Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει. ΑΣΚΗΤΙΚΗ-Νίκου Καζαντζάκη

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

ΣΥΜΒΑΣΗ ΠΕΡΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ

Η συνθήκη της Λοζάννης κατέληξε με μεγάλη επιτυχία για την Κεμαλική Τουρκία, η οποία αναγνωριζόταν τώρα διεθνώς ως αυτοδιάθετο και ανεξάρτητο κράτος. Η συνθήκη χαρακτηρίστηκε από το Lloyd George ως ''νίκη των βαρβάρων κατά της δύσης''. Η μοίρα του Ελληνικού πληθυσμού στη Μικρά Ασία αποφασίστηκε με μια συμφωνία που έκλεισε στις 30 Ιανουαρίου 1923 η οποία προέβλεπε την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών και την εναλλαγή των περιουσιών επισφραγίζοντας τη Μικρασιατική καταστροφή των Ελλήνων. Από τον Πόντο ήδη αρχές του 1919 κύματα προσφύγων είχαν αρχίσει να καταφεύγουν στην Ελλάδα και στην Ρωσία.
Πρόσφυγες Μικρασιατικής Καταστροφής

Ολόκληρος πολιτισμός χιλιάδων χρόνων ερημώθηκε και κόσμος πολύς χάθηκε και ταλαιπωρήθηκε. Η προσφυγιά του Δυτικού Πόντου ήταν βαμμένη στο αίμα από το έγκλημα. Ο Ανατολικός Πόντος μπήκε στον δρόμο της προσφυγιάς κάτω από πιο ανθρώπινες συνθήκες, και με ασφάλεια ζωής και κινητής περιούσιας μπήκαν στα καράβια του ξεριζωμού. Μακροχρόνια ταλαιπωρήθηκαν το Καρς και τα Ελληνικά χωριά του Καυκάσου. Όλος ο άλλος Πόντος απέχει από τα παράλια 100 με 150 χιλιόμετρα. Στον Καύκασο η απόσταση από τα παράλια είναι πάνω από 400 χλμ. και το χειρότερο έπρεπε να περάσουν μέσα από την χώρα των Λαζών, μια τέτοια διάβαση ισοδυναμούσε με θάνατο.
Γι' αυτό ολόκληρα χωριά με τις βοϊδάμαξες πήραν τους δρόμους πάνω από τα βουνά με υψόμετρο μέχρι τρεις χιλιάδες μέτρα και από χώρους ακατοίκητους για να φτάσουν στην Γεωργία και την Αρμενία. Περπατούσαν πάνω από τρεις μήνες αφήνοντας πίσω τους νεκρούς, δηλαδή όσους δεν άντεχαν λόγω ηλικίας και υγείας. Καράβια φόρτωναν ανθρώπους, οικοσκευές και ζώα από λιμάνια του Πόντου και από το Βατούμ και Πότι τους άδειαζαν στην καραντίνα, την παραλία του Καραμπουρνού Υποχρεωτικά έπρεπε να μείνουν όλοι σαράντα ημέρες για ν' απολυμανθούν και όσοι επιζήσουν να προωθηθούν στις παράγκες της Καλαμαριάς και από εκεί να καταλήξουν σε αγροτικές περιοχές της Μακεδονίας.
Οι ντόπιοι Έλληνες, αλλά ακόμη και οι συμπρόσφυγές τους, της Μικράς Ασίας, υποδέχθηκαν τους Πόντιους με ειρωνεία και διαχωριστικές διαθέσεις. Τους ονόμαζαν Λαζούς και Αούτους και τους απέφευγαν, όσο και όπου μπορούσαν. Αυτά συνέβαιναν στα χωριά και τις πόλεις μεταξύ των Ποντίων και των άλλων Ελλήνων που σήμερα αναφέρονται σαν ανέκδοτα. 

Η συνθήκη υπογράφτηκε στην Λοζάννη στις 30 Ιανουαρίου 1923. Η κυβέρνηση της μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας και η Ελληνική Κυβέρνηση συμφώνησαν τα ακόλουθα:

Άρθρο 1ο

Από την 1η Μαΐου 1923 θέλει να ισχύσει υποχρεωτική ανταλλαγή των Τούρκων υπηκόων Ελληνικού Ορθόδοξου θρησκεύματος, εγκατεστημένων επί των Τουρκικών εδαφών, και των Ελλήνων υπηκόων, Μουσουλμανικού θρησκεύματος, εγκατεστημένων επί των Ελληνικών εδαφών.

Άρθρο 2ο

Δεν θα περιληφθούν εις την εν τω πρώτω άρθρω προβλεπόμενη ανταλλαγή 

α) Οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης.

β) Οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης.

Σύνολο Άρθρων 19

Η σύμβαση έγινε σε τρία αντίτυπα ένα παρέλαβε η Ελληνική κυβέρνηση, ένα άλλο η κυβέρνηση της μεγάλης εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας και το τρίτο κατατάχθηκε στα αρχεία της Κυβέρνησης της Γαλλικής δημοκρατίας και από αυτήν μπορούν να πάρουν επίσημα αντίγραφα οι υπόλοιπες δυνάμεις.



πηγή: http://greekworldhistory.blogspot.gr/