρχει άλλος δήμαρχος, πρόσφυγας ή μη, που να τίμησε τον προσφυγικό ελληνισμό; 
Και ύστερα, τι το ιδιαίτερο ήταν για την Καλαμαριά, την Πολίχνη, τις Συκιές, η Μερκούρη, η Καρέζη και ο Κατράκης; Τόσα ονόματα προσφύγων καλλιτεχνών υπάρχουν, γιατί τα αγνοούν οι αγνοούντες, συνήθως, τις ρίζες τους πολιτικοί, μερικοί από τους οποίους ασχολούνται με την τοπική αυτοδιοίκηση;
Για να στηθεί η προτομή (όχι ανδριάντας) του Λεωνίδα Ιασονίδη στη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και να αναγερθούν μνημεία για τη γενοκτονία, κατά τα τελευταία χρόνια, δόθηκαν σκληροί αγώνες.
 Τιμήθηκαν ποτέ από άλλους ο Περικλής Σ. Τριανταφυλλίδης, ο Σάββας Ιωαννίδης, ο Ιωάννης Αθ. Παρχαρίδης, ο Δημοσθένης Ηλ. Οικονομίδης, ο Νίκος Καπετανίδης, ο Ιορδάνης Παμπούκης, ο Οδυσσέας Λαμψίδης, ο Άνθιμος Α. Παπαδόπουλος, ο Ιωακείμ Σαλτσής, ο Φίλων Κτενίδης, ο Θεοφύλακτος Θεοφύλακτος, ο Στάθης Αθανασιάδης, ο Γιώργος Ζερζελίδης, ο Ξένος Ξενίτας, η Βέρα Αντωνιάδου, ο Λευτέρης Ελευθεριάδης, ο Ηλίας Τσιρκινίδης, ο Στάθης Χριστοφορίδης, ο Παναγιώτης Τανιμανίδης, ο Παντελής Μελανοφρύδης, ο Γεώργιος Κανδηλάπτης, ο Ανανίας Νικολαΐδης (αν δεν κάνουμε λάθος, την οδό του στην Πτολεμαΐδα τη μετονόμασαν σε οδό Γυμναστηρίου), ο Φόρης Παροτίδης, ο Νίκος Σπανίδης, η Αλεξάνδρα Χατζηκίδου, ο Γιώργος Τσουλφάς, ο Ηρακλής Κοκοζίδης, ο Μιχάλης Κυνηγόπουλος, και τόσοι άλλοι διακριθέντες Πόντιοι, που έφυγαν από τη ζωή;