Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει. ΑΣΚΗΤΙΚΗ-Νίκου Καζαντζάκη

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Τα καράβια αχπάσκουνταν

Ο Μαρ’τς φέρει την άνοιξην κι Απρίλ’τς την πρασινάδαν
κι  έμορφον ο Καλομηνας άνθια και μανουσάκια.
Τον Μάρτ’ το μήναν ’κ’ αγαπώ, τ’ Απρίλ’ την εβδομάδαν,
Μαρτί κινούν τα κάτεργα κι Απρίλη τα καράβια,
κινά τη μάνα μ’ ο γαμπρόν, ο γιόν τη πεθεράς ίμ
φεύ’ ο καλόν ο άντρας ιμ’ και πάει σην ξενιτείαν.
Μάνα, λελεύω τον γαμπρό σ’, κυρά μ’, γουρπάν σον γιόκα σ'

           ★★★

κάτεργα = πλοία πολεμικά,
λελεύω = να χαρώ,
γουρπάν = θυσία, να γίνω θυσία.

 Ξεκίνημα καραβιών

Ο Μάρτης φέρνει άνοιξη κι Απρίλης πρασινάδα
κι ο Μάης ο πανέμορφος λουλούδια μενεξέδες.
Τον Μάρτη δεν τον αγαπώ και την αρχή τ’ Απρίλη,
τότε κινούν τα κάτεργα, τότε και τα καράβια,
φεύγει ο γαμπρός της μάνας μου, της πεθεράς μου ο γιόκας,
φεύγει ο καλός ο άντρας μου, στην ξενιτιά πηγαίνει.
Για τον γαμπρό σου, μάνα μου, κυρά μου για το γιό σου
θυσία εγώ θε να γενώ, γιατί τον αγαπάω.